در نزدیک به صددرصد عکس هایی که از قدیم بر جای مانده است یک چیز مشترک است، کسی لبخند نمی زند، واقعاً علت این چهره عبوس یا دست کم بدون احساسات در عکس های دوره های قدیمی چیست؟
به گزارش شفقنا افغانستان به نقل از گاردین، در نمونه تصاوریری که از دوره ویکتوریا (سالهای قرن 19) باقی است هیچ سوژه ای لبخند نمی زند. حتی چارلز داروین دانشمند و پدر علم ژنتیک نیز با صورتی یخ جلوی دوربین عکاس باشی ایستاده است. داروینی که هرکس با او کوچکترین برخوردی داشته به احساساتی بودن، عاشقانه بودن و مهربانی او اعتراف می کرده است.
شما این لبخند نزدن را در تصاویر جولیا مارگارت کامرون هم می بینید، جولیا عکاس برجسته ای در سال 1876 میلادی بوده و بسیاری از بزرگان و افراد مشهور برای انداختن تصویر به او مراجعه می کردند. در پورتره هایی که او از ویلیام هربرت هرشل –ستاره شناس آلمانی- گرفته این موضوع کاملاً مشخص است. درعکس های خانوادگی نیز لبخند به هیچ وجه دیده نمی شود.
به راستی چرا نیاکان ما در جلوی دوربین احساسات خود را فرو می خوردند و مخاطب خود در قرن بیست و یکم را از لبخندشان محروم می کردند؟
محققان روی این موضوع هم کار کرده اند. آنها می گویند حفظ وجهه و صلابت در تصویر اصلی ترین عاملی بوده که مردان و زنان را به نخندیدن در جلوی دوربین ها وامی داشته است. اینکه مردم از شما چهره ای جدی و موقر در ذهن داشته باشند، دغدغه ذهنی نیاکان ما بوده است.
یقینا انتخاب صورت یخ و بدون احساسات از جانب عکاسان نیز مورد توجه و تاکید بوده است. باید قبول کنیم که این موضوع یک تکنیک در نزد عکاسان آن دوره بوده و البته جنبه زیبایی شناسانه هم داشته است.
انگلستان دوره ویکتوریا و کلاً جهان، در اواسط قرن 19 دنیای راحتی برای زندگی نبوده است، بدبختی و بیماری از در و دیوار شهرها و روستاها بالا می رفته و مرگ و میر به نسبت حالا به شدت بیشتر بوده به طوریکه امراض همه گیر باعث کشتارهای میلیونی می شده است، اما نکته اینجاست که مردم آن دوران شادابی و حس شوخ طبعی خود را هرگز از دست نمی دادند. یعنی مردم دوره ویکتورها قطعاً از مردم قرن بیستم و بیست و یکم شادتر بودند. اما این شادی را در تصاویر خود بروز نمی دادند چون می خواستند صلابت یک بانو یا یک دخترک باشخصیت و یا یک کامله مرد را حتماً بروز دهند.
مردم دو قرن گذشته، فکر می کردند عکسبرداری اتفاق بسیار مهمی است- البته حالا نیز مردم اینگونه می انگارند- پس باید در جلوی عکاس آنچنان محکم بایستند که خدشه ای به اعتبار و عظمت اشان وارد نشود. این موضوع را حتی در نقاشی های آن دوره نیز می شود مشاهده کرد.
اما در این میان قطعاً استثناءهایی هم وجود داشته است. تابلوی مونالیزا اثر ارزشمند لئوناردو داوینچی درحقیقت لبخندی بسیار استثنایی در دوران خود داشته است. این موضوع آنچنان عجیب بوده که همه دوستان داوینچی از این لبخند یکه خورده بودند.
شما هیچگاه نمی توانید و البته حق ندارید اجداد خود را به خاطر لبخند نزدن در جلوی دوربین ها سرزنش کنید، همانطور که کسی نمی تواند سلفی های پر از خنده امروزین را نکوهش کند، اما همه این موضوع را قاطعانه باور دارند که در قرن بیست و یکم کار عکسبرداری و سلفی اندازی به جایی رسیده که عکس و عکاسی از ابهت اصلی خویش سقوط کرده است، شما هم می دانید که عکس های قدیمی چه ابهت و عظمتی داشتند، وقتی آنها را با تصاویر امروزین با آن خنده های احمقانه در سلفی ها مقایسه می کنید، حتما به این نتیجه مشترک می رسید.
منبع: گاردین
ترجمه: شفقنا
انتهای پیام