خانوادههای ربوده شدهگان شاهراه هرات- کابل که در مناطقی از زابل ربوده شدند این روزها به دور از تمامی خوشیهای عید؛ ساعات خود را در غم و اندوه سپری میکنند.
به گزارش شفقنا افغانستان به نقل از طلوع نیوز،نعمتالله یاوری ۳۵ سال سن دارد و پدرش را در این رویداد از دست داده است؛ اما جنازهی او تاکنون به خانوادهاش سپرده نشده است.
نعمت به همراه ۱۱ تن از اعضای خانوادهاش در یک تکاوی کرایه ای زندهگی میکند.
مادر موی سفید نعمت که گواه رویداد آدم ربایی بوده است میگوید که شوهرش را از پیش چشمانش در حالی ربودند که او ناتوان از هرگونه کمکی به همسفر ۵۰ سالهی زندهگیاش بود.
مادر نعمت در حالی که اشک در چشم داشت گفت: “روز ما با گریه بیگاه میشود. همین پسر من است که از توان کار و خرج خانواده بر نمیآید. ما رو به خدا ماندهایم و بس.”
نعمت میگوید که حنای عید در دستان کودکان و بزرگان این خانواده دیگر رنگی ندارد و اعضای این خانواده در عالمی از ناچاری روزهایشان را شب میکنند.
وی در ادامه افزود: “خواست ما از دولت این است که هرچند زندهگی پدرم را نجات داده نتواستند، حالا جسد وی را به ما بدهند تا دل ما تسلی شود.”
اما پارک زرنگار کابل همچنان میزبان خانواده ی ربوده شده گان است؛ افرادی که نزدیک به پنج ماه چشم به راه اعضای خانواده شان هستند.
مادر یکی از ربوده شدهگان با چشمانی اشک آلود گفت:” پنج ماه و بیست روز شد که ما در همین خیمه چشم به راه مسافران مان هستیم. تاکنون آیا کسی پرسیده است که آیا شما زندهاید یا مرده؟ از برای خدا رئیس جمهور و داکتر عبدالله به دادمان برسد. بزرگان ما را به نزد خودشان راه هم نمی دهند که داد و بیداد کنیم.”
عبدالحسین مردی است که پسر و برادرش در چنگ ربایندهگان هستند و هنوز هم برای رهایی آنان لحظه شماری می کند.
عبدالحسین میگوید که پسر و برادرش هر یک پنج فرزند دارند. عبدالحسین گفت:” حالا که جایش نیز روشن است و خواست های آنان نیز روشن است؛ به لحاظ خدا و به لحاظ همین روز عید آقای رئیس جمهور دست به کار شو و ما را ازین روز نجات بده.”
شماری از فعالان جامعۀ مدنی می گویند که ماه ها است که دادخواهی می کنند، اما به باور آنان حکومت خانواده های این ربوده شده گان را فراموش کرده است و به این دادخواهی ها توجه نمی کند.
باقی سمندر فعال جامعۀ مدنی در این باره گفت: ” ما با پیچکاری که برای قربانیان در جلال آباد خون می دادیم؛ من خودم گواه هستم که خون همه چه از پشتون، هزاره و تاجک و ازبیک یک رنگ داشت. این مکلفیت دولت است که برای آرامش خاطر این خانواده ها از هر راه ممکنی که می شود، باید آنان را به آغوش گرم خانواده های شان برگرداند.”
شماری از مردان مسلح به روز چهارم ماه حوت پارسال، سی و یک مسافر را در شاه راه کابل- هرات در مربوطات ولایت زابل ربودند. پس از تلاش های زیاد حکومت توانست که نزده تن آنان را رها کند اما از سرنوشت ربوده شده گان باقی مانده تاکنون خبری نیست.