شفقنا افغانستان-آن چه را که ناسیونالیست های هندو از آن با عنوان “بازگشت به اصل” یاد می کنند از نظر مسلمانان و مسیحیان هند “تغییر مذهب از روی فشار و اجبار” است. از زمان برگزاری یک رشته مراسم عمومی که در طی آن گروه های بزرگی از مسلمانان و مسیحیان هند به مذهب هندو می گرویدند، بحث و جدل های زیادی در مورد مشروعیت و قانونی بودن این تغییر مذهب های گروهی که با سازماندهی ناسیونالیست های هندو انجام گرفته است ، جریان دارد. این حساسیت ها و بحث و جدل ها به ویژه از زمانی شدت گرفت که حزب ناسیونالیست هندو یعنی “باهاراتیا جاناتا” (BJP) از ماه مه گذشته به قدرت رسید و در دهلی نو تشکیل دولت داد.
سرآغاز این بحث و جدل های جدید اما به مراسمی بازمی گردد که در یکی از محله های فقیرنشین شمال آگرا برگزار شد. ساکنان این محله غالبا مهاجرین مسلمانی هستند که از شرق بنگلادش به این جا کوچ کرده اند و از راه جمع آوری زباله زندگی خود را می گذرانند. به گزارش رسانه های هند در 8 دسامبر سال گذشته از این افراد دعوت شد که جهت نام نویسی برای برخورداری از خدمات اجتماعی دریک تجمع شرکت کنند. حاضران در آن مراسم اما ناگهان و در کمال شگفتی یکی از بت های هندوها را در وسط میدان دیدند و در همین حال هندوها شروع به خواندن سرودهای مذهبی کردند. و در پایان این مراسم اعلام شد که همه حاضران در آن تجمع از این پس پیرو مذهب هندو به شمار می آیند!
اما این رویداد خشم و واکنش های زیادی را در افکار عمومی هند رقم زد. با این حال آن مراسم ها همچنان تکرار شد و ادامه پیدا کرد و در هفته های اخیر هر روز خبرهایی از برگزاری چنین مراسم هایی منتشر می شود، مراسم هایی که ظاهرا در طی آن مسیحیان و مسلمانان تغییر مذهب داده و به هندوئیسم می پیوندند. در همان حال که احزاب ناسیونالیست هندو از جمله “ویشوا هندو پاریشاد” (VHP) و “دهارام جاگاران سامیتی” (DJS) در پشت پرده این اقدامات حضوری آشکار دارند اما ناظران بی طرف تاکید می کنند که این افراد از روی اجبار و یا با وعده پول و امکانات تن به تغییر مذهب می دهند.
و در همان حال که نخست وزیر هند یعنی “نارندا مودی” به وعده های انتخاباتی خود مبنی بر توسعه اقتصادی سرگرم است و ظاهرا اخبار و مخالفت ها در مورد این تغییر مذهب های اجباری را نمی شنود، مخالفان وی عقیده دارند که شخص مودی و حزب متبوع وی گرداننده اصلی این بازی مضحک و غیراخلاقی محسوب می شوند. اگرچه که احزاب VHP و DJS احزابی مستقل از حزب حاکم BJP به شمار می آیند اما نباید این مساله را نادیده گرفت که اعضای اصلی این سه حزب ناسیونالیست و هندو همگی از اعضای به اصطلاح خانواده “سانگ پریور” به شمار می روند و این خانواده در واقع مرکزیت و کانون آن جنبش شبه نظامیان داوطلب یا “RSS” است.
این جنبش که در سال 1925 تاسیس شد در واقع هسته اصلی و تشکیل دهنده احزاب ناسیونالیست و هندویی است که در سال های بعد سر برآوردند. RSS ساختار و سلسله مراتبی نظامی دارد و اعضای آن یونیفرم هایی متشکل از کلاه سیاه، پیراهن سفید و شلوارک خاکی رنگ می پوشند. این جنبش در واقع ستون فقرات احزابی مانند VHP، DJS و یا BJP به شمار می آید که در سال های دهه پنجاه تاسیس شدند. این سه حزب نه تنها از یک ایدئولوژی مشترک پیروی می کنند بلکه بخش اصلی کادر رهبری آنها سابقه فعالیت در RSS را نیز دارند. حتی شخص نخست وزیر فعلی هند یعنی مودی نیز زمانی از اعضای فعال این جنبش شبه نظامی بوده است.
با این حال ناسیونالیست های هندو پیوستن مسلمانان و مسیحیان به هندوئیسم را نه “تغییر مذهب” بلکه نوعی “بازگشت به اصل” می دانند. از نظر آنها مسلمانان و مسیحیان هند در واقع هندوهایی بودند که پس از حمله مسلمانان به اجبار به اسلام گرویده و یا فریب میسیونرهای مسیحی را خورده و مسیحیت را انتخاب کرده اند و حال می خواهند به مذهب و عقیده آبا و اجدادی خود بازگردند!
