شفقنا افغانستان- به مردم افغانستان در ایران شاید از نظر برخی سازمان های بین المللی و شاید از نظر خودشان “مهاجر” گفته شود اما از نگاه کشور میزبان مهاجر به حساب نمی آیند به آنها به گفته رئیس جمهور پیشین ایران احمدی نژاد”مهمانهای ناخوانده” می گویند.
البته کسانی هم هستند که به آنها مهاجر می گویند که تعداد صاحبان این نگاه اندکند (نگاه تعدادی از حقوق دانان مشهور ایران)
عده دیگری هم هستند که به آنها بعنوان هدیه های الهی برای خود و کشورشان می نگرند مثل پیمانکاران شهرداری تهران، پیمانکاران ساختمانی، صاحبان شرکت های شن و ماسه و مصالح ساختمانی، سنگ بری ها، کوره های آجر پزی، مزرعه داران، باغداران، صاحبان گاوداری ها، صاحبان مرغداری ها و دامداری ها و در کل صاحبان مشاغل سخت که کارگران ایران از عهده شان بر نمی آیند.
این مهمان ناخوانده خود دو دسته اند:
یک تعداد که از زمان تجاوز شوروی وارد جمهوری اسلامی شدند و دارای مدرک اقامتی هستند.
برخی دیگر که دایما در حال ترددند و بدون مجوزند.
داشته ها و نداشته های دسته اول:
داشته ها
یک: داشتن مجوز اقامت استانی که از ابتدای انقلاب تا کنون چندین بار اسم آنها عوض شدند در این سالهای اخر بنام “کارت آمایش” ثابت مانده که هر شش ماه یک بار تمدید میشود کا فعلا به آمایش ۱۱ رسیده است.
دو: داشتن حق تحصیل البته با شهریه و در رشته های محدود.
سه: داشتن مسکن اجاری و رهنی.
چهار: اجازه تردد داخل یک استان.
پنچ: اجازه کار کردن در مکانهای محدود و شغلهای محدود
اما نداشته ها و مشکلات
۱- مشکل تمدید مدارک هر شش ماه یک بار، با دریافت مبالغی تحت عنوان عوارض شهرداری و…
صدور کارت کارگری در قبال دریافت پول هر چند ماه یک بار.
۲- محروم بودن از حق بیمه و سایر مزایایی کارگری (مثل بازنشتگی و مستمری و…) در طول سی و چند سال.
۳- محروم بودن از حق داشتن گواهی نامه ماشین و موتور
۴- محروم بودن از خط تلفن، ماشین و موتور بنام خودشان
۵- محروم بودن از داشتن اموال غیر منقول
۶- محروم بودن از هر گونه کاسبی و داشتن مغازه
۷- محروم بودن فرزندان ورزشکار از شرکت در مسابقات کشوری.
۸- محروم بودن از سفر به برخی استانهای ایران بنام منطقه ممنوعه.
۹- محروم بودن از مسافرتهای خارج از ایران حتی کشور خودشان.
۱۰- محروم بودن از داشتن مکانهای ورزشی رایگان دولتی.
۱۱- محروم بودن از فعالیت های گروهی تحت هر عنوانی مگر با اخذ مجوز که گرفتنش جز محالات است.
۱۲- محروم بودن مبلغان دینی از تبلیغ مگر برای اتباع.
۱۳- محروم بودن تحصیل کردگان از تدریس در مدارس و دانشگاها.
۱۴- محروم بودن فارغ التحصیلان از اشتغال مناسب با تخصصی که دارد.
۱۵- برخوردهای سلیقه ی و یک بام دو هوایی در ادارات دولتی.
۱۶- محروم بودن از دریافت یارانه و هر گونه مزایای دولتی.
راهکارها برای جلوگیری از درس خواندن و ورود حد اکثری به دانشگاه:
دریافت شهریه از دانش آموزان که برخی توانایی پرداخت آن را ندارد در نتیچه فرزندش از نعمت تحصیل محروم میشوند.
۱- تبدیل کارت اقامت به پاسپورت و بعد از فراغت از تحصیل تمدید نشدن اقامتش.
که اکثر دانشجویان خصوصا دختران بخاطر ترس از رفتن به افغانستان از ادامه تحصیل انصراف می دهند.
۲- محدود کردن انتخاب رشته ها برای اتباع که برخی بخاطر اینکه رشته مورد علاقه اش رو نمی توانند انتخاب کنن، از ادامه تحصیل انصراف می دهند.
۳- دریافت شهریه های سنگین و عدم توانایی در پرداخت شهریه موجب محروم شدن از ادامه تحصیل.
مشکلات دسته دوم:
این مهمانان ناخوانده توسط افرادی بنام “قاچاقبران” انتقال داده میشود به استانهای مرکزی.
