شفقنا افغانستان – درحالیکه بسیاری از ساکنان شهرهای مختلف در گوشه و کنار دنیا از آلودگی و خطرات ناشی از ترافیک سنگین بیزار و گلایه مندند، شهروندان ونیز از ازدحام ناوهای غول پیکر در شهر خود رنج می برند.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا زندگی به نقل از “اتلانتیک سیتیز”، در فصل های شلوغ سال، کشتی های گردشگری انبوهی در تالاب کوچک ونیز ازدحام می کنند که اغلب بیش از ۴۴ هزار تن وزن دارند و ارتفاع آنها به یک ساختمان ۱۰ طبقه می رسد. این کشتی ها که همیشه غیرطبیعی به نظر می رسیده اند و شبیه دیوهایی هستند که بر پشت بام های شهر سایه می اندازند، امروز تعدادشان به میزانی رسیده که هرگز در گذشته سابقه نداشته است. از سال ۱۹۹۹ تعداد کشتی های گردشگران وارد شده به ونیز از ۱۰۰ هزار فراتر رفته به ۱.۷ میلیون کشتی رسیده است. در تعطیلات پایان هفته ی گذشته تعداد باورنکردنی ۱۲ کشتی گردشگری در طی مدت ۲۴ ساعت وارد شهر ونیز شدند و ۳۵ هزار گردشگر را با خود به این شهر آوردند.
مقامات ذیربط تاکید دارند که این ورود این کشتی ها در شهر با دقت مدیریت می شود اما روز شنبه هفته ی گذشته ی گروهی از شهروندان ونیز در ورودی کانال بزرگ شهر در اعتراض به ورود این کشتی های غول پیکر تظاهرات کردند. آنها با تجمع در سواحل به تشویق ۵۰ نفر شناگر معترضی پرداختند که برای مختل کردن حرکت کشتی ها در ورودی شهر شنا می کردند و موفق شدند برای یک ساعت کشتی ها را معطل کنند.
اعتراضات علیه ورود کشتی های گردشگری به ونیز حتی به یک مسئله ی ملی تبدیل شده است. طی هفته های گذشته از سوی شخصیت های محبوب ایتالیا در رسانه های مکتوب مقالاتی مبنی بر این چاپ شده که «کشتی های گردشگری در حال کشتن ونیز هستند».
این عصبانیت اساسا به دلایل امنیتی برانگیخته شده است. ایتالیا هنوز با تراژدی کاستا کونکوردیا در سال گذشته درگیر است که طی آن یک کشتی گردشگری در حالی که از ساحل تیرهنیان گذر می کرد، ۳۲ نفر را کشت. در ماه می ۷ نفر دیگر بر اثر اصابت یک کشتی باری با یک برج کنترل در بندر جنوا جان خود را از دست دادند و این واقعه منجر به آن شد که مردم اعتماد خود را به ایمنی کشتی از دست بدهند.
با وقوع حوادثی همچون آنچه که در ماه جولای اتفاق افتاد و طی آن یک کشتی بزرگ به داخل محوطه ای نزدیک به یک کافی شاپ بارانداز آمد، ونیزی ها احساس نگرانی بیشتری کردند.
مسلما کشتی ها تنها می توانند در داخل کانال های کشتیرانی عمیق، و می بایست برای ورود آنها به کانال های اصلی شهر ونیز مانعی ایجاد شود. اما هنوز این غول های آهنی در حوالی سنت مارک بسین، که تنها کمی از میدان اصلی شهر فاصله دارد، تجمع می کنند و در نتیجه چشم اندازهای شهر را می پوشانند، آبراه ها را مسدود می کنند و منجر به افزایش در ازدحامی شدند که به عنوان یکی از دلایل مرگ یک گردشگر آلمانی درماه گذشته، مطرح شده است. در حالیکه این اتفاق مستقیما به کشتی های گردشگری مربوط نمی شد اما حادثه از این قرار بود که یک قایق گوندولا و یک اتوبوس دریایی واپورتو با یکدیگر برخورد کردند و این مسئله نیاز به منظم سازی ترافیک آب را با دقت بیشتر و حتی قبل از اینکه این راه بندان دریایی در این آخر هفته اتفاق بیفتد، برجسته و حیاتی می کند.
به هر حال این تنها خطر تصادف و برخورد کشتی ها و قایق ها نیست که ونیز را تهدید می کند. کشتی های گردشگری سطوح بالاتری از آلاینده ها را در هوا منتشر می کنند و موج شکن های شکننده و ضعیف در حال فرسایش و نیز سواحل کوتاه این شهر را در معرض خطر قرار داده اند.
ونیز این خطرات را در عوض پولی که توریست ها با خود می آورند، به جان خریده است؛ آورده ای که شهر به طور طاقت فرسایی به آن متکی شده است چرا که علی رغم سلامت ظاهری، ونیز و مناطق بزرگتر اطراف آن با بحران اقتصاد مواجه هستند. کشتی های گردشگری اغلب به عنوان عامل استرس در شهر ایفای نقش می کنند، بدون اینکه به جای آن چیز زیادی به شهر بازگردانند.
هرچند حامیان محلی خطوط قایق ها و کشتی های گردشگری باوردارند که در حدود ۵ هزار شغل در این شهر وابسته به آنهاست، اما ونیزی های قایقران و کشتیران به تناسب بسیار کمتر از گردشگرانی که از سمت خشکی یعنی از پل پونته دلا لیبرتا به این شهر می رسند، از گردشگرانی که با کشتی های خارجی به شهر آنها می آیند، کرایه می گیرند.
شاید ونیزی ها عصبانی باشند اما خبر خوب این است که به نظر می رسد مقامات به این اعتراضات گوش فرامی دهند. براساس خبرهای رسیده در این هفته، وزرا توافق کرده اند که از ماه بعد اقداماتی برای دور کردن کشتی های مسافربری از سنت مارک بسین و کانال گیدکا، آبراهه ی اصلی ونیز انجام شود.
آنها بیشتر تمایل دارند که مسیر این کشتی ها به لنگرگاهی در مارگرا تغییر یابد که یک بندر عمیق است و درست در مقابل ونیز و در یک خشکی که منطقه ی صنعتی ونیز محسوب می شود، قرار دارد. این به معنی آنست که در آینده گردشگرانی که با کشتی های گردشگری به ونیز می رسند، به جای بناهای نباتی رنگ، برج ها و گنبدها، از پنجره های خود کارخانجات، جرثقیل های اسکله و خارستان ساحلی آن را می بینند.
این برای گردشگران مسلما دردناک و آزاردهنده است اما یک شهر دریایی فرسوده و شکننده که در طی هزاران سال شکل گرفته نمی تواند برای خوشایند گردشگران و برای اینکه کوچکترین تغییری در چشم انداز فراروی گردشگران بوجود نیاید، تبدیل به پارکینگ کشتی های گردشگری شود.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com