شفقنا افغانستان-«جورج مونبیوت» فعال سیاسی و محیط زیستی در یادداشتی که بخش «نظرات آزاد» وبسایت «گاردین» منتشر کرده است، به سیاست اخیر وزارت خزانه داری آمریکا برای قطع جریان واریز پول به سومالی و عواقب احتمالی آن پرداخته است.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا در بخشی از این گزارش آمده است:
بگذارید تا شما را با قوی ترین مامور استخدام تروریست در جهان آشنا کنم: یک آژانس فدرال آمریکایی به نام «اداره ممیزی ارز» (OCC). تصمیم این اداره برای ایجاد یک فاجعه ی بشری در یکی از فقیرترین و گرفتارترین نقاط کره ی زمین، ممکن است تا دهه ها بعد در سراسر جهان طنین بیاندازد.
جمعه ی گذشته، پس از صدور دستور توقف از سوی اداره ممیزی ارز، آخرین بانک ایالات متحده که هنوز انتقالات پولی به کشور سومالی را در دستور کار داشت، ارائه ی خدمات خود را خاتمه داد. این آژانس فدرال، که به وزارت خزانه داری آمریکا گزارش می دهد، استدلال کرده بود که بخشی از این پول ها ممکن است به دست گروه تروریستی «الشباب» در سومالی برسد. درست است که بخشی از آن پول ممکن است چنین سرنوشتی بیابد، درست همانطور که بخشی از منابع در هر کشوری ممکن است به دست تبهکاران برسد. حال که اینطور است، چرا برای متوقف کردن تروریسم، شبکه های تلفنی را تعطیل نمی کنیم؟ چرا وقتی از کود شیمیایی برای تولید مواد منفجره استفاده می شود، کشاورزی را ممنوع نمی کنیم؟ چرا برای اینکه جلوی گروه های مسلح را بگیریم که جنایت بعدی خود را طراحی نکنند، همه ی ساعت ها را متوقف نمی کنیم؟
مسخره به نظر می آید؟ اگر چنین فکر می کنید، در واقع خیلی هم اشتباه فکر نمی کنید. ارسال وجهی که از سوی مهاجران سومالیایی به این کشور صورت می گیرد، سالانه بالغ بر 1.2 تا 1.6 میلیارد دلار می شود، که حدود 50 درصد از درامد ناخالص ملی این کشور را تشکیل می دهد و 40 درصد از جمعیت سومالی برای ادامه زندگی محتاج آن هستند. طی ده سال گذشته، پولی که مشخصا به دست تروریست های مظنون در سومالی منتقل شده است، بالغ بر چند هزار دلار می شود. قطع جریان پول های واریزی، احتمالا منجر به مرگ آن تعدادی از افراد می شود که تروریست ها هم قادر به کشتنشان نخواهند بود.
طبق یک گزارش دولتی در بریتانیا، در جریان قحطی سال 2011 در سومالی، «سومالیایی های ساکن بریتانیا جان صدها هزار نفر را از طریق واریز پول نجات دادند… و پیش از آنکه آژانس های امدادی بتوانند بسیج شوند به داد اعضای خانواده خود رسیدند.» پس از آن آژانس های امدادی دولتی از همان سیستم بانکی غیر رسمی – با عنوان «حواله» – برای ارسال پول به 1.5 میلیون نفر استفاده کردند و جان صدها هزار نفر دیگر را نجات دادند. در حال حاضر، حدود 3 میلیون از 7 میلیون نفر جمعیت سومالی دچار کمبود غذا هستند. با قطع جریان پولی، اوضاع احتمالا وخیم خواهد شد.
پول های انتقالی از خارج از سومالی ضمنا خرج هزینه های تحصیلی، مسکن، راه اندازی کار و کسب و همه جور وسایلی می شود که به وسیله ی آن کشور می تواند خودش را از وابستگی و هرج و مرج برهاند. بله، بانکداری استفاده های خودش را دارد، و البته سوء استفاده های خودش را.
سومالی شاید یکی از فقیرترین کشورهای جهان باشد، اما بسیاری از افراد، سیستم واریز وجه آن را به عنوان الگویی برای دیگر کشورها می شناسند. واسطه های «حواله»، برای انتقال پول الکترونیک از طریق شبکه تلفن همراه، تنها 5 درصد بهره دریافت می کنند، که در مقابل میانگین جهانی 9 درصد و میانگین آفریقایی 12 درصد قرار دارد. در کشوری که در گروگان قلدرهای تا بن دندان مسلح است، و تقریبا فاقد همه نوع زیرساختار است، این انسان های جالب توجه – که اغلب، انگیزه شان برای این کار میل به زنده نگه داشتن کشورشان و به همان میزان کسب پول است – واریزهای جزئی در سراسر کشور تدارک می بینند و به ندرت هم زیان و ضرری به جای می گذارند.
«حوالة» یکی از اتفاقات موفقیت آمیز بزرگ در آفریقا است. اما این سیستم تنها در صورتی قادر به کار است که بانکها در کشورهای واریزکننده اجازه ی انتقال وجه به سومالی را داشته باشند. قواعد پارانویایی وزارت خزانه داری آمریکا، واریز وجه به سومالی را از سراسر دنیا به خطر می اندازد، و هیچ بانکی نمی خواهد که بازار تجارت آمریکا را از دست بدهد.
