شفقنا افغانستان-با توجه به تغییر سیاست افغانستان در قبال پاکستان و سفر اخیر مقامات پاکستان به کابل سوالات زیادی ذهن مردم و مسوولان را به خود مشغول کرده است. سوالهایی همچون آیا پاکستان واقعا تمایل به صلح دارد اگر چنین است آیا آنها بر وعده های خود صادق خواهند بود؟
به گزارش شبکه اطلاع رسانی،فرامرز تمنا رییس مرکز مطالعات راهبردی وزات امور خارجه در برنامه «به روایتی دیگر» گفت: روابط افغانستان و پاکستان در سیزده سال گذشته در عرصه های مختلف پیشرفت هایی داشت اما برنامه A سیاست خارجی افغانستان در مقابل پاکستان، بی اعتمادی مبتنی بر مذاکرات سه جانبه و چند جانبه به جای مذاکرات مستقیم مبتنی بر نگاه امنیتی، به جای نگاه اقتصادی بود. این سیاست متاسفانه نتوانست به نیازهای موجود در افغانستان پاسخ بگوید. سیاست خارجی افغانستان با آمدن حکومت وحدت ملی نیازی را احساس کرد که چرخشی در روابط با پاکستان به وجود آید. به عبارتی برنامه B در سیاست خارجی افغانستان تطبیق شود. برنامه B ماحصل آسیب شناسی در برنامه A سیاست خارجی ما در قبال کشورهای جهان و منطقه بود. به عبارتی برای رفع آسیب ها و کاستی های موجود ما در روابط با پاکستان برنامه B به وجود آمد.
وی در خصوص سیاست جدید افغانستان در قبال پاکستان بیان کرد: طرح جدید، مذاکره رودررو و مستقیم با پاکستان برای رفع بحران بی اعتمادی که در سیزده سال گذشته موجود بود، است. مولفه سوم اقتصاد محور کردن روابط ما با پاکستان است. با استفاده از پتانسیل های روابط دو کشور، استفاده از ظرفیت های عظیم اقتصادی، تجاری و ترانزیتی در افغانستان و در منطقه از طریق افغانستان است. یعنی ما می خواهیم فاز امنیتی را در رابطه خود با پاکستان پشت سر بگذاریم و به فاز اقتصادی برسیم.
تمنا داشتن روابط با پاکستان را به عنوان یک همسایه امری ضروری می داند و می گوید: در جهان امروز و در در قرن بیست و یک، جغرافیا تقریباً امری تغییر ناپذیر است. همسایگی امری تغییر ناپذیر است. ما به عنوان یک دولت در افغانستان نه می خواهیم و نه می توانیم این جغرافیا را تغیر دهیم اما می توانیم تاریخ نوی را در روابط دو کشوربرای سعادت نسل های امروز و فردا رقم بزنیم.
وی در خصوص راه های روابط با پاکستان اظهار کرد: راهی که پیش روی ما است، مذاکره یا دیپلماسی یا آن راه دیگر انتحار و انفجار است؟ اگر ما بخواهیم تاثیر ماندگاری بر سیاست و روابط افغانستان و پاکستان بگذاریم. راه بدیل به جای مذاکره، استفاده از اهرم های دیپلماتیک و روی میز گذاشتن مشکلات است. ما تنها دو کشوری نیستیم که در جهان دارای مشکل هستیم. کشور های زیادی هستند که با همسایگان خود مشکل دارند. برنامه Aسیاست خارجی افغانستان در رابطه با پاکستان نتیجه نداد. ما باید اجازه دهیم که مدتی از برنامه Bهم بگذرد و بعد ارزیابی کنیم و بگوییم که رابطه با پاکستان نتیجه ای ندارد.
رییس مرکز مطالعات راهبردی وزات امور خارجه معتقد است گره کور صلح افغانستان به دست پاکستان باز می شود و گفت: گره صلح درپیش پاکستان است و ما می خواهیم گره را به دست بازکنندگان آن قرار دهیم. کشور ما، افغانستان سال 1375 و 1376 نیست. ظرفیت ها پتانسیل های ما در قسمت های مختلف افزایش پیدا کرده است. به ویژه کشور در سیاست خارجی دستاوردهای زیادی داشته است. پس اگر افغانستان با پاکستان بر میز مذاکره می نشیند به معنای به زیر یوق پاکستان رفتن نیست. چرا که افغانستان دیگر افغانستان سالهای 1376 و 1375 نیست.
وی ادامه داد: نفوذ فزاینده پاکستان در دهه نود میلادی به خاطر حضور طالبان در افغانستان، جنگ های تنظیمی که در افغانستان صورت گرفت و وضعیت پسا منازعه ای که ما بعد از خروج شوروی داشتیم بود. امروز ما در آن شرایط نیستم، سیزده سال سرمایه گذاری، ظرفیت سازی، پیوندهای مستحکم با جهان، دوزاده موافقت نامه بلند مدت همکاری های استراتژیک، هر کدام از این ها به بخشی از نیازهای سیاست خارجی افغانستان پاسخ می گوید. هر کدام از آنها بخشی از قدرت ما در ساختار قدرت و ثروت و دانش و سیاست جهانی است. لذا کشوری مانند افغانستان با این همه پیوندهای عمیق و استراتژیک با کشورهای قدرتمند جهان، طبیعی است که با قدرت و استقلال در سیاست خارجی خود رفتار می کند و این بزرگترین وجه تمایز ما از افغانستان سال 1375 و 1376 است.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com