شفقنا افغانستان- 15 سال است که ناتو پایگاه های خود را در افغانستان محکم کرده و بر طبل مقابله با تروریست می کوبد و شعار حمایت از آرامی و امنیت در افغانستان را می دهد اما امروز در ولایت های شمالی چه خبر است؟ و چه کسی پاسخ انتحاری ها و انفجارهای روزانه کابل را خواهد داد؟
سران حکومت وحدت ملی برای اثبات وضعیت فجیع ناامنی به پولند عازم شدند تا اعتماد سران ناتو را جذب کرده و با جیب های پُرتر به افغانستان بازگردند.
نشست های ولز، شیکاگو، بروکسل و امثالهم برگزار شد و حالا نشست سران سازمان پیمان آتلانتیک شمالی(ناتو) به ایستگاه وارسا رسیده است اما سوال اینجاست که پس از حضور حدود 15 سال ناتو و نظامیان خارجی در خاک افغانستان، چه میزان امنیت به کشور بازگشته و اصولا حضور ناتو چه دستاوردهایی داشته است؟
در نگاهی دقیق تر به عملکرد 15 ساله ناتو این سوال در اذهان متبادر می شود که تصامیم ناتو در چوکات بروکسل و وارسا چقدر عملی شده و برنامه ها و پلان های امنیتی روی دست گرفته شده، حال خونین و نزار افغانستان را بهتر کرده یا آشفته تر؟ و در نهایت از حضور نظامیان خارجی در خاک کشور چه کسی سود می برد؟
شاید به گفته برخی حضور نظامیان خارجی سبب مقابله محکم و سرکوبی هراس افکنان تندور چون طالبان و داعش باشد اما 15 سال است که ناتو پایگاه های خود را در افغانستان محکم کرده و بر طبل مقابله با تروریست می کوبد و شعار حمایت از آرامی و امنیت در افغانستان را می دهد اما امروز در ولایت های شمالی چه خبر است؟ و چه کسی پاسخ انتحاری ها و انفجارهای روزانه کابل را خواهد داد؟
بنظر می رسد این فرضیه قابل رد باشد که ناتو با کمک های سنگین دالری خود قصد کمک به امنیت و آرامش افغانستان را دارد چرا که نمی توان گفت نظامیان خارجی توان مقابله با طالبان و دیگر تروریست های هراس افکن را ندارد و تا امروز هم جز بازی نمایشی کشتار رهبران طالبان در پاکستان از سوی آمریکا، اقدام دیگری ندیده ایم…. یعنی نه تنها ندیده ایم که ناتو بخواهد پاکستان را به دلیل حمایت از تروریست ها مواخذه کند بلکه نگاه دقیق بر معادلات و مناسبات سیاسی میان واشنگتن و اسلام آباد نشان می دهد آمریکایی ها در لایه اول فریاد حمایت از صلح در افغانستان را سر می دهند و در لایه زیرین پاکستان و گروه های تروریستی را تغذیه می کنند.
حالا سوال اینجا است که ناتو دقیقا در افغانستان چه می کند؟ و آیا به صلح در این کشور فکر می کند و یا با محکم ساختن پایگاه های خود در کشور قصد یک فتح منطقوی و نزدیک شدن به مرزهای هدف خود را دارد؟
بی تردید با مروری به عملکرد ضعیف ناتو در بخش های امنیتی و دفاعی افغانستان، ما را به این می رساند که اهداف منطقوی و بالاتری پشت این داستان نهفته و شاید ایران، روسیه و کشورهای آسیای مرکزی هدف پلان های ناتو باشد و از همه اینها که بگذریم انگار ناتو در خاک افغانستان به همه جا و همه چیز فکر می کند به جز افغانستان و زخم های بیش از سه دهه جنگ و خشونت در این کشور.
با این تفاسیر میبینیم که همچنان چشم سران حکومت وحدت ملی به کمک های بیگانگان بوده و به جای اینکه قوای نظامی و امنیتی خود را تقویت و حامی نیروهای امنیتی باشد، ماه ها می نشینند و فکر می کنند که در وارساها و بروکسل ها چطور افغانستان را تاریکتر از حال واقعی نشان داده تا ناتو چند دالر بیشتر در کف دست رییس جمهور بگذارد و بعد بخندد به بی سیاستی و دست نشاندگی چنین رییس جمهوری….
ما نگران این حضورهای بی سود و بی فایده نظامیان خارجی در خاک افغانستان هستیم، ما نگرانیم که چرا سران حکومتی به جای تقویت بخش های نظامی در ارگ و سپیدار می نشینند و چوکی های وزارت و سرپرستی های امنیتی را تقسیم می کنند، بدون اینکه شعله های زبانه کشیده اتش جنگ از خانه های مردم ملکی لحظه ای در نظرشان بیاید.
ما نگرانیم که تا چه وقت قرار است دولت هایی که می آیند و می روند، از فکر استقلال و آزادگی شانه خالی کرده و برائت جسته و فقط به فکر دالرها و یوروهایی باشند که ذره های حال مردم را خوب نمی کند…
کاش به جای وارسا و بروکسل، سران حکومتی کمی به استقلال فکری و عملی فکر می کردند و به توانمندی جوانانی که می توانند بدون زاری و التماس به درگاه واشنگتن و اسلام آباد، بیرق صلح سفید را در افغانستان افراشته کنند.
فائزه حمزه ای
انتهای پیام
