اقلیت های مذهبی در افغانستان می گویند که آداب و رسوم شان استقبال نمی شود، اما آنان به حکومت جدید امیدوارند.
راویل سینگ، یکی از رهبران جامعه سیک در کابل، یکی از حامیان رییس جمهور است.
با وجود این که آقای غنی تعهد کرده بود افغانستان را فراگیرتر می سازد، اما سینگ نگران است که اقلیت های کوچک مذهبی در حال از بین رفتن هستند، زیرا سیک ها و هندوها به دلیل تبعیض مداوم در حال ترک وطن شان هستند.
به گزارش شفقنا افغاسنتان به نقل از جمهور،وی می گوید: اگر حکومت جدید توجهی به این مساله نکند، یک روز آشکارا می بینید که هیچ سیک و هندویی در افغانستان باقی نخواهد ماند.
اسلام دین رسمی افغانستان است. با وجود این که قانون اساسی افغانستان به پیروان دیگر مذاهب اجازه انجام رسومات مذهبی شان را داده است، اما سیک ها و هندوها می گویند که آنان با تعصب در برابر انجام رسومات مذهبی شان روبرو هستند.
به همین دلیل؛ رهبران این جوامع می گویند که بسیاری ها در سال های اخیر خانه هایشان را ترک کردند.
افراد این اجتماع می گویند: هر سال در جشن دیوالی از تعداد آنان کاسته می شود. آمار رسمی از نفوس سیک ها و هندوها در افغانستان وجود ندارد، اما به گفته اعضای این اجتماع، تعداد آنان به ۷ هزار تن می رسد که اکثریت آن نیز سیک ها هستند. جمعیت سیک ها و هندوها در سال ۱۹۹۲ در افغانستان به ۲۰۰ هزار نفر می رسید.
اوتار سینگ، رییس جامعه سیک ها و هندوها در افغانستان و عضو سابق مجلس نمایندگان می گویند: شرایط در حکومت دموکراتیک افغانستان بدتر از دوران حکومت طالبان است که آنان را مجبور می کردند بازو بندهای زرد بپوشند که نشان دهنده شهروندان درجه دوم بود.
وی می گوید: در زمان طالبان حقوق ما به گونه روشن تعریف شده بود و مردم با ما ظالمانه رفتار نمی کردند.
بر اساس اعلامیه ای که دفتر ریاست جمهوری نشر کرده بود؛ در جلسه ای که رییس جمهور غنی در ماه نوامبر با نمایندگان جامعه سیک و هندو داشته، وعده داد که به نگرانی های آنان رسیدگی کرده و به آنان حقوقی را بدهد که سایر افغان ها دارند. وی همچنین وعده تخصیص بودجه ای برای ساخت یک معبد در ولایت ننگرهار را داد.
بر اساس گفته های رهبران جامعه سیک ها و هندوها، از بهار گذشته تاکنون ۴۰۰ سیک و هندو افغانستان را ترک کرده اند که بیشتر آنان به هند، “خانه معنوی” شان رفته اند.
رام سینگ ۲۲ ساله که دکاندار است، می گوید: وقتی ما به هند می رویم، به ما می گویند افغان، اما وقتی در افغانستان هستیم، دیگر افغان ها ما را خارجی می دانند.
ویساک سینگ، از سیک های افغان است که در لشکرگاه، مرکز هلمند زندگی می کند. وی می گوید: ما نمی توانیم با مردمی زندگی کنیم که هر روز به ما می گویند “هندو، هندو، شما کافر هستید”.
به گفته وی؛ از ۳۵ خانواده سیک که در هلمند زندگی می کنند، بسیاری ها در فکر رفتن از اینجا هستند.
بر اساس گزارش وال استریت ژورنال،شکایت اصلی و جمعی سیک ها و هندوها، مخالفت محلی با سوزاندن مردگان شان است. بسیاری از افغان ها این عمل را غیر اسلامی می دانند و سعی می کنند آن را متوقف کنند، حتا در بسیاری موارد آنان دسته های تشییع جنازه سیک ها و هندوها را توهین کرده و به آنان سنگ پرتاب می کنند. این مساله باعث تنش میان مردم محل و این اقلیت ها شده و در حال حاضر نیاز است که پولیس مراسم تشییع جنازه سیک ها و هندوها را محافظت کند.
اما همه مخالف این اقلیت ها نیستند.
محمدشریف که یک گارد امنیتی است، می گوید: آنان مذهب خودشان را دارند و مردم خوبی هستند، من با آنان مشکلی ندارم.
مکتب مساله دیگری است که برای این اقلیت ها مشکل ساز شده است، سیک ها و هندوها می گویند: آنان نگران اند که کودکان شان در مکاتب دولتی مورد اذیت و آزار قرار گیرند، به همین دلیل گزینه باقی مانده یا فرستادن به مکاتب خصوصی یا ترک مکتب است.
ویساک سینگ می گوید که اطفال در خانواده وی که در هلمند زندگی می کنند، بی سواد اند. آنان در خانه به اطفال شان پنجابی درس می دهند و برای تدریس زبان پشتو و فارسی یک معلم خصوصی استخدام کرده اند.
با وجود همه این مشکلات؛ راویل سینگ، رهبر این جامعه می گوید: ” من افتخار می کنم که افغان هستم، من عاشق افغانستان هستم، چون این کشور من است، هندو و سیک به جای دیگری تعلق ندارند، ما به اینجا تعلق داریم”.
انتهای پیام