حجت الاسلام کاشفی در گفتگو با شفقنا: قدر و منزلت امام صادق(ع) در حدی بود که در میان شیعه و سنی از احترام و نفوذ خاصی برخوردار بودند

خبرگزاری شیعیان افغانستان(شفقنا افغانستان)

حجت الاسلام والمسلمین دین محمد کاشفی ، پژوهشگر تاریخ اسلام در گفتگو با شفقنا ضمن عرض تبریک  سالروز ولادت با سعادت حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی(ص) و ششمین امام شیعیان و رئیس مذهب جعفری حضرت امام صادق(ع) به عموم مسلمانان جهان

وی درباره ولادت امام ششم(ع) گفت: امام جعفر صادق(ع) در هفدهم ربيع الاول سال 83 هجري قمري در مدينه متولد گرديد. كنيه ايشان ابو عبدالله و لقبشان صادق مي باشد. پدر ارجمندشان امام باقر و مادرش ام فروة است. رسول خدا سالها قبل ولادت آن حضرت را خبر داده و فرموده بود نام او را صادق بگذاريد.

کاشفی درباره فضائل امام صادق (ع) افزود: امام صادق(ع) دارای قدر و منزلت والایی بودند به طوریکه در میان شیعه و سنی از احترام و نفوذ خاصی برخوردار بودند و مردم به قدری از علوم آن حضرت نقل کرده بودند که نام ایشان در هر شهر و دیار زبان زد مردم گشت.
روایت شده که آن حضرت برای عموم مردم اعم از اهل تسنن و شیعه جلسات پاسخ به سئوالات برپا می داشتند و هیچ کس از محضر ایشان بیرون نمی آمد مگر اینکه به پاسخ امام (ع) راضی و خشنود بود؛ در کل علومی که از آن حضرت نقل شده است از هیچ کس دیگر نقل نشده است.

مناقب امام صادق(ع) بسيار بوده و فضايل ایشان بيش از آن است كه بتوان ذكر كرد اما اجمالا به مواردی اشاره می کنم؛ جمله اي از مالك بن انس امام مشهور اهل سنت است كه: «بهتر از جعفر بن محمد، هيچ چشمي نديده، هيچ گوشي نشنيده و در هيچ قلبي خطور نكرده است.» همچنین از ابوحنيفه نيز اين جمله مشهور است كه گفت: «ما رأيت افقه من جعفر بن محمد» يعني: «از جعفر بن محمد، فقيه تر نديدم.».

پژوهشگر تاریخ اسلام با اشاره به علم بی پایان امام صادق(ع) گفت: شيخ مفيد در ارشاد مى‏نويسد: علومى كه از آن حضرت نقل كرده‏ اند به اندازه ‏اى است كه ره توشه كاروانيان شد و نامش در همه جا انتشار يافت. دانشمندان در بين ائمه (ع) بيشترين نقل ها را از امام صادق روايت كرده ‏اند.

وی تصریح کرد: بيشترين حجم روايات، احاديثي است كه از امام صادق (ع) نقل شده است، اهميت معارف منقول از جعفر بن محمد (ص) به ميزاني است كه شيعه به ايشان منسوب شده است: “شيعه جعفري”. كمتر مسئله ديني (اْعم از اعتقادي، اخلاقي و فقهي) بدون رجوع به قول امام صادق (ع) قابل حل است.

این عالم دینی افغانستان درباره انتساب مذهب جعفری به امام صادق(ع) گفت: فقه شيعه اماميه كه به فقه جعفري مشهور است منسوب به جعفر صادق (ع) است زيرا قسمت عمده احكام فقه اسلامي بر طبق مذهب شيعه اماميه از آن حضرت است و آن اندازه كه از آن حضرت نقل شده است از هيچ يك از (ائمه) اهل بيت عليهم السلام نقل نگرديده است. اصحاب حديث اسامي راويان ثقه كه از او روايت كرده اند به 4000 شخص بالغ دانسته اند.

وی ادامه داد: فقه اسلامي به معني امروزي آن در دوران امام صادق(ع) تولد يافته و روبه رشد نهاده و نيز آن دوره عصر شكوفايي حديث و ظهور مسائل و مباحث كلامي مهم در بصره و كوفه بوده است.

حضرت صادق (ع) در اين دوره در محيط مدينه كه محل ظهور تابعين ومحدثان و راويان و فقهاي بزرگ بوده، بزرگ شد، اما منبع علم او در فقه نه «تابعيان» و نه «محدثان» و نه «فقها» ي آن عصر بودند بلكه او تنها از يك طريق كه اعلاء و اوثق طرق بود نقل مي كرد و آن همان از طريق پدرش امام محمد باقر (ع) و او از پدرش علي بن الحسين (ع) و او از پدرش حسين بن علي (ع) و او از پدرش علي بن ابيطالب (ع) و او هم از حضرت رسول (ص) بود و اين ائمه بزرگوار در مواردي كه روايتي از آباء طاهرين خود نداشته باشند خود منبع فياض مستقيم احكام الهي هستند.

حجت الاسلام کاشفی درباره آثار امام صادق(ع) گفت: غالب آثار امام (ع) به عادت معهود عصر، كتابت مستقيم خود ايشان نيست و غالبا املاي امام (ع) يا بازنوشت بعدي مجالس ايشان است. بعضي از آثار نيز منصوب است و قطعي الصدور نيست.

از آثار مكتوب امام صادق (ع) رساله به عبدالله نجاشي (غير از نجاشي رجالي) است. نجاشي صاحب رجال معتقد است كه تنها تصنيفي كه امام به دست خود نوشته اند همين اثر است؛ رساله اي كه شيخ صدوق در خصال و به واسطه اعمش از حضرت روايت كرده است شامل مباحث فقه و كلام . كتاب معروف به توحيد مفضل، در مباحث خداشناسي و رد دهريه كه املاء امام (ع) و كتاب مفضل بن عمر جعفي است؛ كتاب الاهليلجه كه آن نيز روايت مفضل بن عمر است و همانند توحيد مفضل در خداشناسي و اثبات صانع است و تماما در بحارالانوار مندرج است. اینها تنها نمونه ای از آثار فراوان امام ششم(ع) هستند که از باب نمونه عرض کردم.

پژوهشگر تاریخ اسلام برخورد امام ششم (ع) با شاگردانش را نمونه کاملی از سیره و رفتار بزرگوارانه ایشان عنوان کرده و گفت: دوران 34 ساله امامت امام‏جعفرصادق (علیه‏السلام) فرصتی طلایی بود تا تشنه‏کامانِ معارفِ نابِ الهی را از سرچشمه زلال وحی سیراب سازد و در این خلال، برخوردهای آن حضرت با گروه‏های دگر اندیش سازنده و آموزنده بود.

آن حضرت با مخالفان برخورد کریمانه داشت و  به یقین با اصحاب و شاگردان خاص خویش، رفتاری والاتر داشته اند. ایشان سال‏ها بر کرسی درس و منبر پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله) قرار گرفت و هزاران شاگرد را در مکتب خود تربیت کرد.

انتهای پیام

www.afghanistan.shafaqna.com