شفقنا افغانستان (خبرگزاری شیعیان افغانستان)
با نزدیک شدن زمان برگزاری لویه جرگه مشورتی، بحث ها و گفتگوها درباره پیمان و منفعت ها و زیان های آن اوج گرفته است. برخی گروه ها و حلقات سیاسی و مذهبی پیشاپیش مخالفت خود را با امضای این پیمان اعلام داشته است و تبلیغات گسترده ای را نیز در کابل و ولایت ها به راه انداخته اند. به باور این عده امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده امریکا به معنای پذیرش سلطه آن کشور تلقی گردیده و با استقلال و حاکمیت سیاسی کشور منافات دارد. این گروه ها علاوه می کنند که امضای این پیمان هیچ سودی به حال افغانستان ندارد؛ اما ضرر و زیان آن برای آینده کشور خطرساز و جبران ناپذیر می باشد.
مخالفان پیمان امنیتی حساسیت ها و مخالفت های برخی کشورهای همسایه را مهم می پندارند و معتقداند که این مخالفت ها می تواند بر مناسبات آینده افغانستان با کشورهای منطقه تاثیرگذار باشد. اینها تکیه بر حمایت های کشورهای همسایه را به عنوان راهکار جایگزین معرفی می کنند و می گویند که در صورت تحکیم روابط منطقه ای افغانستان، بسیاری از چالشهای امنیتی، سیاسی و اقتصادی خود بخود حل خواهد شد.
اما موافقان پیمان امنیتی با امریکا که شامل اقشار و طیف های وسیعی از مردم در سراسر افغانستان می شوند، از این زاویه به امضای پیمان امنیتی نگاه می کنند که اگر این پیمان به امضا نرسد چه اتفاقی در سالهای آینده رخ خواهد داد؟ از نظر موافقان پیمان، افغانستان در شرایط عادی و به دور از تهدید قرار ندارد، تا به صورت ایده آلی، پایگاه نظامی کشورهای خارجی در خاک افغانستان را نپذیرد و بر توان، ظرفیت و منابع انسانی و مادی خود تکیه نماید.
طیف گسترده ای از مردم اعتقاد دارند که افغانستان نزدیک به سه دهه جنگ خانمانسوز داخلی را پشت سر گذاشته و دوازده سال به حمایت جامعه بین المللی با شبکه های مختلف تروریستی و حامیان آنها درگیر بوده است.
طی سه دهه جنگ علاوه بر تلفات انسانی، خسارات مادی فراوانی براین کشور تحمیل شد. سازمان های امنیتی درهم شکست، بنیادهای اقتصادی نابود شد، نظام سیاسی فروپاشید و مناسبات اجتماعی به شدت آسیب دید. با این که در دوازده سال گذشته تلاش های زیادی در جهت بازسازی و نوسازی کشور صورت گرفت؛ اما حجم مشکلات و نیازمندی های وسیع کشور کوشش های پیوسته تر و طولانی مدت تری را برای غلبه بر چالش ها و پاسخگویی به نیازمندی های موجود ضرورت داشت.
در فقدان یک استراتژی ملی و راهبرد کارآ از سوی جامعه جهانی و ناهماهنگی ها و ناهمسویی هایی که در اجرای پلان ها وجود داشت، از یک طرف اولویت های کاری در تصویب و اجرای پروژه ها در نظر گرفته نشد و از سوی دیگر بخش اعظم کمک ها از سوی موسسات خارجی و داخلی مورد سوء استفاده قرار گرفت و این روند فساد، رشوه خواری و رانت جویی را در کشور نهادینه کرد و آنها را در تمامی لایه های اجتماعی گسترش داد.
با این همه، پیشرفت های قابل ملاحظه ای را در عرصه های امنیت، معارف، صحت، تجارت، اقتصاد، تأسیس نهادهای قانونی و گسترش ارزش های دموکراسی شاهد هستیم و این دستاوردها تنها با تلاش حکومت افغانستان ممکن نشد. بلکه حمایت ها و کمک های همه جانبه کشورهای خارجی بود که حکومت را سرپا نگه داشت و در جهت مدیریت درست روندهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی به افغانستان کمک کرد.
اکنون نیز افغانستان توانایی مقابله با تهدیدهای امنیتی و پاسخگویی به نیازمندی های اقتصادی مردم را ندارد. افغانستان برای ادامه روند بازسازی و تحکیم ساختارهای سیاسی خود به کمک های خارجی وابسته است و این کمک ها تنها در صورت امضای پیمان امینتی با آمریکا میسر می گردد.
پس اگر به دلایل واهی این پیمان امضا نشود، افغانستان خواسته یا ناخواسته به دهه نود برگشت خواهد کرد و جنگ نیابتی کشورهای همسایه در جغرافیای افغانستان شعله ور خواهد شد.
بنابراین اعضای لویه جرگه با توجه به این محذوریت و با توجه به تغییر ماهوی روابط بین الملل و با توجه به این که مخالفت کشورهای منطقه بیشتر بر مناسبات آن کشورها با آمریکا مربوط می شود و با توجه به منافع درازمدت افغانستان، امضای پیمان امنیتی را مورد ارزیابی قرار دهند.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com