شفقنا افغانستان- زنان در افغانستان امروز سومین سال متوالی است که «روز جهانی زن» را در زیر سلطه گروه طالبان سپری می کنند؛ گروهی که در این مدت به چیزی جز حذف و سرکوب زنان نیندیشیده است.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، سازمان ملل متحد سیاست های طالبان را در قبال زنان افغانستان «سیستماتیک» می داند و می گوید این گروه یک سیستم ملی را ایجاد کرده اند که در آن تبعیض، جداسازی، سرکوب و طرد زنان و دختران نهادینه شده است.
ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد در آخرین گزارش خود در شورای حقوق بشر این سازمان گفت که رفتار طالبان با زنان افغانستان بر اساس اساسنامه رم، «جنایت علیه بشریت» است و می تواند مصداق «آپارتاید جنسیتی» نیز باشد.
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد نیز در گزارشی که دو روز پیش به شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد افغانستان ارائه کرد، گفت که محدودیت ها از سوی طالبان علیه زنان در افغانستان «تشدید» شده است.
مقام های سازمان ملل متحد به ویژه به «بازداشت خودسرانه» زنان و دختران متعلق به شیعیان هزاره و قوم تاجیک در کابل «به بهانه» عدم رعایت پوشش موردنظر طالبان، اشاره می کنند.
رزا اوتنبایوا، فرستاده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد در نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد با اشاره به این بازداشت ها گفت که این نوع بازداشت ها باعث شده است که «ترس» در میان زنان افزایش یابد و آنان هنگام بیرون شدن از خانه، حس ترس بیشتری داشته باشند.
اما طالبان در این مدت، چه سیاست های را برای حذف زنان از جامعه و محدودیت بر مشارکت و فعالیت آنان در اجتماع وضع کرده اند و چگونه این روند سیستماتیک را دنبال کرده اند؟
«ممنوعیت آموزش و کار در دولت»
طالبان پس از تسلط بر افغانستان، اولین گام را برای حذف کامل زنان از جامعه، با ممنوعیت کار آنان در ادارات دولتی و رفتن آنان به مکتب آغاز برداشتند.
این گروه در گام اول زنان را از ساختارهای دولتی حذف کردند و کابینه کاملا مردانه و بدون حضور هیچ زنی اعلام کردند. البته که این کابینه علاوه بر اینکه کاملا مردانه، تک قومی، تک مذهبی و تک گروهی نیز بود و هیچ معیاری از معیارهای حاکمیت در یک جامعه متکثر را با خود نداشت.
علاوه بر آن، این گروه وزارت امور زنان را از ساختار تشکیلاتی دولت حذف کردند و به جای آن وزارت امر به معروف و نهی از منکر را جایگزین کردند.
در دوره نظام جمهوری، هزاران کارمند زن در ادارات دولتی افغانستان حضور داشتند و تلاش بر این بود که حضور آنان در تمام بخش های دولت به 30 درصد برسد.
اما گروه طالبان پس از تسلط بر افغانستان، تمام کارمندان زن را از ادارات دولتی اخراج کردند و فقط تعدادی از کارمندان زن در بخش های آموزش، صحت و پولیس اجازه کار دادند.
در دومین گام، طالبان دختران بالاتر از صنف ششم را از رفتن به مکتب منع کردند، سپس دانشگاه ها را نیز به روی زنان بستند و در نهایت آموزش زنان را در تمام آموزشگاه های دولتی و خصوصی ممنوع اعلام کردند.
بر اساس آمارهای سازمان ملل متحد، با این دستورات طالبان بیش از دو و نیم میلیون دختر و زن در افغانستان از آموزش محروم شده اند و با آینده تاریک و غم انگیزی مواجه هستند.
«محدودیت بر حضور زنان در جامعه و بستن کسب و کار زنان»
طالبان پس از حذف زنان از ساختار دولت و ممنوعیت کامل آموزش آنان، تلاش ها برای حذف آنان را از همه بخش های جامعه افزایش دادند و محدودیت ها در این زمینه را بیشتر کردند.
آنها در ابتدا پوشیدن «برقع» و یا لباس سیاه بلند عربی را برای زنان اجباری اعلام کردند و هشدار دادند که با زنانی که از این دستور پیروی نکنند، برخورد می شود.
پس از آن، این گروه پارک های تفریحی را در ابتدا بر اساس جنسیت تقسیم بندی کردند، اما در نهایت رفتن زنان به مکان های تفریحی را ممنوع کردند.
در پی آن، گروه طالبان رفتن زنان به حمام های عمومی را منع کردند، مراجعه آنها بدون محرم شرعی به مراکز صحی و داکتر و سفر بدون محرم آنها را نیز ممنوع کردند.
پس از این اقدامات، طالبان در تلاش مسدود کردن راههای کسب درآمد از سوی زنان برآمدند و کسب و کارهای تحت مدیریت زنان را در سراسر افغانستان مسدود کردند.
این گروه در این راستا از جمله آرایشگاه های زنانه را در سراسر افغانستان مسدود کردند که بر اثر بیش از 60 هزار زن بیکار شدند.
گزارش های سازمان ملل متحد و نهادهای حقوق بشری بین المللی نشان می دهد که بیشتر این زنان نان آور و سرپرست خانواده های خود بودند و با مسدود شدن کسب و کار آنان، با مشکلات جدی برای تأمین نیازهای خانواده خود مواجه شده اند.
سیاست های طالبان باعث شده است که زنان افغانستان پس از دو دهه مجال نفس کشیدن، باردیگر در چهاردیواری خانه محبوس شوند و روزنه های امید به روی آنان هر روز بیشتر تنگ تر شود.
با وجود اینکه سیاست های طالبان باعث حذف زنان از جامعه شده است، اما جهان هنوز نتوانسته است که فشارهای لازم بر این گروه وارد کند تا این سیاست ها را متوقف کنند و به زنان اجازه کار و آموزش بدهند.
کارشناسان هشدار می دهند که با ستیز طالبان با کار و آموزش زنان، چندین نسل آینده افغانستان آسیب خواهند و به زودی این کشور با فقدان متخصصان زن در بخش های مختلف مواجه خواهد شد.
