شفقنا افغانستان-تركيب تیمی و قومی رييس جمهور در سفر به إمارات، نشان دهنده نبود اعتماد به قصر سپيدار بخاطر اتهام نزدیکی تيم سپيدار به ايران، می تواند باشد.
به گزارش شفقنا افغانستان؛رييس جمهور درين سفر مراودات پنهانی خود و تيم خود را با عرب ها به نمايش گذاشت و طرف خود را به كمپ عربی- امريكایی در برابر ايرانی ها نمود دار ساخت.
سفری که تنها «خودیها» رفتند!
سفر اشرف غنی احمدزی و تیم همراز و «خودی» اش به امارات متحدهی عربی مرا به یاد همان سفرهای متعدد و مکرر کمپاینهای انتخاباتی اش به عربستان سعودی و پس از آن حمایتاش از جنگ عربستان سعودی در یمن میاندازد.
تمامی کشورهای جهان به منظور تامین منافع ملی و دستیافتن به امنیت و رفاه عمومی، ناگزیر هستند مناسبات خویش را در چهارچوب قانون و روابط تعریف شده (خطوط سیاست خارجی) با کشورهای دور و نزدیک برقرار نمایند اما در کشور ما تا اکنون این قاعده بازی هنوز که هنوز است شکل نگرفته است که ادامهی این وضعیت آینده کشور را شدیداً با خطر مواجه میسازد. از قراین معلوم میشود که در حکومت بنام «وحدت ملی» سیاست واحدی خارجی وجود ندارد و هر کس بخاطر تقویت موقعیت و جایگاه شخصی و منافع مادی خودش تلاش میکند با یکی از کشورهای دنیا ارتباط نزدیک داشته باشد بدون اینکه سود و زیان عمومی این ارتباط را مورد سنجش قرار بدهد.
از همینجاست که سوالات زیادی را در ذهن آدمی متبادر میسازد که:
– چرا حکومت بخصوص ارگ ریاست جمهوری حاضر نیست خطوط سیاست خارجی خویش را تدوین و جهت تصویب به پارلمان بفرستد؟
– چرا غنی و تیم نزدیکاش نمیخواهد از روابط نزدیک و عاشفانهاش با کشورهای عربی بخصوص سعودی، قطر و امارات متحده دیگران نیز آگاهی داشته باشند؟ میان اشرف غنی و تیم نزدیک به او و کشورهای عربی چه رازی وجود دارد؟
– چرا در سفرهای که از طرف تیم غنی به این کشورها انجام میشود نمایندگان سایر نهادها مثل ریاست اجرائی و یا وزیر خارجه حضور نمیداشته باشند؟
– آیا همین ارتباطات یک جانبه و سلیقهیی ارگ با کشورهای عربی که متهم به حمایت از گروههای دهشتافگن مثل طالب و داعش و تروریزم جهانی هستند، سبب تشویش و نگرانی کشورهای رقیب آنان مثل روسیه، ایران و غیره نمیشود؟ آیا این کار بهانه را به دست روسها و ایرانیها نمیدهد تا مستقیماً در اوضاع کشور ما مداخله کنند؟
– آیا این سیاستهای یک جانبهی خارجی ارگ با کشورهای عربی، گروههای دیگر را در داخل کشور تشویق نمیکند تا بخاطر بقای خودشان در جستجوی همپیمانان منطقهیی برآیند؟ و ادامهی این وضع، یکبار دیگر کشور را به دههی هفتاد برنمیگرداند؟
گیریم که رئیس جمهور با تیم نزدیک به خودش به هدف دلجویی و در تلافی به کشته شدن پنج تن دیپلوماتهای امارات متحدهی عربی در حادثهی مهمانخانه ولایت قندهار به آن کشور سفر نموده باشند؛ ما هم آن حادثه نامردانه و بزدلانه را تقبیح میکنیم. مگر همین عربهای خلیج فارس نبودند که طی چهاردههی گذشته دهها ملیارد دالر به گروههای تروریستی کمک کردند و آتش جنگ را در کشور ما شعلهور ساختند که در نتیجه ملیونها هموطن ما به خاک و خون غلطیدند و جان های شان را از دست دادند مگر همین اکنون به گروههای تروریستی مثل طالب و داعش کمک مالی و تسلیحانی نمیکننند؟ آیا کدام روزی بخاطر این همه جنایات شان از مردم افغانستان عذرخواهی کرده اند؟
بنابرین ما طرفدار اتخاذ سیاست مثبت و فعال خارجی و در عین حال واحد (نه چندگانه) برمبنای منافع ملی، اعتماد و همکاری متقابل و اصول مساوات با تمامی کشورهای منطقه و جهان هستیم و مخالف آن نوع سیاستهای میباشیم که حلقهَی مشخصی در دولت ارتباط افراطی و یک جانبه با تعدادی از کشورها داشته باشد که داشتن این ارتباط باعث تحریک سایر کشورهای منطقه گردد و جنگ را در کشور تشدید نماید.
همچنان از حکومت میخواهیم که هرچه زودتر خطوط سیاست خارجی خویش را تدوین و جهت تصویب به پارلمان کشور بفرستد تا به دسترس عامهی مردم نیز قرار بگیرد.
هارون معترف
انتهای پیام
www.af.shafaqna.com