شفقنا افغانستان (خبرگزاری شیعیان افغانستان)
کابل از ۳۶۵ روز سال ۱۱۵ روز آن را در رخصتی سپری میکند. این در حالی است که شماری از نهادهای داخلی و خارجی، روزهای شنبه را هم تعطیل میباشند.
روز جمعه، در کشور ما و در اغلب کشورهای اسلامی، تعطیل میباشد و این کار یک امر دینی محسوب میگردد. در یک سال، ۵۲ جمعه وجود دارد. اما متاسفانه در پایتخت افغانستان بر علاوهی روزهای جمعه، روزهای پنجشنبه نیز بهدلیل آلودگی هوا، تمام ادارت دولتی و اکثر نهادهای خصوصی تعطیل میباشند. بعضی اوقات۵۰ پنجشنبه و گاه هم ۵۲ پنجشنبه در یک سال میآید. با این حساب، کابل ۱۰۰ روز سال را در رخصتی میگذراند.
فراموش نباید کرد که ما در طول سال، روزهای دیگری هم تعطیل هستیم، مانند روزهای اول سال نو، روزهای عید، روز استقلال افغانستان، دهم محرم و گرامیداشت از سال روز قهرمان ملی و…. این روزها نیز، ۱۵ روز سال را به خود اختصاص میدهند.
جمله تعطیلات کابل، در یک سال به ۱۱۵ روز میرسد. شاید کابل در تعطیلات مقام نخست را در جهان از آن خود کند.
چیزی دیگری که بسیار مهم است، رخصتی بعدازظهری است. وقت شما بعد ظهر به ادارت دولتی در کابل تشریف ببرید و کارتان بهیک کارمند بلندرتبه یا میانرتبه مربوط باشد و بپرسید جناب رییس صاحب یا امر صاحب محترم کجا تشریف دارد. کارمند همان دفتر بدون کدام مکثی میگوید: بخشید فعلا صاحب به فاتحه رفته یا هم جلسه دارد. شاید امروز کار شما تمام نشود. قابل تذکر است که دیدار دوستان و اقارب در دفتر کار در اوقات رسمی، جلسه بهشمار میرود.
این کار دیگر در ارگانهای دولتی به یک فرهنگ مبدل شده است. آدم به حیرت میماند که اداره کشور بهدست چه کسانی افتاده است.
جالبتر اینکه بسیاری از موسسات و نهادهای داخلی و خارجی، روزهای شنبه هم بهدلایل مختلف تعطیل هستند. این نهادها و موسسات، شامل شرکتهای مخابراتی، موسسات خارجیای که برای کمک به افغانستان آمدهاند و شماری از نهادهای تحصیلات عالی میباشد. این نهادها و موسسات محترم، روزهای پنجشنبه کار میکنند، اما روزهای جمعه و شنبه تعطیل میباشند و هر کدام این نهادها و موسسات برای این نوع تعطیلی، دلایل مختلفی دارند. اما باید پرسید، آیا در این کشور چیزی به نام قانون کار وجود دارد تا این آشفتگی و نابهسامانی را درمان کند؟
در کشور ما وزارتی به نام وزارت کار و امور اجتماعی و جود دارد. اما اینکه چرا تا حال نتوانسته به این معضل اجتماعی بپردازد، پرسشی است که تاکنون پاسخی درخور نیافته است. اگر چه بیتوجهی و بیمسوولیتی در افغانستان یک امر معمول است. اگر از جناب وزیر یا یک مقام دیگر پرسیده شود که این کار مربوط به وزارت شما است، چرا این جای کار مشکل دارد. بیوقفه میگویند شما بینید ما تنها یک ارگان پالسیساز هستیم!
حالا پرسش اصلی این است که در کشور فقیر و نیازمندی مثل افغانستان، چه ضرورتی است که مردم آن ۱۱۵ روزسال را در تعطیلات سپری کنند؟ این رقم تعطیلی، به این معناست که ما نزدیک به ثلث سال را در بطالت بهسر میبریم.
در کشور ما، همه چیز جالب است. حتا ما مردمان این سر زمین نیز جالب هستیم. شورای وزیران افغانستان روزهای پنچشنبه را بهدلیل آلودگی هوای کابل، تعطیل اعلام کرده است. تو گویی که حالا دیگر کابل شهری است، به قول معروف گل وگلزار و این شهکاری شورای وزیران هم بهجا بوده است. حالا باید از این شورای وزیران پرسید، که آیا هوای شهر کابل تغییر کرده است؟ بعد از تعطیلات عمومی روزهای پنجشنبه، آیا کسی آلودگی هوایی کابل را بررسی کرده است؟
این همه در حالی است که افغانستان از هر لحاظ یک کشور عقبمانده شمرده میشود و نیاز به کار و کوشش بسیاری برای جبران این پسمانی دارد. اگر به کشورهای همسایهمان نگاهی بیندازیم، حتما این ضرورت را بهتر درک خواهیم کرد.
کشورهای منطقه در یک هفته فقط یک روز رخصتی دارند و این یک روز نیز مشخص است. شماری از این کشورها، روزهای یکشنبه رخصتاند و شماری دیگر هم روزهای جمعه. اما گویا کارمندان ادارات افغانستان، از شدت کارها و وظایف خود به ستوه آمدهاند و در یک هفته، به دو روز، برای استراحت و تفریح نیاز دارند! کشور ما هم به فعالیت فکری و هم به کار فزیکی بسیار ضرورت دارد، اما افسوس که هنوز از خواب غفلت بیدار نشدهایم و در حالیکه افغانستان، یکی از عقبماندهترین کشورها در سطح جهان شمرده میشود، دولت از رخصتیها و تعطیلات بیهوده استقبال میکند و این یعنی نهایت بیمسوولیتی و ناکارهگی!
انتهای پیام