شفقنا افغانستان ـ بیکاری، فقر و تنگدستی حیات الله ۴۵ ساله باشنده سرپل را ناگزیر کرد که به پاکستان رخت سفر بندد.
اما او با هفت عضو خانوادهاش به علت بسته شدن دروازه تورخم به کابل برگشته است.
او از وضعیت فعلیاش به رادیو آزادی چنین گفت: “گرسنگی هم بسیار سخت است. همه چیز خانه را فروختیم و در راه خوردیم حالا به کابل پس گشتیم هیچ چیز برای خوردن نداریم.”
صدها خانواده از ولایت جوزجان نیز راه مسافرت را در پیش گرفته اند.
آنها میگویند که با آینده نا روشن روبرو هستند و از همین رو میخواهند که از افغانستان بیرون روند.
حمیده ۳۵ ساله از روستای چقمه چقور ولسوالی درزاب جوزجان است.
او نیز از آینده نگران است: “من از آینده هیچ امیدی ندارم، مردم نان خوردن ندارند. برای مردها کار نیست خانمها بیکار در خانه نشسته و اولادهای ما از تحصیل باز مانده و جامعه تاریک به نظر میرسد.”
اما شماری امیدوار هستند که حکومت آینده بتواند سهولت هایی را برای مردم ایجاد کند.
شمسالدین از شهر مزار شریف مرکز بلخ به این نظر است: “من خوشحال استم که زیر یک نظام اسلامی در کشور زندگی میکنم. امیدوارم مشکل بیکاری حل شود و مردم از تشویش ناداری بیغم شوند.”
اما دیده شود که با شکلگیری حکومت تازه چه اندازه از چالشهای مردم مرفوع خواهد شد.طالبان هنوز ساختار حکومت آیندهشان را اعلام نکرده اند.
بر اساس بر آورد کمیشنری عالی سازمان ملل متحد در امور پناهجویان تا پایان سال جاری میلادی احتمالاً نزدیک به نیم میلیون افغان از کشور خود فرار کنند.
سازمان ملل متحد از کشورهای همسایه افغانستان خواسته که دروازههای مرزی خود را به روی افغانها باز نگهدارند.
