شفقنا افغانستان-کابل به عنوان پایتخت افغانستان در سالهای گذشته شاهد افزایش سریع جمعیت بوده به طوری که این افزایش جمعیت آرامش ساکنان آن را ربوده و آنان را با مشکلات جدی مواجه کرده است.
بر اساس آمارها، جمعیت کابل بعد از شکست حکومت طالبان بیش از 1.5 میلیون نفر نبود، اما با گذشت زمان در 13 سال گذشته شاهد حجم بیشتر جمعیت بوده است.
در پاییز سال 1380 هجری و پس از آن که قدرت و حکومت طالبان در کابل با شکست مواجه شد، این شهر بیشتر از سایر شهرها و ولایتهای افغانستان مورد توجه افغانستانیها قرار گرفت و حجم عظیم مهاجران از کشورهای خارجی به ویژه ایران و پاکستان در این شهر سرازیر شدند.
علاوهبر مهاجران بازگشته از کشورهای خارجی، افغانستانیهایی که به دلیل عدم ثبات در کابل و ظلمهایی که از سوی رژیم طالبان به مردم میشد، مجبور به ترک شهر و دیار خود شده و راه کوهستانها و محلات دور دست را بر زندگی در کابل ترجیح داده بودند، دوباره به این ولایت و پایتخت افغانستان بازگشتند.
بهزیستی بزرگترین هدف انسانها است و آرامش و رفاه مهمترین نیاز افغانستانیها است و به همین دلیل کابل که شرایط اشتغال بهتر و زندگی امنتر در آن مساعد بود، مورد توجه مردم افغانستان قرار گرفت.
بدون شک، افزایش سریع جمعیت کابل که پیش از آن 1.5 میلیون نفر بود مشکلات زیادی را به بار آورد و کابل، شهری که قادر به جا دادن بیش از 2 میلیون نفر نبود، حدود 5 میلیون نفر را در خود جا داد.
این افزایش سریع جمعیت که با هدف رسیدن به آرامش نسبی و رفاه بود، بدون شک سبب مشکلات زیادی شد که تمام شهروندان این ولایت دچار آن شدند.
کابل پس از طالبان را همه افغانستانیها مکانی برای بهبود وضع معیشتی و پیشرفت در امور شغلی خود میدانستند و به همین دلیل بود که آن را به سایر ولایتها این شهر ترجیح دادند.
پایتخت افغانستان در نخستین سالهای دولت پیشین این کشور مهد اقتصاد و بهبود زندگی بهشمار میرفت، زیرا اکثر شرکتهای تولیدی و صنعتی که زمینه اشتغال هزاران نفر را مساعد کرده بود، در این شهر آغاز به فعالیت کرده بودند.
با آغاز فعالیت شرکتها و مؤسسات اقتصادی و همچنین مهاجرت مردم، تعادل میان زمینههای شغلی و جمعیت کارگران از بین رفت، زیرا این شرکتهای دولتی و غیر دولتی قادر به جلب تمام این افراد نبودند.
ضعفهای مدیریتی دولت کابل نیز سبب توقف و کاهش روند سرمایهگذاری که زمینههای اشتغال را به وجود میآورد، شد و به این صورت میتوان گفت که کابل اکنون نهتنها که مهد اشتغال و بهبود وضع اقتصادی نیست، بلکه نبود شغل سبب افزایش فقر در این شهر شده و به همین دلیل است که در سالهای اخیر مهاجرین و حتی شهرنشینان اصیل کابلی سایر ولایتها مانند «بلخ» و «هرات» را بر زندگی در کابل ترجیح میدهند.
با این وجود، امنیت و ثبات نیز خود دلیل حضور پُر رنگ مردم در کابل بود، افغانستانیها با تجربهای که از دهها سال جنگ دارند به خوبی میدانند که مرکز سیاسی یک کشور امنتر از ولایتها است و بنابراین ولایتهای افغانستان نیز به همین دلیل زودتر از کابل مورد تهدید قرار میگیرند.
این حدس افغانستانیها در نخستین سالهای زمامداری «حامد کرزی» تنها در حد پیشبینی بود که خیلی زود به واقعیت پیوست و پس از گذشت 3 سال چندین ولایت این کشور مورد تهدید ناامنیها قرار گرفت.
با این وجود، شهر کابل مرکز علمی افغانستان نیز بشمار میرود و به همین دلیل اکثر مردمی که میخواستند در افغانستان جابهجا شود، کابل را ترجیح میدادند و به همین دلیل بود که جمعیت بیش از انتظار در کابل رشد کرد.
با وجودی که دلایل زیادی برای حضور مهاجرین و رشد سریع جمعیت در کابل وجود دارد، اما بدون شک این رشد جمعیت سبب افزایش بیکاری، فقر، ناامنی، آلودگی محیط زیست شده و با توجه به عدم توجه کافی دولت به مسائل اجتماعی، ضروری است دولت «وحدت ملی» در این خصوص به صورت جدی اقدام کند.
انتهای پیام