شفقنا افغانستان-اگرچه کمک های انسان دوستانه این روزها به دست تعداد بیشتری از مردم سوریه می رسد، اما خشونت های فزاینده در سراسر کشور نیز شمار نیازمندان به این کمک ها را بیش از هر زمان دیگری افزایش داده است. از این رو، بان کی مون دبیر کل سازمان ملل در آخرین گزارش خود یک بار دیگر نسبت به بحران سوریه و ابعاد آن هشدار داد. در حالی که سازمان ملل خود را برای فراخوان دور جدیدی از کمک های انسان دوستانه آماده می کند، گزارش بان کی مون حاکی از نیاز مبرم به تحول اساسی در روند مشارکت جامعه جهانی در بحران سوریه است. زندگی مردم جنگزده سوریه، و آینده “هنجارهای جنگی” – هنجارهایی که آسان به دست نیامده اند- به همین کمک ها وابسته است.
به گزارش شفقنا، به نقل از گاردین، هر ماه، تعداد غیرنظامیانی که در داخل سوریه به کمک های اساسی نیاز فوری پیدا می کنند، افزایش می یابد: آمار نیازمندان به کمک های اساسی در داخل سوریه، اکنون به 12.2 میلیون نفر رسیده است. بیش از نیمی از آنها، از خانه های خود بیرون رانده شده اند، و 250 هزار نفر در حومه حلب و دمشق تحت محاصره و گرفتار در ویرانه هایی هستند که زمانی، خانه های آنها بود.
در همین حال، سقوط مستمر سوریه به یک سیاه چاله حقوق بشری، کماکان ادامه دارد. الزامات و بایدهای مندرج در حقوق بین الملل، در سوریه خریداری ندارد: حمله به مدارس طی 30 روز گذشته، 6 برابر افزایش یافته است. بمب ها و راکت ها بر سر مردمی فرود می آید که در تالارهای عروسی پناه گرفته اند، یا در بیمارستان ها در انتظار مداوا به سر می برند. برق و آب، مرتبا قطع می شود. قتل، شکنجه و خشونت جنسی به بخشی از زندگی روزانه تبدیل شده است.
از زمانی که آتش جنگ سوریه در بهار 2011 شعله ور شد، سازمان های ما (سازمان های متبوع نویسندگان این مقاله) مستمرا خواستار یک راهکار سیاسی برای پایان مناقشه شده اند. ما از پیشنهاد استفان دی میستورا- نماینده ویژه سازمان ملل در سوریه- مبنی بر استقرار یک منطقه آتش بس در حلب، حمایت می کنیم. با این حال چشم انداز یک توافق صلح وسیع تر، به طرز ناامیدکننده ای دور از دسترس به نظر می رسد. تداوم خشونت ها، قطعا منجر به بروز بی ثباتی های وسیع تر در خاورمیانه و ناامنی های بیشتر فراسوی مرزهای خاورمیانه خواهد شد. به رغم تمام این شرایط، می توان تدابیر محکمی را اتخاذ کرد تا طرف های متخاصم در سوریه، همچنین طرف های تاثیرگذار و بانفوذ داخل و خارج منطقه، و جامعه بین المللی بتوانند از درد و رنج مردم سوریه بکاهند.
نخست، کمک های انسان دوستانه باید به دست تمام افرادی که به آنها نیاز دارند، برسد؛ فارغ از آنکه این افراد در نواحی تحت کنترل دولت باشند، یا در نواحی تحت کنترل شورشیان. قطعنامه 2165 – یکی از دو قطعنامه ای که شورای امنیت در خصوص سوریه صادر کرده- صریحا به سازمان ها و آژانس های سازمان ملل اختیار می دهد تا کمک های انسان دوستانه را از مرز سوریه و مناطق جنگی عبور دهند. اگرچه صدور این قطعنامه در ماه جولای توانست یک رخنه و نفوذ دیپلماتیک ایجاد کند، اما در عمل موفقیت محدودی داشته است: از تابستان امسال تاکنون، فقط 30 کاروان حامل کمک های سازمان ملل از طریق گذرگاه های مرزی کشورهای همسایه وارد سوریه شده است.
