شفقناافغانستان-اما در زمینه حقوق شهروندان افغان یعنی اقلیتهای قومی-مذهبی، زنان و طبقه متوسط تحصیلکرده، بهسختی میتوان به وعدههای طالبان اعتماد کرد. وعدههای طالبان در این زمینه مبهم، تردیدآمیز و متناقض بوده است.
به گزارش سرویس ترجمه شفقناافغانستان، آناتول لیوِن در فارین پالیسی نوشت: آیا طالبان به وعدههایی که به جامعه بین الملل داده، عمل خواهد کرد؟ پاسخ بستگی به این دارد که چه وعدههایی و به چه کشورهایی داده شده است. مهمترین مساله حمایت از ترویستهای بینالمللی مستقر در افغانستان است. هیات طالبانی در مذاکرات صلح بارها تاکید کرده که طالبان نیرویی کاملا افغان است و در رفتارهای جهادی بینالمللی مشارکت نخواهد داشت و از آنها حمایت نخواهد کرد.
چند دلیل برای اعتماد به طالبان در این زمینه وجود دارد. نخست، به گفته یک روزنامهنگار پاکستانی که با برخی از رهبران طالبان مصاحبه کرده است، «آنها ابله نیستند. پیش از حملات ۱۱ سپتامبر طالبان در افغانستان قدرت را در اختیار داشتند. القاعده تمام قدرت طالبان را نابود کرد. آنها این اشتباه را دوباره تکرار نخواهند کرد». یک حمله تروریستی تازه علیه آمریکا قطعا با حمله موشکی ایالات متحده و پشتیبانی تمام عیار این کشور از شورش مسلحانه علیه حاکمیت طالبان پاسخ داده خواهد شد.
دلیل دیگر برای اعتماد به این وعده طالبان این است که آنها چنین وعدهای را در شکلهای مختلف به تمام همسایگانش داده است. نمایندگان طالبان به روسیه گفته است که به شبهنظامیان چچن، ازبک و سایر شبه نظامیان روسیه و آسیای میانه پناه نخواهد داد.آنها به ایران قول دادهاند که اجازه ندهند از افغانستان به عنوان پایگاهی برای شورشهای شبهنظامیان تحت حمایت سعودی در ایران استفاده شود.
همچنین طالبان به پاکستان قول داده است که از شورشهای اسلامگرایانه در پاکستان حمایت نخواهند کرد و به مبارزه علیه دولت اسلامی خراسان، شاخه محلی داعش، ادامه خواهند داد.
تمام کشورهای منطقه دشمنی عمیقی با داعش دارند و آماده هستند که در نبرد طالبان علیه داعش از آن گروه حمایت کنند. البته به شرط اینکه طالبان از جهاد بین المللی پشتیبانی نکند.
اگر طالبان دچار این جنون بشود، پاکستان و ایران میتوانند مسیرهای تجاری افغانستان به دریا را مسدود و اقتصاد افغانستان را نابود کنند.
علاوه بر این، طالبان امیدوار است که با برقراری نظم دوباره در افغانستان، چین قرار داد ۳ میلیارد دلاریاش با این کشور را در زمینه معدن، نفت و گاز اجرایی کند.
وعده دیگر طالبان به کشورهای همسایه و جامعه بینالملل متوقف کردن تولید هروئین است – بلایی اجتماعی در روسیه، ایران و اروپا. طالبان فقط زمانی تولید هروئین را متوقف خواهد کرد که جامعه بین الملل حکومت آنها را به رسمیت بشناسد و برای جبران خسارت کشاورزان افغان به آنها کمک مالی ارائه دهد.
اما در زمینه حقوق شهروندان افغان یعنی اقلیتهای قومی-مذهبی، زنان و طبقه متوسط تحصیلکرده، بهسختی میتوان به وعدههای طالبان اعتماد کرد. وعدههای طالبان در این زمینه مبهم، تردیدآمیز و متناقض بوده است.
در میان طالبان برخی عناصر تندرو وجود دارند که با هرگونه امتیازدهی در زمینه این مسائل مخالف هستند و چین و روسیه یا پاکستان نمیتوانند در این زمینهها فشاری به طالبان بیاورند، چرا که منافع خودشان در میان نیست. از سوی دیگر، طالبان از این هراس دارد که دادن وعدههای بسیار در زمینه مدرنیته باعث شود که رهبران تندرویشان به داعش بپیوندند.
این نوشتار مدعی است: یکی از وعدههای قاطعی که طالبان درباره سیاست داخلی به ایران داده، احترام به حقوق اقلیت شیعه هزاره است. اگر عمل به این وعده باعث ایجاد روابط حسنه بین افغانستانِ تحت حاکمیت طالبان و ایران بشود، این امکان وجود دارد که طالبان تحت نفوذ الگوی همجوار قرار بگیرد.
در الگوی حاکمیتی احتمالی طالبان، فرصتهای زنان و آزادیهای فرهنگی به طور کلی در مقایسه با غرب محدود هستند اما در مقایسه با فرصتها و آزادیهای افغانستان سنتی بسیار بیشتر و گستردهتر میباشند. این ممکن است فقط کورسویی از امید به نظر برسد اما زمانی که سخن از دیدگاه طالبان نسبت به آزادیهای فرهنگی در میان است، هر امیدی رنگ میبازد.