شفقنا افغانستان- روزنامههای چپ و لیبرال کشورهای غربی، نگاه انتقادی به امضای توافقنامهی صلح میان حکمتیار ودولت افغانستان دارند. با آن که دولتهای غربی از امضای این توافقنامه اسقبال کردهاند اما رسانهها و جامعه مدنی کشورهای غربی، با یادآوری جنگهای خونین و ویرانگر کابل در نیمه اول دههی ۷۰ خورشیدی، از حکمتیار به عنوان «قصاب کابل» یاد کردهاند. خاطرات آن جنگها در حافظهی تاریخی کابلنشینان هنوز زنده است. همه به یاد دارند که تنظیم حکمتیار، کمپاین خونینی را برای به دست گرفتن قدرت در کابل به راه انداخته بود. این کمپاین سبب شد که بسیاری از خانوادههای کابلنشین، عزیزان خود را از دست بدهند و تاسیسات دولتی از بین برود.
ناگفته نماند که تنها کمپاین نظامی حکمتیار سبب قتل مردم عام نمیشد. تنظیمهای دیگر هم کموبیش در قتل و کشتار نیمه اول دههی هفتاد کابل نقش داشتند. تفاوت گروه حکمتیار با تنظیمهای دیگر در این است که ایشان پس از سقوط طالبان نیز مشروعیت روند دولتسازی پس از بن را زیرسوال برد و علیه دولت افغانستان دست به اسلحه زدند. گزارشهای موثقی در دست است که حکمتیار میخواست در سال ۱۳۸۱ علیه اداره موقت حامد کرزی کودتا کند، اما نیروهای امنیتی آن زمان کابل، در هماهنگی با قوای ایتلاف طرح کودتا را خنثا کردند و جنگجویان حکمتیار بازداشت شدند.
سخنگوی حکمتیار در پانزده سال گذشته، مسوولیت برخی از حملههای تروریستی در کابل را به دوش گرفته است. در ۱۸ سپتامبر سال ۲۰۱۲ سخنگوی حکمتیار مسوولیت حملهی تروریستی به کارمندان یک شرکت هوانوردی خارجی را به دوش گرفت. آن حمله خیلی پرتلفات بود. همچنان سخنگوی حکمتیار مسوولیت حملهی تروریستی به فروشگاه فاینست کابل را هم پذیرفت. در آن حملهی تروریستی حمیده برمکی، استاد دانشگاه کابل با شوهر و کودکانش جان باخت.
اما با آن هم، دهها دلیل سیاسی برای امضای توافقنامهی صلح با حکمتیار وجود دارد. سران حکومت میتوانند فهرستی از دلایل را برای امضای توافقنامهی صلح ردیف کنند. یکی از این دلایل این است که تنظیم حکمتیار دیگر از جنگ دست برمیدارد، مشروعیت نهاد دولت و دولتسازی را میپذیرد، قانون اساسی را قبول میکند، مجموع اسلحه و تخنیک نظامی خود را به وزارت دفاع میسپارد. افکارعمومی منتظر است که حکمتیار کی شاخه نظامی تنظیم خود را لغو میکند و اسلحهاش را به وزارت دفاع میسپارد.
سخنان نمایندهی حکمتیار در روز امضای توافقنامهی صلح اما نگرانکننده بود. نمایندهی حکمتیار گفت تنظیم آنان مبارزه با «نیروهای خارجی» را ادامه میدهد. روشن بود که منظور نمایندهی حکمتیار از «نیروهای خارجی»، قوای محدود ناتو، مشاوران و مربیان این سازمان است که برای حمایت راهبردی از نیروهای امنیتی رسمی داخلی، در افغانستان حضور دارند. از کجا معلوم که حکمتیار صلح کند و یک تعداد جنگجویان او زیرنام دیگر به جنگ ادامه دهند. هر صاحبعقلی میداند که خروج کامل مربیان، مشاوران و نیروهای محدود ناتو از افغانستان در شرایط کنونی، پیشازوقت است. اگر آنان خارج شوند، نهاد دولت در افغانستان سقوط میکند و طالبان همه ی کشور را تسخیر میکنند.
نمایندهی حکمتیار حتما فراموش کرده است که چگونه طالبان توانستند در مدت خیلی کم، نیروهای آنان را در غزنی، وردک، لوگر و چهارآسیاب تارومار کنند. نباید این توهم به حکمتیار دست دهد که او میتواند بدون حمایت بینالمللی – و به تنهایی- مانع طالبان شود. اگر نهاد دولت ازهم بپاشد، در کنار این که تمام مردم افغانستان بدبخت میشوند، حکمتیار هم فایده نمیکند.
منبع: هشت صبح