شفقناافغانستان- ناصر محقق یکی از اساتید دانشگاه کابل در واکنش به خودکشی زهرا خاوری مطلبی را تحت عنوان نگاهی کوتاه به اتفاقات یک دهه اخیر در دانشگاه مرکزی کابل نوشت.
به گزارش شفقناافغانستان، داکتر ناصر محقق، استاد دانشگاه در صفحه فیسبوکش نوشت: ده سال پیش در صحن دانشگاه دانشجویی بنام حیدری را جلو چشم دیگران به قتل رسانیدند اما تا امروز نه مسئولان دانشگاه و نه حکومت قاتل شناخته شده را محاکمه نکرده است.
_ چندسال پیش در ایام محرم دانشجویان از پشت بام لیلیه دانشگاه به پائین پرتاب و کشته شدند اما تا امروز عاملان و آمران آن تعقیب قضایی نشد.
_ استادی از دپارتمنت جامعه شناسی به دلیل ترویج تبعیض و تعصب مورد اعتراض گسترده قرار گرفت اما به عنوان تشویق ، او را در وزارت تحصیلات عالی منصب و مقام دادند…!
_ و اینک در اعتراض به سخت گیری یک استاد ، دانشجویی دست به خود کشی زده است …. !
این ها همه نشان از یک چالش ، یک بیماری و رسوایی بزرگ در مرکزی ترین و تاریخی ترین مرکز علم و دانش افغانستان است.
ماهمه مسئولیم که در برابر این رسوایی و بیماری ( که رو به افزایش است ) آگاهانه و مسئولانه عمل کنیم و این آبروریزی بزرگ را از چهره مراکز علمی کشور برای همیشه پاک کنیم.
ریشه های این نابسامانی کجاست ؟
ضعف و عقب ماندگی علمی ، سیاست زدگی ، تبعیض ،تعصب ، خشونت ، افراطی گری ، قوم پرستی ، فساد ، کج روی و کج فهمی علائم پنهان و آشکار یک بیماری ( مزمن و مسری ) در مراکز علمی و نظام آموزشی کشور است که بر سرنوشت نسل های ما اثر مخرب دارد. اما سوال اینجاست که ریشه این علائم مخرب در کجاست ؟ متاسفانه طی سالیان گذشته مسئولان امر برای مدیریت چنین چالش ها یا دشواری ها از روش سرپوش گذاری ، انکار و پرداختن به درمان موقت علائم و تسکین موقت آن استفاده کرده اند.
بازنگری و باز تعریفی نظام عالی و نظام آموزشی کشور بهترین راه کشف و شناخت علتِ این بیماری های آشکار و نهان در مراکز دانشگاهی است ولی متاسفانه ذهنیت تاریخی گذشته ما مهمترین مانع این بازنگری و تعریف مجدد است ، وقتی نزدیک یک دهه قانون جدید تحصیلات عالی کشور صرفا به دلیل نزاع بر سر کلمه ” پوهنتون ” یا دانشگاه تصویب نمیشود ، این نشان از یک حماقت ، بیماری و رسوایی بزرگ و تاریخی است ، تعویق ده ساله نظام تحصیلات عالی کشور یعنی ده سال تلاش برای عقب ماندگی بیشتر!
این ها همه نشان می دهد که تحصیلات عالی کشور ، نظام قانون گذاری و نظام اجرایی کشور بصورت باور نکردنی و انکار ناپذیر ناسالم ، بیمار و فاسد است. از دید این قلم ، عقب ماندگی ، ضعف ، ناتوانی و فسادِ فراگیر در افغانستان با همه پیچیدگی های خود ، بصورت باورنکردنی و انکار ناپذیر ، علت ساده ای دارد :
_ متحد نیستیم !
راه حل چیست ؟
علت اصلی اینکه متحد نیستیم فقدان دید و برنامه روشن ( و مشترک ) برای متحد شدن و متحد ماندن در کنار هم است.
طبیعی است که وقتی ملتی برنامه ای برای متحد شدن و متحد ماندن نداشته باشد دچار تفرقه ، ضعف ، ناتوانی ، فساد ، کج روی و مملو از انواع بیماری ها ، دشواری ها و جاش های گیج کننده و متحیر کننده است. بنیادی ترین وظیفه دانشگاهیان ، اندیشمندان، روشنفکران ، روحانیان ، احزاب ، سیاست مداران، رهبران ، جوانان و آحاد مردم تلاش برای رفع این نقیصه بزرگ است ، شایسته است که مراکز تولید کننده علم و آگاهی کشور ، دانشگاهیان و دانشجویان کشور بصورت داوطلبانه و خودجوش پیشگام تلاش برای خلق یک نقشه راه علمی ، فرهنگی سیاسی و اقتصادی برای افغانستان متحد ، توانمند ، آباد، سربلند و شرافتمند شود و برای خود و نسل های آینده شکوه و شاهکار خلق نماید ، اگر خون جوانان و فربانیانی مثل زهرا خاوری نتواند ما را از خواب غفلت بیدار کند و همچنان مراکز تولید کننده علم و آگاهی کشور در غفلت و عقب ماندگی بماند ، باید اخطار دهم که همچنان باید منتظر فجایع و قربانی های بیشتر باشیم !
یک پیشنهاد :
اگر وزیر تحصیلات عالی و حکومت وحدت ملی ، حمایت مالی و معنوی نماید اینجانب حاضرم داوطلبانه و بدون چشمداشت مالی و با کمک دانشگاهیان ، دانشجویان و جوانان کشور طرح جامع و نقشه راه بیست ساله ” تلاش برای وحدت ملی و پیشرفت علمی ، فرهنگی ، اقتصادی و سیاسی” را بنویسیم و اندکی از غم های حال و گذشته را تسکین روحی دهیم .
با احترام
دکتر محمد ناصر محقق
استاد دانشگاه طب کابل
اول قوس ۱۳۹۶
