شفقنا افغانستان- شاعر و پژوهشگر مطرح کشور گفت : مثنوی معنوی مولانا متعلق به هیچ کشوری نیست، بلکه میراثی مشترک برای تمام فارسی زبانان است.
استاد سیدابوطالب مظفری، شاعر و پژوهشگر مطرح کشور در گفتگوی اختصاصی با خبرگزاری شفقنا افغانستان اظهار داشت : اینکه مولانا و مثنوی را متعلق به یک کشور بدانیم نامعقول است، این چهره هایی که فرهنگ و اندیشه ای را بجای گذاشته اند منحصر به جغرافیا نیستند.
این در حالی است که روزگذشته(چهارشنبه12جوزا) سیدرضا صالحی امیری، مشاور رییس جمهور ایران از “ثبت جهانی مثنوی مولانا به عنوان میراث مشترک فرهنگی ایران و ترکیه” خبر داده بود.
در این خبر آمده است که “ایران و ترکیه اشتراکات فرهنگی زیادی دارند. باتوجه به اینکه مولوی در قونیه دفن شده، اما به زبان فارسی شعر گفته، هم ما و هم تُرکها شرایط ثبت داشتیم اما ما این حوزه مناقشه را به حوزه وحدت تبدیل کردیم”.
برای مشاهده خبر مربوطه اینجا کلیک کنید.
استاد مظفری با بیان اینکه در عصر مولانا مرزهای کنونی وجود نداشته است، عنوان کرد : افغانستان، ایران، تاجیکستان و ترکیه در گذشته ها یک قلمروی مشترک به حساب می آمده و مولانا در همان عصر می زیسته است، بنابراین اگر بدون حب و بغض به این مساله نگاه کنیم خواهیم دید که باز هم مولانا متعلق به هیچ کشوری نیست.
این شاعر توانای کشور در پی سوال مجدد خبرنگار مبنی بر اینکه مولانا اصالتا کجایی است؟ تصریح کرد : این ادعا که مولانا متعلق به کدام کشور است، یک مساله ناسیونالیستی است و نظر بنده همین است که مولانا متعلق به هیچ کشوری نیست.
وی با اشاره به اینکه از منظر تاریخی باید به واقعیات رجوع کنیم، یادآور شد : از منظر تاریخی باید به واقعیات توجه بکنیم، ازین لحاظ همه مورخین گفته اند که مولانا و خاندان او در قلمرو بزرگ بلخ می زیسته است و زادگاهش هم بلخ بوده و تبارش هم در آن سرزمین بوده است.(بلخ در شمال افغانستان کنونی است)
مظفری در ادامه خاطرنشان کرد : مولانا در نوجوانی برای ادامه تحصیل از راه ایران عازم ترکیه می شود، سالها در دمشق تحصیل می کند و بعد به قونیه می رود و همانجا سکنی می گزیند و بعد در همانجا بدرود حیات می گوید.
این پژوهشگر برجسته کشور اذعان داشت : زادگاه مولانا بلخ در افغانستان است، محل رشد و نمو و تولید آثارش نیز ترکیه امروزی است، از این لحاظ هم ترکیه می تواند این ادعای تاریخی را داشته باشد و هم افغانستان و هم کل قلمروی زبان فارسی.
استاد مظفری در پاسخ به اینکه آیا می توان بسیاری از شاعران و عارفان بزرگ منجمله خواجه عبدالله انصاری(پیرهرات)، سنایی غزنوی و مولانا را افغانستانی و حافظ و سعدی و فردوسی را ایرانی بدانیم؟ اظهار داشت : من معتقد به قلمرو بندی های اینچنینی که هر شاعر زبان فارسی را متعلق به یک کشور بدانیم نیستم، چرا که این بزرگان پیشینه و میراث مشترک تمام فارسی زبانان هستند، آنزمان نه افغانستان با این محدوده بوده، نه ایران، نه تاجیکستان و نه ترکیه!
ثبت مثنوی در یونسکو، سهم زادگاه مولانا هیچ
استاد مظفری در بخش دیگر سخنانش با بیان اینکه ثبت جهانی مثنوی مولانا در یونسکو برای تمام فارسی زبانان مهم است، تصریح کرد : “ثبت مثنوی مولانا یک عمل نمادین است و ای کاش، ای کاش دوستان ما در این عمل نمادین افغانستان که زادگاه مولاناست را هم دخیل می کردند تا این حلقه اصلی جریان بصورت درست و واقعی آن متصل می شد”.
این شاعر توانای کشور با اشاره به اینکه افغانستان زادگاه مولاناست و نباید نادیده گرفته شود، متذکر شد : دوستان ما می دانند که افغانستانیها نیز از قدیم روی این موضوع حرف و حدیث و حساسیت داشته اند و برای اینکه این منشا نزاع را به کلی حل و فصل کنند، خیلی خوب بود که افغانستان را نادیده نمی گرفتند.
وی در ادامه بیان داشت : این قبیل کارها تاثیر روانی دارد و گامی در راستای همبستگی کشورهای فارسی زبان است و برای ایران و ترکیه بهتر این بود که این منشا نزاع را برای همیشه و بصورت واقعی آن حل می کردند.
افغانستان مفاخر خود را به دست فراموشی سپرده است
استاد مظفری در بخش پایانی سخنان خود گفت : متاسفانه افغانستان از بسیاری مسایل غافل مانده است، ما نه تنها در جهت ثبت و ضبط آثار فرهنگی مان تلاش نمی کنیم، بلکه تعمد داریم که این آثار را از خود نفی کنیم.
وی در ادامه بیان داشت : نزدیک سیصد سال است که در افغانستان جریان زدودن آثار و نمادهای فرهنگی جریان دارد و اگر دولتمردان گذشته می توانستند اثبات بکنند که اصلا زبان فارسی و مفاخر زبان فارسی متعلق به کشور نیست، قطعا این کار را انجام می دادند.
سیدجمال الدین سجادی
انتهای پیام
