شفقنا افغانستان- تداوم اختلافات رهبران و آینده حکومت وحدت ملی در گفتگوی شفقنا با سیدعسکر موسوی و غلام فاروق نظری.
به گزارش شفقنا افغانستان؛ افغانستان بعد از سقوط گروه تروریستی و جنایتکار طالبان؛ دو دوره حکومت ریاست جمهوری را به رهبری حامد کرزی تجربه کرد. اما با اتمام حکومت کرزی با چالش عظیم جنجال انتخابات مواجه شد و در نهایت امر با وساطت امریکا حکومت وحدت ملی شکل گرفت.
انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در سال 1392 باعث جنجال و نابسامانی های مشروعیتی در کشور شد که پای مداخله امریکا را در امر سرونشت انتخابات باز کرد و سرانجام این جان کری بود که بنیانگذار یک حکومت ائتلافی بین اشرف غنی و عبدالله شد.
افغانستان پیش از این نیز تجربه حکومت ائتلافی را داشت؛ اما اینبار متفاوت بود و تنها دو نفر ادعا داشتند در حالی که در زمان مجاهدین همه رهبران ادعای ریاست داشتند.
اما تجربه حکومت های ائتلافی در جهان و افغانستان نشان می دهد که پایه های این حکومت ها چندان مستحکم نبوده و هر آن احتمال فروپاشی آن می رود.
حالا و بعد از دو سال، حکومت ائتلافی به نام «وحدت ملی» در افغانستان شعله های اختلاف نظر بین رهبران را بیشتر از گذشته به تجربه گرفته و معاون اول با رئیس جمهور، رئیس جمهور با رئیس اجرائیه، مقام های امنیتی با دیگران مشکل پیدا کرده و این مشکلات و اختلاف نظرها را نیز رسانه ای کرده اند.
در همین رابطه، سید عسکر موسوی، آگاه امور سیاسی در گفتگو با شفقنا اظهار داشت :«در تمام حکومت های ائتلافی اختلاف نظرها وجود دارد؛ چون در راس این حکومت ها چند رهبر حضور دارند.»
به گفته وی، زمانی که دو گروه در راس قرار گرفته و متحد می شوند به معنی این نیست که یک گروه از کار دست بکشد و تنها تماشا کند، یقینا بین آنها اختلاف نظر به وجود می آید و بالای مواردی «توافق» دارند و بالای مواری هم «تفاوت نظر» خواهند داشت.
این آگاه امور سیاسی افزود: حکومت های ائتلافی دارای چند ویژگی است؛ درگام نخست ضعیف هستند و در تصمیم گیری ها قاطع نیستند و دیگر اینکه همیشه اختلاف نظر دارند و به سمت فروپاشی سیاسی بیشتر میل می کنند.
موسوی در ادامه بیان کرد:حکومت های ائتلافی به مانند حکومت رژیم صهیونیستی نشان داده است که پایه های مستحکم نداشته و در هر دو یا سه سال بعد با فروپاشی روبرو می شوند و بازهم یک حکومت ائتلافی جدید دیگر ایجاد می کنند.
وی در پاسخ به این سوال که چرا حالا این مشکلات به وجود آمده،گفت: این روند دلایل مختلف دارد از جمله این که وضعیت مملکت از نظر زندگی روزمره رو به وخامت گذاشته، وضع اداری و اقتصاد خراب شده، فساد که قرار بود کمتر شود، زیادتر شده و بیکاری نیز بیداد می کند و در عین حال، نوعی یاس و ناامیدی در بین مردم به وجود آمده است.
به باور موسوی، سیاست مداران کشور از افرادی که در نظام هستند به عنوان «تخته پرش» و به عنوان آله فشار استفاده می کنند که در افغانستان این روند، جنبه قومی می گیرد.
وی می افزود: حکومت نیز در مدت دو سال گذشته مردم را در سردرگمی قرار داده و اصل برنامه های خود را مشخص نکرده است.
سقوط دوباره قندوز خود نوعی سوال و نگرانی است که به مانند دیگر مشکلات در ولایت های کشور «گُنگ» مانده و روند قومی به خود گرفته است؛ هرچند قوم گرایی در تمام ادارات دولتی مشهود است.
موسوی اختلافات اخیر را ناشی از مرکزیت و انحصار تصامیم دولتی از سوی رئیس جمهور، می داند.
از سویی هم، غلام فاروق نظری، نماینده مردم هرات در مجلس نماینده گان در این ارتباط به خبرنگار خبرگزاری شفقناافغانستان گفت: این اختلاف نظر بین رهبران حکومت وحدت ملی از ابتدا وجود داشت و انتظار آن نیز می رفت و هیچ وقت در افغانستان در پست ریاست جمهوری دو یا سه قدرت نمی تواند حضور داشته باشد و سرپا باقی بماند.
نظری در ادامه بیان کرد: رهبرانی که اختلاف دارند باید حرف رئیس جمهور را بپذیرند، و به خاطر مردم و مملکت؛ مشکل خود را حل کنند.
سرانجام حکومت وحدت ملی
داکتر سید عسکر موسوی می گوید: در کشورهایی که چینش اجتماعی قوی داشته باشند، مشکلی ایجاد نمی شود و بسیار معمول است که دولت ها سقوط می کند و دولت جدید می آید و مشکلی به وجود نمی آید؛ اما در کشوری به مانند افغانستان توان سقوط هم وجود ندارد؛ چون مخالفین تا حدودی پیش می روند و بعد از گرفتن حقوق و امتیاز از کارکردشان دست می کشند.
به باور وی؛ اراده داخلی در بین حکوتداران افغان وجود ندارد و این حکومت با وساطت آمریکایی ها و معامله گری ایجاد شده است.
وی ضمن بیان این نکته که مواضع پاکستانی ها در بروز این اختلافات دخیل است، گفت :«تروریزم به معنی سقوط دولت نیست، بلکه برای ایجاد ناامیدی و دلسردی در بین مردم ایجاد می شود. یعنی هدف اصلی آن ایجاد نارضایتی از نظام سیاسی حاکم و تلاش برای فرار سرمایه گذاری داخلی است.»
این آگاه امور سیاسی تصریح کرد که این اختلافات، دولت را دچار مشکل اساسی نمی کند؛ چون در نظام های ائتلافی این اختلافات مرسوم است و در عین حال، «دست های غیبی» زیادی در پشت این دولت ها فعالیت دارند که مانع سقوط آن می شوند.
در این رابطه فاروق نظری، نماینده مردم هرات می گوید :«اگر رهبران از خواست های کوتاه نیایند به خود و ملت خیانت می کنند، وقتی که یک نفر به عنوان رئیس جمهور است، باید حرفش قبول شده و مشکلات را حل کنند.»
انتهای پیام