تصمیم روز چهارشنبه شورای امنیت برای تجدید قطعنامه 2165 به مدت 12 ماه دیگر، اگرچه اقدام مثبتی بود، اما هنوز کارهای زیادی باید انجام شود. آژانس های سازمان ملل باید با همکاری نزدیک دیگر سازمان های انسان دوستانه، حجم کمک های عبوری از مرز سوریه را افزایش دهند. شورای امنیت و کشورهای کلیدی خاورمیانه باید سیاستمداران و دیپلمات های بلندپایه ای را به عنوان گماشتگان خود در امور انسان دوستانه منصوب و به آنها اختیارات لازم را جهت حمایت از اقدامات و ابتکارات سازمان ملل برای بهبود شرایط دسترسی کمک های انسان دوستانه به مردم نیازمند سوریه، تفویض کنند.
دوم این که، کشورهای حامی دولت سوریه- به ویژه ایران و روسیه- و همچنین کشورهایی که روی نیروهای اپوزیسیون سوریه نفوذ دارند، باید طرف هایی را که به تعهدات و الزامات حقوق بین الملل پایبند نیستند، تحت فشار بگذارند. باید برای آنها که شهروندان و زیرساخت های غیرنظامی سوریه را هدف قرار می دهند روشن شود که چنین جنایاتی بدون رسیدگی و پیگرد باقی نمی ماند. افزایش اخیر حملات به مدارس – اماکنی که زمانی محل یادگیری، امنیت و برادری و اخوت بوده است- نشان دهنده عمق فاجعه ای است که اگر بدون پیگرد و رسیدگی باقی بماند، کل سوریه را در خود غرق خواهد کرد. این فجایع به ما یادآوری می کند یک نسل کامل از کودکان سوریه، در خطر نابودی و فروپاشی قرار گرفته اند.
سوم این که، فراخوان سازمان ملل برای دریافت کمک ها و اعانه های بین المللی باید با پاسخ شایسته تمام کشورها روبرو شود. اگر تمام کشورها به روند امدادرسانی به سوریه ملحق نشوند، نسبت “نیاز به کمک” به “منابع موجود” با شتاب بیشتری افزایش خواهد یافت. تامین تدارکات و سرپناه برای بیش از 3 میلیون آواره سوری توسط کشورهای لبنان، اردن، ترکیه و عراق، این 4 کشور را با فاصله بسیار زیادی از دیگران، در صدر کشورهای تامین کننده کمک های انسان دوستانه برای مردم سوریه قرار داده است. اما هر 4 کشور یاد شده، شروع به محدود ساختن دسترسی آوارگان سوری به سرزمین خود کرده اند؛ به این معنا که فقط به معدودی از آسیب پذیرترین آوارگان اجازه ورود می دهند. ضرورت دارد این کشورها، برای باز نگه داشتن مرزهای خود به روی آوارگان سوری از پشتیبانی و حمایت بیشتری برخوردار شوند. اسکان آوارگان سوری در کشورهای خارج از منطقه، می تواند یکی از راهکارهای مناسب باشد.
مصائب مردم سوریه، امروز منعکس کننده حقایق تلخ جنگ در قرن بیست و یکم است: خشونت افراطی، جنگ در مناطق شهری، حمله به امدادگران. اما محاصره مناطق غیر نظامی و قطع آب به روی شهروندان، حربه ای است که تاریخ آن به قرنها پیش باز می گردد. سوریه، اکنون ملغمه ای از توحش مدرن و قرون وسطایی را تجربه می کند. با کوچک شماری و تحقیری که این روزها بر زندگی مردم سوریه روا داشته شده، این خطر وجود دارد که حقوق بین الملل به کلی منسوخ و غیرقابل استفاده شود. سوریه، به معنای واقعی کلمه تعریفی صریح و روشن را از بحران انسانی در روزگار معاصر به دست می دهد. اکنون زمان آن رسیده است که دنیا برای رفع این بحران، دست به کار شود.
*دیوید میلیبند مدیر اجرایی “کمیته نجات بین المللی”، جاستین فورسایت مدیر اجرایی سازمان “کودکان را نجات دهید” و جان اگلند دبیر کل “شورای آوارگان و پناهجویان نروژ” است.
منبع: دیوید میلیبند، جاستین فورسایت، جان اگلند- گاردین
انتهای پیام