شفقناافغانستان-خداوند روزی همه موجودات زنده را بر عهده گرفته، و هر جا باشند، روزی آنها را می رساند، ولی این سئوال پیش می آید پس چرا در دنیای کنونی و در طول تاریخ گروهی از گرسنگی مرده و می میرند، آیا روزی آنها تامین نشده است؟!
در پاسخ این سئوال باید به این نکات توجه کرد که: اولا تامین روزی به این معنی نیست، که: آن را برای انسان، عاقل باشعور فراهم ساخته، به درب خانه اش بفرستند، یا لقمه کنند و در دهانش بگذارند، بلکه زمینه فراهم شده است، و تلاش و کوشش انسان شرط تحقق و به فعلیت رسیدن این زمینه ها است، حتی مریم (ع) در آن شرائط سخت درد وضع حمل که خداوند روزیش را به صورت خرمای تازه (رطب) بر شاخسار خشکیده نخلی که در آن بیابان بود، ظاهر ساخت، مامور شد حرکتی کند، و مخاطب به جمله: «و هزی الیک بجذع النخله…» (تو ای مریم تکانی به این درخت بده تا رطب تازه بر تو فرو ریزد) شد.
ثانیا: اگر انسانها در گذشته و حال غصب حقوق دیگران کنند، و روزیهای آنها را به ظلم از آنها بگیرند، دلیل بر عدم تامین روزی انسانها نیست، و به تعبیر دیگر علاوه بر مسئله تلاش و کوشش، وجود عدالت اجتماعی نیز شرط تقسیم عادلانه روزیها است، و اگر گفته شود: خداوند چرا جلو ظلم ظالمین را نمی گیرد؟ می گوئیم اساس زندگی بشر بر آزادی اراده است، تا همگی آزمایش شوند، نه بر اجبار و اکراه، وگرنه تکاملی صورت نخواهد گرفت.
ثالثا: منابع زیادی برای تغذیه انسانها در همین کره خاکی وجود دارد که: باید با هوش و درایت آنها را کشف و به کار گرفت، و اگر انسان در این زمینه کوتاهی کند، مقصر خود او است. مانباید فراموش کنیم مناطقی از آفریقا که مردمش گرسنگی می میرند، گاهی از غنی ترین مناطق جهان است، ولی عوامل ویرانگری که در بالا به آن اشاره شد، آنها را به این روز سیاه نشانده است.
این بحت فشرده را با سخنی از علی (ع) به پایان می رسانیم، فرمود: «انظر الی النمله فی صغر جثتها و لطافه هیئتها لا تکاد تنال بلحظ البصر و لا بمستدرک الفکر کیف دبت علی ارضها و صبت علی رزقها تنقل الحبه الی جحرها و تعدها فی مستقرها تجمع فی حرها لبردها و فی وردها لصدرها مکفوله برزقها مرزوقه بوفقها لا یغفلها المنان و لا یحرمها الدیان و لو فی الصفا الیابس و الحجر الجامس: (۱)»:
(نگاه کنید به مورچه با کوچکی جثه و نازکی اندامش که به نگاه با گوشه چشم دیده نمی شود، )یعنی وقتی دقیق نظر کنیم آن را می بینیم( و به اندیشه درک نمی گردد، چگونه مسیر خود را می پیماید، و برای به دست آوردن روزیش می شتابد، دانه را به لانه اش انتقال می دهد، و آنرا در انبارش )برای روز سختی( آماده می گذارد، و در تابستان برای زمستان و هنگام آمدن )روزهای گرم( برای وقت بازگشتن )روزهای سرد( دانه ها را گرد می آورد، خداوند ضامن روزیش بوده، مناسب حال راه روزیش را گشاد، پروردگار- بسیار نعمت دهنده- از آن غافل نیست، و خداوند جزا دهنده، آنرا محروم و بی بهره نمی گرداند، و اگر چه در سنگ خشک )که چیزی از آن نمی روید( و سنگ سخت )که از جائی به جائی حرکت داده نمی شود( باشد.
انتخاب شفقنا ازکتاب اخلاق اسلامی در نهج البلاغه(خطبه متقین)
انتهای پیام
www.af.shafaqna.com
