شفقناافغانستان-عضو پارلمان افغانستان وضعیت خوابگاه دانشگاه بامیان را رقت بار خوانده افزود، از گذشتهها تاکنون مردم این ولایت قربانی سیاستهای تبعیض امیز شده است.
“صفورا ایخانی” در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری شفقنا در کابل، با اشاره به وضعیت رقتبار و نابسامان خوابگاه دانشگاه بامیان اظهار داشت، اکثر دانشجویان در دکان های بی در و نمناک که اصلا قابل زندگی نیست مصروف تحصیل هستند و شب و روزشان را بصورت رقتبار سپری میکنند.
به گفته این عضو پارلمان، یک خوابگاه که چندین سال قبل از بودجه وزارت مبارزه با مواد مخدر اعمار شده است، متاسفانه مطابق با قراردادی که باید ساخته میشد، اعمار نگردید، براین اساس مقامات این ولایت آن را تسلیم نشدند و قراردادی نیز فرار کرده است و اکنون کسی در این رابطه پاسخگو نیست.
وی افزود: اگر این خوابگاه طبق قرار داد که برای 400 دانشجو در نظر گرفته شده بود اعمار میشد، شاید بخشی از مشکلات دانشجویان حل میشد، اما اکنون نه تنها که دانشجویان با مشکلات زیادی مواجه اند، بلکه دولت هم یک راهکار جدی برای حل این معضل روی دست ندارد.
ایلخانی خاطر نشان ساخت که در آغاز سال تحصیلی دانشجویان در تمام نقاط افغانستان مصروف تحصیل هستند، اما دانشجوایان دانشگاه بامیان بخاطر نبود خوابگاه و امکانات درب دانشگاه را بستهاند که خود حاکی از مشکلات و عدم توجه دولت است.
وی تصریح کرد: اگر شما از نزدیک وضعیت نابسامان دانشگاه بامیان را ببینید، میدانید که اصلا شرایط برای درس خواندن در این دانشگاه مساعد نیست.
ایلخانی با بیان این که مشکل دانشگاه بامیان از نوع سؤ مدیریت نیست، افزود: مشکل این دانشگاه نبود امکانات حتی ابتدایی و عدم توجه دولت به این مشکل است.
وی در پاسخ به این سوال که طی 13 سال گذشته ما شاهد بازسازی در ولایات مختلف و حتی ناامن افغانستان بودیم و هستیم، چرا ولایت بامیان که یکی از ولایات امن است، بازسازی صورت نگرفت، گفت: مردم بامیان در حقیقت بهای امنیت و اطاعت از دولت مرکزی را میپردازند.
ایلخانی اظهار داشت: بازسازی در ولایات ناامن به نحوی باجگیری به شمار میرفت؛ به این معنا که دولت در قبال تأمین امنیت و اطاعت از دولت وعده بازسازی میداد، اما در ولایت بامیان چون مردم مطیع دولت و قانون بودند، دولت نیز اعتنای به این ولایت نداشت و نکرد.
وی خاطر نشان ساخت: در 13 سال گذشته با آنکه پولهای گزاف در افغانستان از سوی کشورهای کمک کننده و جامعه جهانی سرازیز شد، اما سیاست و توجه دولت وقت و سازمانهای بین المللی که در بازسازی افغانستان سهیم بودند، بشتر روی مناطق متمرکز بود و بهای بیشتر میداد که مدارس را به آتش میکشیدند، مانع تحصیل میشدند و ناامنی ایجاد میکردند، اما مناطق که از امنیت کامل مانند بامیان برخوردار بودند و خواهان بازسازی مدارس و رفتن زنان و دختران به مکاتب بودند، از نظر دور نگهداشته شد.
ایلخانی ادامه داد که دانشجویان در بامیان در شرایط کنونی با نان خشک مصروف تحصیل هستند.
نماینده مردم بامیان در پارلمان، بی اعتنایی دولت در قبال مردم بامیان را در عین حال نوعی دوگانگی در برخورد و سیاست دولت دانست و افزود: در بامیان هیچگونه بازساز صورت نگرفته است، در حالی زمینه و فرصت بازسازی در این ولایت نسبت به هر مناطق دیگر بیشتر مساعد بود.
این عضو پارلمان تصریح کرد: تمام کمکهای جامعه جهانی در مناطق سرازیر شد که ناامنی، کشت و قاچاق مواد مخدر به اوج خود رسیده بود، اما بامیان در حالی از امنیت کامل برخوردار بود و مواد مخدر وجود نداشت از بازسازی و کمکهای جامعه جهانی در همه عرصههای مختلف محروم باقی مانده است.
دو روز قبل دانشجویان بامیان در اعتراض نسبت به وضعیت نابسامان خوابگاه و عدم امکانات، درب دانشگاه را بستند و تهدید کردند که اگر دولت به خواستههای آنان پاسخ مثبت ندهند، دست به تحصن خواهند زد.
انتهای پیام