شفقنا افغانستان- روزنامه انصار در سرمقاله امروز خود با اشاره به گروگان گیری های اخیر در کشور نوشت:
طالبان روز شنبه در ولـایت پکتیا ۲۷ مسافر به شمول زنان و کودکان را از موتر پیاده کرده و با خود بردند. هر چند دیروز وزارت امور داخله اعلـامـ کرد که این مسافرن از چنگ طالبان آزاد شده اند؛ اما زلمی اوریاخیل، فرمانده پلیس پکتیا به بیبیسی گفته که از میان ربودهشدهها، “چهار نفر” در دست گروه طالبان باقی ماندهاند. این در حالی است که ناامنی در شاهراههـای افغانستان باعث گسترش پدیدۀ آدمـ ربائی توسط گروههای مخالف مسلح شده است. بیش از دو ماه پیش ۳۱ مسافر در شاهراه کابل- قندهار از سوی افراد مسلح ناشناس ربوده شدند که از این میان ۱۹ تن آنان هفتۀ گذشته آزاد شدند و از سرنوش اسرای باقی مانده خبری در دست نیست.
متأسفانه طی یک سال اخیر در افغانستان، یک ماه همـ بدون شنیدن خبر گروگانگیری توسط گروههـای تروریستی سپری نمی شود. در برخی موارد گروگانهـا آزاد میشوند و در برخی دیگر، گروگانگیری به فاجعه مرگ گروگانهـا منجر میشود. در چنین شرایطی، شیوه برخورد دولت افغانستان و خارجیان حاضر در کشورمان با بحران گروگانگیری بیش از هر موضوع دیگری زیر سوال است. در این میان میتوان مقایسهای داشت میان مرگ کارمندان دولتی و شهروندان خارجی که اسیر میشوند و اکثراً با بازگشت موفقیت آمیز که طبق گزارشهـا پس از دریافت غرامتی آزاد میشوند. در این مورد میتوان از ماستروجیاکومو، که برای روزنامه “لـاریپوبلیکا” ایتالیا کار میکرد و در سال 2007 به دست طالبان اسیر شد و پس از حدود 2 هفته آزاد شد. روزنامه “بیلد” در سال 2014 گزارش داد که آلمانها، یک کارمند سازمان امداد به گرسنگان در جهان را بعد از دو سال در افغانستان از اسارت آزاد کردند. گروگانهای کوریای، گروگانهای دانمارکی و… از نمونههـای دیگری است که میتوان از تلـاشهـای وسیع برای آزادی آنان یاد کرد، اما در مورد افغانها تا حالـا قضیه متفاوت بوده است.
طی سالهای اخیر نه تنها در افغانستان، بلکه در کشورهای که مشکل امنیتی دارند و گروههای تروریستی در آن حضور دارند، گروگانگیری به یکی از راههای درآمد اقتصادی برای برای این گروهها تبدیل شده است. همین دیروز همـ همزمان با آدمـ ربائیهـا در افغانستان، گروه تروریستی داعش نیز حدود دوصد و پنجاه خانواده از خانوادههـای عشایر و نیروهای امنیتی و پلیس را در محله الجمعیه در مرکز شهر الرمادی عراق گروگان گرفته است.
متأسفانه میبینیمـ که در شرایط کنونی نه تنها در افغانستان بلکه در سایر کشورها نیز، گروگانگیری برای دریافت غرامت به شیوه مورد علـاقه گروههـای تروریستی در سرتاسر جهان برای تامین نیازهای مالی تبدیل شده است. در گروگانگیریهـای اخیر، خبرنگاران، امدادگران و کارمندان دولت ربوده و در قبال آزادی آنها مبالغ زیادی پول و یا همـ تبادل گروگان با زندانیان آن گروه درخواست میشود.
طبق برآوردهای سازمان ملل متحد، گروههـای تروریستی در سالهـای 2004 تا 2012 از مبالغ دریافتی به عنوان غرامت در برابر آزادی گروگانهـا 120 میلیون دالر درآمد کسب کردند. داعش به تنهایی در یک سال گذشته(2014) 45 میلیون دالر از غرامت در برابر آزادی گروگانهـا درآمد کسب کرده است. طبق گزارش سازمان ملل متحد، القاعده در سالهـای 2011 تا 2013 درآمدی معادل 20 میلیون دالر از گروگانگیری کسب کردند. از این رو با توجه به چنین درآمدی، به نظر میرسده که طالبان نیز به این روش رو آورده باشند.
پرداخت غرامت در مقابل آزادی گروگانهـا مسئلهای بحث برانگیز است. عده بسیاری بر این باورند که پرداخت غرامت در واکنش به آدمـ ربایی به افزایش موارد ربایش و افزایش مبالغ درخواستی برای آزادی گروگانهـا منجر میشود. میتوان گفت غرامتهـای درخواستی نسبت به ده سال پیش به طور میانگین در تمامـ دنیا 50 برابر افزایش یافته و اکنون به حدود 10 میلیون دالر برای هر گروگان رسیده است.
با توجه به اینکه موارد آدمـ ربایی بیشتر از هر زمان دیگری افزایش یافته، اکنون زمان آن رسیده است که سیاستهـای جدی و شیوههـایی خاص برای مقابله با گروههـای تروریستی در نظر گرفته شود. نیروهای خارجی که ادعای همـ پیمانی با افغانستان را دارند باید با تشکیل گروههای ویژۀ ضد آدمـ ربایی و آموزش حرفهای آنان، به مقابله با این پدیدۀ شومـ بروند.
این را همـ نباید نادیده انگاشت که به طور کلی، در این مسئله که پرداخت غرامت از سوی برخی کشورهای خارجی به گروههـای تروریستی به افزایش آدمـ ربایی منجر شده، هیچ شکی نیست. اما از سوی دیگر، این مسئله مطرح است که زمانی که شهروندان یک کشور گروگان گرفته میشوند، آیا خودداری از پرداخت غرامت و یا تبادله گروگانها برای نجات آنها اقدامی شجاعانه در مقابله با تروریسمـ محسوب میشود یا نشانه قساوت قلب دولت مزبور است؟!
انتهای پیام