شفقنا افغانستان- محمد مرادی؛ تحلیلگر سیاسی در رابطه به حضور امریکا در افغانستان و مذاکرات صلح در یادداشتی چنین نگاشتهاست: طبق منابع سازمان ملل، از آغاز حمله آمریکا به افغانستان که اکنون در آستانه بیستمین سالروز آن قرار داریم، دستکم ۱۰۰ هزار غیرنظامی افغان کشته شدهاند که بخش بیشتر آن توسط طالبان، عده زیادی به دست نظامیان خارجی و تعدادی توسط نیروهای دولتی، جان خود را از دست دادهاند. اکنون که مذاکرات صلح در قطر ادامه دارد، بنابر مصلحت نباید با آن مخالفت کرد و ناگزیر باید طعم تلخ این جام شوکران را هم تجربه کنیم و سر بکشیم اما این را باید بدانیم که امروز قاتلان مردم دور هم جمع شدهاند و درباره سرنوشت مردم تصمیمگیری میکنند. افغانستانیها همیشه ضربه خوشباوری را خوردهاند. وقتی کمونیستها رویکار آمدند، عدهای از آنها استقبال کردند و دیدیم که در همان آغاز کودتا، چگونه اعضای حزب دموکراتیک خلق افغانستان به جانی و قاتل تبدیل شدند. پس از پیروزی مجاهدین، بازهم مردم قربانی خوشباوری خود شدند و از بخت بد، بسیاری از مجاهدین نیز بلای جان مردم شدند و کشتند و خوردند و بردند. زمانی که مردم از رفتار گانگستری مجاهدین به ستوه آمده بودند، گروه طالبان از راه رسید و عدهای از مردم به استقبال این گروه رفتند اما طالبان هم در اندک زمانی رنگ عوض کردند و به جانیان و قاتلان تبدیل شدند که تاکنون تغییری در رفتار آنان مشاهده نشده است. بیست سال پیش که آمریکا به افغانستان آمد، بازهم عدهای به آن دل خوش کردند اما به تدریج دیدیم که آمریکا هم در خیانت و جرم و جنایت از کمونیستها، اخوانیها و طالبان، کم نگذاشت. برای خیانت آمریکا به مردم افغانستان همین کافی است که اکنون قصد دارد دوباره یک گروه قاتل را بر سرنوشت مردم افغانستان مسلط کند. این در حالی است که آمریکا قبل از این، خیانت دیگری را نیز در حق مردم افغانستان مرتکب شده بود که عبارت از استقرار یک دولت ضعیف و فاسد در کابل بود تا این دولت نتواند به درستی از مردم نمایندگی کند. اصلاً موضوع این است که آمریکا در طول یک قرن از کارنامه سیاه خود، به هر منطقه و کشوری که آمده، جوی خون جاری شده است و مردم آن دیار روز خوشی ندیدهاند.
در آخر یادداشت حاضر، به دو نمونه از جنایت آمریکا و طالبان اشاره میکنم که مشت نمونه خروار است. نظامیان آمریکایی شب جمعه مورخ ۱۳۸۰/۸/۱۷ برابر با هشتم نوامبر سال ۲۰۰۱میلادی، ولسوالی «خاکریز» ولایت قندهار را بر ساکنان آن به جهنم تبدیل کرده و هواپیماهای «B52»، چهار منطقه را در این ولسوالی، بیرحمانه بمباران کردند. «سلخچو»، «سلطان عطا»، «کاریزک» و یک منزل در جوار زیارت «شاه مقصود»، چهار هدفی بودند که آماج بمبهای چندصد کیلویی آمریکا قرار گرفتند. در آن زمان گفته میشد که تروریستهای طالب، از شهر قندهار فرار کرده و در این منطقه پناه گرفتهاند اما در آن شب، یک تروریست هم کشته نشد. در همین شب، در منزلی که در نزدیک زیارت شاه مقصود قرار داشت، ۱۵ کودک و زن و همچنین یک مرد جانشان را بر اثر اصابت بمب آمریکایی از دست دادند. مزار شهدای این حادثه را که یک مورد از هزاران سند جنایت آمریکا در افغانستان است، در زیر مشاهده میکنید.
یک جنایت از طالبان را هم مستند ذکر میکنم که این رویداد هم نمونهای از هزاران جنایت این گروه در افغانستان است. شامگاه یکشنبه مورخ ۱۳۸۹/۱۲/۲۲خورشیدی، شهر قندهار شاهد انفجار مهیبی بود. عامل انتحاری طالبان خودروی بمبگذاری شده یا موتربمب را در مقابل ساختمان سابق قومندانی قندهار در بین مردم منفجر کرد. در این حادثه، دهها تن از مردم بیگناه شهر قندهار شهید و زخمی شدند. در بین شهدای این رویداد، دو برادر به اسامی «همایون» و «فریدون» نیز قرار داشتند که قبلاً پدرشان «علیگوهر» هم در مورخ ۱۳۷۲/۵/۸خورشیدی شهید شده بود. از همایون یک دختر چهل روزه و یک پسر دوساله باقی ماند. پسرش پس از شهادت پدر فوت کرد. اما دخترش اکنون ۱۰ ساله شده است و رقیه نام دارد. دیروز رقیه را دیدم و گفتم که قاتلان پدرت در دوحه جمع شدهاند تا در آینده، دختران و پسران دیگری را یتیم کنند. مظلومانه نگاهی کرد و چیزی نگفت. من هم عکسی از او گرفتم تا بگویم که چرا از طالبان و آمریکا متنفرم.
چرا از آمریکا و طالبان متنفرم؟
