شفقنا افغانستان- کره شمالی با نام رسمی جمهوری دموکراتیک خلق کره، کشوری است در بخش شمالی شبهجزیره کره در شرق آسیا. پایتخت و بزرگترین شهر آن پیونگیانگ است. این کشور از جنوب با کره جنوبی، از شمال با جمهوری خلق چین و در زاویه شمال شرقی مرز کوچکی با روسیه دارد.
در فوریه و ژانویه سال 1945 میلادی به ترتیب کنفرانسهای بینالمللی یالتا و پوتسدام تشکیل و کره به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم شد. قسمت شمالی در تصرف روسها و قسمت جنوبی در اشغال آمریکاییها بود. مدار 38 نیز به عنوان مرز دو کره تعیین گردید تا اینکه بعد مجدد متحد شوند. ولی همکاری دو دولت عملی نبود زیرا در ناحیه شمال رهبری را کمونیستها به عهده داشتند و در جنوب طرفداران غرب بر سر کار بودند. عاقبت در سال 1948 تقسیم کره به دو کشور صورت رسمی یافت و دو حکومت کره شمالی (جمهوری دمکراتیک خلق کره) و کره جنوبی (جمهوری کره) بر قرار گردید.
قدرت نظامی
“ارتش خلق کره” نامی برای مجموعه کارکنان مسلح نظامی کره شمالی است. این ارتش پنج شاخه دارد. بنا بر وزارت خارجه آمریکا، کره شمالی دارای چهارمین ارتش بزرگ جهان، با 1.121 میلیون خدمه مسلح است و 20 درصد مردان 17-54 ساله در زمره نیروهای مسلح عادی هستند. کره شمالی بالاترین درصد خدمه مسلح نسبت به هر کشور دیگری در جهان را داراست. به ازای هر 25 نفر یک سرباز در این کشور موجود است.
کره شمالی به “سونگونِ” یا همان رویکرد نظامی خود به اداره حکومت میبالد. در تاریخ 18 مهر سال 1394، مصادف هفتادمین سالگرد تاسیس حزب کارگر کره شمالی، رژه نظامی دیگری در کره شمالی یرگزار گردید که جزء بزرگترین رژههای نظامی تاریخ این کشور بود.
تحلیلگران موسسه دفاعی کره جنوبی در تاریخ 27 اردیبهشت 1392 در راستای گزارش کنگره آمریکا و پنتاگون اعلام کردند که دولت کره شمالی احتمالا بیش از 200 پرتابگر متحرک موشک از جمله 100 موشک کوتاهبرد اسکاد، 50 موشک میانبرد نودونگ و 50 موشک دوربرد موسودان در اختیار دارد. پیش تر دولت سئول تخمین زده بود که کره شمالی تنها 94 پرتابگر متحرک موشک در اختیار دارد.
توان نظامی کره شمالی بالا است و آنها میتوانند سئول، پایتخت کره جنوبی، را هدف قرار دهند. علاوه بر توان موشکی، کره شمالی از توان هستهای بالایی نیز برخوردار است. البته اطلاعات دقیقی از میزان قدرت هستهای کره شمالی در دست نیست.
تسلیحات هسته ای مهم ترین سلاح در زرادخانه های کره شمالی است. کره شمالی اولین آزمایش اتمی رسمی خود را در 9 اکتبر 2006 میلادی انجام داد و بر طبق گفته منابع غربی این کشور همکنون حدود 6 تا 8 کلاهک اتمی در اختیار دارد. علاقمندی این کشور به سلاح هسته ای به سال 1956 بر میگردد که بر اساس اسناد فعلی از آن سال به دنبال به دست آوردن این گونه فناوریها رفت.در سال 1960 کره تلاش کرد که شوروی را متقاعد کند که به این کشور در زمینه ساخت سلاح هسته ای کمک کند.البته با سرسختی شوروی کره اول به یک پیمان کمک متقابل نظامی با شوروی منعقد کرد ولی بعد از بحران موشکی کوبا و کوتاه آمدن شوروی در مقابل امریکا در سال 1962 کره تصمیم گرفت تا بجای اتکای زیاد به شوروی دست به تولید سلاح هسته ای بزند.
دومین آزمایش هسته ای کره شمالی در سال 2009 میلادی انجام شد که گفته شده با شکست همراه بوده است.
پیونگ یانگ دارای تسلیحات هستهای و شیمایی است که مقامات سئول و واشنگتن نیز به ناآگاهی نسبت به تفاصیل آن اذعان کردهاند. به نظر میرسد این تسلیحات، مهمترین ابزار مقامات پیونگ یانگ برای چانهزنیهای سیاسی و اقتصادی است.
به گفته منابع غربی از نظر تئوری موشک های رودونگ و پائونودنگ کره شمالی می توانند کلاهک اتمی با خود حمل کند و حتی برخی از گزارشات از تغییر جنگنده های کیو 5 ساخت چین در خدمت ارتش کره برای افکندن بمب اتم خبر میدهند.ولی دقیق مشخص نیست که هم اکنون کدام موشک و یا جنگنده و آن هم به چه میزانی می تواند کلاهک های اتمی حمل کند.
سومین آزمایش در سال 2013 میلادی انجام شد. در آن زمان دولت کره شمالی 6 تا 40 کیلوتن ماده انفجاری “تی ان تی” در اختیار داشت.
کیم جونگ اون در 19 آذر 1394 از دستیابی این کشور به بمب هیدروژنی خبر داد و در تاریخ 15 دی آن را آزمایش کرد که مشخصه آن وقوع زمين لرزه اي به بزرگی پنج و يک دهم ریشتر در 19 کيلومتری شمال شرقی سونگجيبائگام در کره شمالی بود.
ساعاتی بعد کره شمالی با انتشار اطلاعیه ویژه ای اعلام کرد که برای نخستین بار یک آزمایش هیدروژنی انجام داده که به مراتب قوی تر از انجام آزمایش توسط یک بمب اتمی است. این خبر با واکنش صریح و انتقاد تند بسیاری از کشورهای جهان مواجه شد.
برای عضویت در کانال تلگرام شفقنا افغانستان لینک زیر را کلیک کنید: