به گزارش شفقنا از بلاغ، مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی به این سئوال اینگونه پاسخ می دهد که «انسان به هنگام دعا کردن، فقط باید خدا را با قلب و زبان، بخواند و از خدا طلب برآورده شدن حاجت را داشته باشد. گاه انسان در دعا با زبان، خدا را می خواند، ولی در قلب چشم امید به خلق خدا دارد. این خود مانعی است بر سر راه استجابت دعا. – در هنگام دعا باید «مضطر» بود.
مضطر همچون کسی است که در دریا خود را در حال غرق شدن می بیند و برای خود پناهی جز خدا نمی یابد؛ در این صورت چگونه خدا را می خواند؟ – دعا کردن آدبی دارد که اگر رعایت شود دعا در معرض اجابت قرار می گیردو خدای متعال هم وعده اجابت داده است اما اولا خدای متعال روی مصالح و حکمت خود کار می کند و ثانیا وعده اجابت او در حد اقتضا است نه علیت. یعنی اگر مانعی در کار نباشد اقتضای اجابت دارد و این به این معنا نیست که دعای ما علت حتمی اجابت باشد و خداوند را مجبور به اجابت کنیم. – یکی از شرایط مهم دعا تلاش و کوشش خود شخص برای تحقق خواست هایش است.
دعا در صورتی اجابت می شود که خود شخص تمام تلاش خود را برای هدف اش کرده باشد و در این زمینه کوتاهی صورت نگرفته باشد.
اجابت ممکن است تا مدتی به تاخیر بیافتد و این به معنای عدم اجابت نیست. – مومن تسلیم خدا است ما نباید با دعا کردن روح تسلیم را از دست بدهیم و مانند بچه ها بر خواسته خود پافشاری کنیم. وظیفه ما دعا کردن و درخواست از خدای متعال است و اقتضای ایمان و توکل و تسلیم این است که نتیجه نهایی امور را به خداوند بسپاریم.
وقتی دعا می کنیم باید باور داشته باشیم که خداوند اگر مصلحت بداند حتما حاجت ما را می دهد. – ممکن است خداوند برای «امتحان بنده»، حاجت او را ندهد، یا به تاخیر اندازد. آیا فقط زمانی که خداوند حاجت ما را بدهد به او ایمان داریم؟ آیا اگر در برآورده شدن حاجت تاخیر افتد، اعتماد ما به خدا کم رنگ می شود؟ نباید چنین بود، چون خداوند رحیم وکریم است دیر یا زود به سوال بنده خود جواب مناسب خواهد داد.