اما اتفاقا همین منطق مضحک پیامدهای زیادی برای حزب حاکم BJP دارد و شمار زیادی از فعالان و سیاستمداران از این حزب خواسته اند که ممنوعیت هایی در مورد تغییر مذهب وضع کند. جالب آن که الگوی آنها برای این قوانین محدود کننده تغییر مذهب، فرمانی است که شخص مودی در دوران سروزیری خود در ایالت گجرات صادر کرده بود. در دوران سروزیری مودی در گجرات چنان قتل عامی علیه مسلمانان بی دفاع این ایالت صورت گرفت که در تاریخ معاصر هند سابقه ندارد. پس از این رویداد خونین و در سال 2003 بود که به دستور مودی دستورالعملی برای تغییر مذهب وضع و مقرر شد که هر گونه تغییر مذهب باید با مجوز مسئولان مربوطه صورت گیرد.
اگرچه که هشتاد درصد از جمعیت هند را پیروان مذهب هندو تشکیل می دهند و به عنوان مثال مسیحیان اقلیتی کوچک و دو درصدی را در این کشور شامل می شوند اما سازمان RSS از همان بدو تاسیس نسبت به “انقراض خزنده” هندوها در این کشور هشدار می دهد. از نظر انها هند یک کشور هندو است و بر این اساس مسلمان و مسیحیان نمی توانند هندی های کامل به حساب آیند و همواره باید وفاداری خود را ثابت کنند. به عنوان مثال “وینایاک دامودار سوارکار” رئیس ایدئولوگ های ناسیونالیست های هندو در کتاب مهمی به نام “چه کسی هندو است؟” که در سال 1921 انتشار داد آورده است:” حتی اگر آنها [مسلمانان و مسیحیان] به مانند هر هندی دیگری هند را سرزمین پدری خود بدانند اما باز هم قداستی برای این کشور قایل نیستند. زیرا سرزمین های مقدس آنها در عربستان و فلسطین است. آنها روحانیت و خدای خود را دارند و آرمان ها و قهرمانانشان فرزند زمین به شمار نمی آیند. حتی نام های آنها و جهان بینی شان خاستگاهی بیگانه دارد”.
“ماداو ساداشیو جوالکار” دومین رهبر RSS نیز برای مسلمانان و مسیحیان هیچ جایگاهی در هند قایل نبود. از نظر وی آنها یا باید تغییر مذهب داده و یا کاملا تحت انقیاد هندوها قرار بگیرند. جوالکار نیز در کتابی که در سال 1939 انتشار داد اعلام کرد که رفتار آلمان نازی با یهودیان باید الگوی رفتار با اقلیت ها در هند باشد:” نژادهای بیگانه در هندوستان یا باید زبان و فرهنگ هندو را آموخته و به آن تن داده و آن را مورد احترام و توجه قرار دهند و یا اگر خواهان ماندن در هند هستند باید کاملا مطیع بوده و هیچ انتظاری نداشته و از هیچ امتیازی برخوردار نباشند. آنها از هیچ حق شهروندی نباید برخوردار باشند”.
البته رهبران امروزی RSS چنین لحن رادیکالی را به کار نمی گیرند اما همین چند ماه پیش بود که “راجیشوار سینگ” دبیرکل شعبه حزب DJS در آگرا گفت:” هدف ما این است که هند تا سال 2021 به یک کشور کاملا هندو بدل شود. مسلمانان و مسیحیان هیچ حقی برای ماندن در هند ندارند. آنها یا باید به هندوئیسم تغییر مذهب بدهند و یا از این کشور حتی به اجبار خارج شوند. من قول می دهم که تا سال 2021 هیچ مسلمان و مسیحی در هند نخواهیم داشت”.
در همان حال که اپوزیسیون سکولار هند از این رویدادها خشمگین است ، مودی یعنی نخست وزیر کاملا سکوت کرده است. این سیاستمدار که بزرگترین قتل عام مسلمانان در تاریخ معاصر در زمان صدارت او در ایالت گجرات روی داد ظاهرا ترجیح می دهد که خود را از موضوعات مورد علاقه ناسیونالیست های هندو دور نگه داشته و به مسایل اقتصادی بپردازد و چهره یک اصلاح طلب لیبرال را از خود به نمایش بگذارد. به هر حال مودی نیم نگاهی به انتخابات آینده هم دارد. او که تا قبل از نخست وزیری به دلیل کشتارهای گجرات در لیست سیاه آمریکا قرار داشت همین چندی پیش میزبان باراک اوباما در دهلی نو بود.
اما آیا مودی و حزب BJP واقعا تغییر کرده اند؟ مجله چپ گرای “جبهه چپ” چاپ هندوستان عقیده دارد که مودی همچنان همان فعال RSS است:” او عضوی از آنها است و به مانند آنها فکر می کند. مودی نمی تواند آن هسته سخت را نرم کند زیرا خودش همان هسته سخت است. نارندرا مودی همان جهان بینی متعصبانه سانگ پریور را دارد و در واقع تربیت شده او است. سکوت عمدی مودی آنهم در خلال همه این رویدادها نشان می دهد که او نه تنها مخالف این فشارها و تغییر مذهب های اجباری نیست بلکه در نهان بسیار هم از این موضوع خوشحال است”.
منبع: قنطره
ترجمه: محمدعلی فیروزآبادی- شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com