شفقنا افغانستان/م.ن
قرار بود از روز گذشته یعنی شنبه 15قوس،هیئتی بلندپایه از جانب حکومت افغانستان به رهبری استاد محقق به جمهوری اسلامی ایران سفر نماید و در باب مسائل متعددی به مقامات ایران مذاکره و گفتگو داشته باشد؛از جمله مهمترین آنها مشکلات اخیر مربوط به جامعه مهاجرین است که این قشر،امیدواری بسیاری درباره حل مشکلاتشان با سفر این هیئت دارند.
اما مسئله اینجاست که هیچ خبری از این هیئت در دسترس نیست؛حداقل به طور رسمی ما چیزی در هیچ رسانه داخل افغانستان و رسانه های ایران از روز گذشته تاکنون درباره سفر هیئت ندیده و نشنیده ایم؛این در حالیست که به گفته نزدیکان و شخص استاد محقق که روز قبل از موعد سفر با خبرگزاری ایرنای جمهوری اسلامی در دفتر کابل مصاحبه ای داشتند و اظهار کردند که این سفر رسمی و هیئت نیز بلندپایه و متشکل از افراد سرشناس حکومت وحدت ملی خواهد بود.
حال چند برداشت مطرح می شود؛اگر واقعا سفر رسمی بوده و هیئت اعزامی مورد استقبال رسمی مقامات ایران قرار گرفته اند،بنابر این عدم انعکاس و پوشش سفر این هیئت توسط رسانه ها اعم از داخلی و رسانه های ایران،کم لطفی و کم کاری ای ست توجیه ناپذیر؛آن هم در شرایطی که عده بسیاری از هم وطنان چشم به راه سفر این هیئت و نتایج نشست ها و گفتگوهای آنها با مقامات جمهوری اسلامی هستند.
از طرفی دیگر،ممکن است طرف ایرانی انتظار این را داشته است که همانطور که سران اصلی حکومت افغانستان اعم از رئیس جمهور و رئیس اجرایی در سفرهای اولیه ای که داشتند،خود شخصا در صدر هیئتی به کشورهایی مانند چین،عربستان و … سفر نمودند،به ایران هم شخص عالیجنابان تشریف بیاورند،لذا در حد معاون اجرایی استقبال به عمل آمده باشد و سطح دیدارها نیز در همان اندازه برنامه ریزی شده باشد که معمولا رسانه های داخل ایران به سطوح پایین تر ملاقات های سیاسی بهای چندانی نداده و آن را منعکس نمی سازند.
اگر احتمال دوم واقعیت داشته باشد،بنابر این نوک پیکان انتقاد را باید به سوی رئیس جمهور محترم و حتی رئیس اجرایی کشور نشانه گرفت زیرا باید همانطور که به پاکستان و چین یا عربستان خودشان سفر کردند به ایران نیز باید خودشان می آمدند و این انتظار میزبان استراتژیک و کشور مهم همسایه خود را برآورده می ساختند.
چرا نباید مشکلات مهم مهاجرین افغانستانی مقیم ایران در بیشتر اوقات از سوی شخص اول مملکت پیگیری نشود؟ چرا هر وقت پای مهاجر مقیم ایران به میان می آید،دب دبه ها و کب کبه های مقامات عالیرتبه فروکش می کند و اشتیاق به سفر و رایزنی ندارند و همواره باید شخصی مانند استاد محقق یا استاد خلیلی جور دیگران را بکشند؟ آیا این بدین معناست که چون اکثریت مهاجرین افغانستانی مقیم ایران از قومیت هزاره و مذهب تشیع هستند،پس این فقط مشکل خاص برای قومی خاص است و به دیگران ارتباطی ندارد؟ آیا به پیامدهای این بی تفاوتی ها اندیشیده اند؟ آیا این را باور دارند که کوچکترین رفتار مناسب یا نامناسب شان با همسایه غربی،تاثیرات مهم بر زندگی حدود سه میلیون مهاجر مقیم ایران دارد؟
چه زمان درد ملت، چه مهاجرین و چه مردم ساکن افغانستان در مخیله ی حکومتداران و سردمداران مملکتی فرو خواهد رفت؛الله اعلم……..
انتهای پیام