روش انتقال:
مرحله اول: بصورت دسته های پنچاه و صد نفره تحت نظر افرادی از اتباع افغانستان بنام “راه بلد” تحویل داده میشود به افرادی به همان نام از اتباع ایران که کار هماهنگی وسایل نقلیه را تا مقصد انجام میدهند.
مرحله دوم: روش جابجایی در وسایل نقلیه یک اگر وسیله پژو ۴۰۵ باشد حد اقل دوازده نفره حد اکثر تا هفده نفر هم مشاهده شده است که برخی شان بر اثر تصادف و برخی بر اثر تیر اندازی مجروح و اکثرا فوت میشوند.
اگر وسیله اتوبوس یا داخل باربند و یک تعداد را هم داخل یک صندوق که در زیر اتوبوس تبیعه شده که گاها منجر به خفگی و فوت میشوند.
اگر وسیله خاور باشد تا حدود ۱۱۰ نفر بار می زنند که گاها بر اثر ازدحام افراد ناتوان زیر دست و پا خفه شده و فوت میشوند.
روش رد شدن از ایست بازرسی ها:
گاها هماهنگی شده مامور بازرسی میگوید شتر دیدی ندیدی
در صورت عدم هماهنگی در ایست بازرسی های که جاده خاکی دارد توسط موتور سواران با چراغ های خاموش و گاها ازاگر امکان عبور موتور نباشد از بیابانها عبور داده میشوند که در اینصورت نیز خالی از تلفات نمی باشد.
اتفاقات طول مسیر:
فروش محموله به توسط راننده به افراد گروگانگیر و دزد در این صورت هزینه انتقال از دو میلیون و پانصد به ۵ تا ۱۰ میلیون می رسد اما اگر پول به موقع نرسد محموله خریداری شده یا فروخته و یا نابود میشود.
بعد از رسیدن محموله به تهران و قم و اصفهان به مراکز مخصوصی که اطراف شهرها بنام خوابگاه در نظر گرفته شده تحت نظر قرار می گیرند تا با بستگان تماس گرفته و بعد از دریافت پول آزاد می گردند.
اتفاقات که در داخل کشور میزبان برای این مهمانان ناخانواده می افتد.
روش استخدام و بهره برداری از این مهمانان:
متاهلین: اکثر در گاوداری ها، دامداری ها و باغهای دور از شهر و آبادی با دست مزد خیلی پایین استخدام میشوند.
اگر در حین کار دچار حادثه بشوند شامل قوانین اداره کار و سایر مراجع قانونی نمیشوند چون اتباع غیر مجازند حق شان پایمال میشود.
اگر با صاحب کار اختلاف حقوقی پیدا کنند از ترس تردد مرز برای احقاق شان به مراجع قانونی مراجعه نمی توانند اگر هم جرئت به خرج دهند مراجعه کنند کسی به حرفشان گوش نمی کنند.
اما سرنوشت فرزندان:
تا قبل از سال ۱۳۹۴ محروم از تحصیل بودند.
بعد از سال ۹۴ طبق فرمان ولی امر مسلمین جهان تحصیل فرزندان آزاد شد، اما گاها پدرشان توسط نیروهای انتظامی ترد مرز میشوند بچه های بی بابا و زن ها بی شوهر میمانند و هزینه های زندگی که باعث محرومیت از ادامه تحصیل میشوند چون باید با مادرشان بروند سر کار.
مجردین:
اگر در شهرداری تهران کار پیدا کنند، معمولا از ترد مرز و دیپورت شدن تا “زمان نیاز” در آمانند. چون از طرف شهردار تهران نیروهای امنیتی و انتظامی سفارش شده بخدمات شهری و رسیدگی به فضای سبز شهر تهران با قیمت بسیار پایین بدون بیمه و عیدی دیگر مزایا بنحو احسن بدون درد سر انجام میشود و برخی پیمانکاران بی انصاف به راحتی حقوق چندین ماه کارگران بدون مجوز اقامت را جواب می کنند به محض اعتراض میگن به نیروی انتظامی زنگ می زنم دیپورت تون کند.
تعداد از مجردین بی مدرک که در کارهای ساختمانی، سنگ بری، صیفی کاری و باغها گلخانه ها کار می کنند نیرو انتظامی هر از چندگاهی سراغ آنها را می گیرند اگر راه و چاه را بلد باشند می توانند آزاد شوند!
و گرنه بدون اینکه با صاحب کار تسویه حساب کرده باشند دیپورت میشوند.
حقوق برخی شان از طرف کارفرما پرداخت نمی شود چون می دانند که برای در خواست حق و حقوق شان به هیچ ارگان دولتی مراجعه نمی توانند.
نویسنده: یک مهاجر
انتهای پیام
www.af.shafaqna.com