شفقنا افغانستان_سربازان پلیس در ایست نخست جادۀ ساختمان پیشین وزارت امور داخله، می پذیرند که انتحار کننده و همکاران او آنان را غافل ساختند و به بهانۀ انتقال بیماران به این جاده وارد شدند.
سربازی که در ایست نخست این امبولانس را بازرسی کرده است، می گوید که در داخل این امبولانس، دو بیمار بودند و ادعا کردند که به شفاخانۀ جمهوریت می روند.
این سرباز می گوید: «شیشه اش را باز کردم؛ گفتند که مریض داریم. ما بدون مریض، کسی را اجازه نمی دهیم داخل شوند؛ ما مریض آنان را دیدیم.»
در همین حال، ویس احمد برمک، وزیر امور داخله می گوید که پیش از این انفجار، این امبولانس را کسانی دیگری از یک امبولانس دیگر، راهنمایی می کردند: «هر دو ماشین داخل می شوند و می روند داخل پارکینگ شفاخانه جمهوریت، امبولانس اولی بیرون می شود از ساحه و آمبولانس دومی که حامل با بمب است، پس از بیست دقیقه بیرون می شود و می رود انفجار رخ می دهد.»
با این همه، پس از گذشت یک روز از حملۀ خونین روز گذشته که در آن ۱۰۳ تن جان باختند و ۲۳۵ تن دیگر زخمی شده اند، هنوز هم ساحۀ این رویداد از آوارها پاک نشده است.
در همین حال، گواهان این رویداد می گویند از این حمله تکان خورده اند. نجیب هروی که خانه و دکانش که در چند متری ساحۀ این رویداد بود، زمان وقوع این رویداد را وحشت ناک توصیف می کند و هنوز از لحاظ روانی وضعیت ثابتی ندارد: «پر شدن موتر پر از مواد انفجاری بسیار پرسش برانگیز است؛ واقعأ مردم سخت خسته شده است از این وضعیت و اگر نمی تواند باید رها کنند.»
این رویداد، درست هنگامی صورت گرفت که این بخش پایتخت – محل رویداد – گواه سرازیر شدن شمار بزرگی از پایتخت نشیان بود.
این رویداد نه تنها که جان بیش از صد تن را گرفت که اطرافش را هم به یک ویرانه مبدل کرده است.
با این همه، شماری از آگاهان نظامی، مسؤولان امنیتی را به کم کاری و غفلت متهم می سازند. جاوید کوهستانی می گوید: «شبکه های تروریستی در کمر بندهای کابل از جغرافیای پاکستان وارد می شوند و با ضعف استخباراتی ما این مواد را در کابل بخاطر انجام حمله ها جا به جا می سازند.
انتهای پیام