هیچ کس بیش از سومالیایی ها گرفتار «الشباب» نیست. این گروه تجسم ترکیبی از ارعاب و پوچی است که در فیلم «چهار شیر» ساخته ی «کریس موریس» به هجو کشیده شده است. در مناطقی که تحت کنترل این چند هزار مرد است، آنها به دنبال آن بوده اند که کلوچه ی «ساموسا» را به خاطر اینکه شکل مثلثی اش شبیه تثلیث مقدس مسیحی است ممنوع کنند. آنها زنان را به خاطر پوشیدن لباس زیر شلاق می زنند؛ عهد کرده اند که اینترنت را ممنوع کنند؛ آموزه های بنیادگرایانه ی وهابی را بر منطقه ای که عمده ی جمعیت آن صوفی هستند تحمیل کرده اند؛ به دنبال توقف کمک های غذایی بوده اند؛ و علیه برنامه های واکسیناسیون جنگ به راه انداخته اند، که باعث شیوع فلج اطفال و سرخک شده است. دیروز آنها یکی دیگر از اعضای پارلمان را به قتل رساندند.
بنابراین کشوری را که گرفتار تروریسم، بیکاری گسترده ی جوانان، و خطر قحطی است می گیرید و نیمی از درامدهایش را قطع می کنید. باعث می شوید انتقالات پول زیرزمینی شود که در آن صورت احتمال بیشتری دارد که به دست تروریست ها بیفتد. امید را نابود می کنید، و مردان جوان را بیشتر در معرض استخدام سازمانی قرار می دهید که وعده ی چپاول و جاه و مقام می دهد. با یک مجازات دسته جمعی شریرانه، خشم و شکایتی را به جوش می آورید که مایه ی رونق سازمان های تروریستی است. شما «الشباب» را یاری می دهید تا حیات اقتصادی سومالی را ویران کند.
این ویرانگری بیجا را با «شرکت بانکداری هنگ کنگ و شانگهای» (HCSB) مقایسه کنید که دولت ایالات متحده هنوز به آن مجوز فعالیت می دهد. در سال 2012، یک کمیته در مجلس سنا این بانک را محکوم کرد، چرا که تدابیر امنیتی را که «هدف از آن مسدود سازی تراکنش هایی که شامل تروریست ها، قاچاقچیان مواد مخدر، و نظام های دیکتاتوری می شد» دور زده بود. این بانک میلیاردها دلار را برای سرکردگان قاچاق مواد مخدر در مکزیک جابجا کرده بود، و خدماتی را به برخی بانک های سعودی و بنگلادشی ارائه داده بود که با تامین مالی تروریست ها مرتبط بودند. اما هیچ پیگرد جنایی در کار نبود، چرا که، طبق استدلال دفتر دادستان کل، احتمال داشت مشاغل فراوانی به خطر بیفتد. با اقدامات رسوایی آوری که این هفته افشا شد هم قطعا با همان ملایمت برخورد خواهند کرد.
بدین ترتیب، برای حفظ جایگاه های شغلی در آمریکا، دولت آمریکا قادر به اقدام علیه انتقال غیرقانونی میلیاردها دلار پول نیست، و در همان حال، به خاطر انتقال غیر قانونی چند هزار دلار، مردم را در شاخ آفریقا محکوم به مرگ می کند. برای این استانداردهای دوگانه، یک کلمه وجود دارد: نژادپرستی.
بر خلاف آمریکا، دولت بریتانیا به شکل تعجب آوری از این مسئله سربلند بیرون آمده است. دولت بریتانیا اگرچه تصدیق کرده است که پول ها ممکن است به دست تروریستها در سومالی برسد، واکنشش به این مسئله نه ممنوعیت سیستم واریز پول بلکه شفاف سازی بیشتر آن بوده است. در سال 2014، دولت بریتانیا در همکاری با افرادی که در سراسر زنجیره ی انتقال پول قرار داشتند، یک طرح آزمایشی برای ارتقای امنیت این سیستم اجرا کرد.
اما ایالات متحده به سادگی در را بسته و خداحافظی کرده است. این دولت هیچ راه جایگزینی پیش پا نمی گذارد (چرا نمی شود از «فدرال رزرو» برای انتقالات استفاده کرد؟)، و هیچ دستورالعملی نیز ارائه نمی دهد که چگونه می توان واریزهای موجود را به استانداردهای حساس خود رساند. «اداره ممیزی ارز» خاطرنشان می کند که «وضعیت سومالی یک تراژدی انسانی وخیم است که آن را با تنظیم کننده های بانکی نمی توان حل کرد.» شاید تنظیم کننده های بانکی نتوانند آن را حل کنند. ولی می توانند آن را وخیم تر کنند. این اداره، راه حل را، «امداد بشردوستانه» می داند.
فقط دو مشکل وجود دارد: ایالات متحده چیزی بیش از گذشته پیشنهاد نمی دهد؛ و جایگزین کردن یک سیستم خودمختار با امدادهای دولتی، بر خلاف همه ی آن چیزهایی است که دولت آمریکا درباره توسعه در آفریقا اظهار می دارد. اگر نتیجه ی این اقدام، کوهی از جنازه باشد، «اداره ممیزی ارز» نه متوجه آن می شود و نه غصه ی آن را خواهد خورد.
سومالیایی ها، مثل خیلی دیگر از ملت های جهان، فقط وقتی مهم هستند که یک خطر پنداشته شوند. و اگر سیاست های ایالات متحده آن خطر را محتمل تر کنند، خب، آن هم یک مشکل مدیریتی دیگر خواهد بود. تا آن زمان، سومالیایی ها هیچ ارزشی نخواهند داشت.
منبع: The Guardian / George Monbiot
ترجمه: شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com