شفقنا افغانستان-حامد کرزی، رئیس جمهور پیشین افغانستان، در سخنرانی خداحافظی اش به دو نکته اشاره کرد؛ یکی حفظ اداره ای که وی به کمک همکاران حکومتی اش و پس از تحمل مشقات زیاد ایجاد کرد و دوم عدم اعتماد کامل به امریکا و همپیمانان غربی اش.
و اکنون درست در ماه های آغازین تولد حکومت وحدت ملی دو توصیه جناب رئیس جمهور سابق گریبان دولت و ملت ما را گرفته است.
کرزی بهتر بود می گفت:”ای دولت وحدت ملی به هوش باش! اداره ای که من و دوستانم ایجاد کرده ایم فاسد فاسد است و در این فساد “میستر” و “میسیز” ها نیز نقش داشته اند. وی بهتر بود به غنی و عبدالله می گفت که امریکا و ناتو بعد از او سر گردنه را خواهند گرفت.”
اینکه کرزی قبل از رفتنش تکلیف فساد اداری را مشخص نکرد و افکار عمومی افغانستانیها و جهان هرگز نفهمید چرا افغانستان در ردیف دومین کشورهای آلوده به فساد در دنیا قرار گرفته است امروز برای دولت وحدت ملی و مردم ما مشکل آفرین شده است.
جامعه بین الملل دیگر حاضر نیست همانند دوران کرزی به ما “چک سفید” بدهد و درست قبل از کنفرانس لندن بود که اعلام کردند برای ادامه کمک های مالی و نظامی شان ابتدا می بایست اصلاحات اساسی در افغانستان اتفاق بیفتد.
رئیس جمهور داکتر محمد اشرف غنی روز گذشته طی سخنانی که در اجلاس وزاری خارجه کشورهای عضو ناتو ارائه کرد، گفت:”افغانستان برای اصلاحات اساسی متعهد است تا خود سرنوشت خود را داشته باشد.”
وی همچنین در مورد تهدیداتی که نیروهای خارجی و افغانستان با آن روبرو هستند و خواهند بود صحبت کرد.
داکتر محمد اشرف غنی امروز پنج شنبه نیز در کنفرانس لندن که به میزبانی افغانستان و بریتانیا و با شرکت وزرای خارجه بیش از 70 کشور متعهد به افغانستان و شماری از سازمانهای بین المللی و با موضوع افغانستان برگزار می شود طرح 19 صفحه ای اصلاحی خود را برای اطمینان دادن به دنرهای بین المللی برای تداوم کمک هایشان به افغانستان ارائه می کند.
در کنفرانس لندن علاوه بر غنی و سرپرستان چهار وزارت خانه، داکتر عبدالله عبدالله، رئیس اجرائی دولت وحدت ملی، نیز حضور دارد.
آنچه در مورد سخنان روز گذشته رئیس جمهور در اجلاس وزرای خارجه کشور های عضو ناتو قابل تامل است تلاش غنی برای مصمم جلوه دادن دولت وحدت ملی در ایجاد اصلاحات اساسی است؛ همه نیک می دانیم که در شرایط کنونی انجام اصلاحاتی که در طرح ارائه شده رئیس جمهور ذکر شده در برخی موارد با توجه به شرایط کنونی کشور یا ناممکن و یا در مواردی بسیار سخت و زمان بر است.
پس رئیس جمهور می بایست در کنار ارائه طرح خود به دوستان بین المللی گوشزد کند که اکنون زمانی نیست که به افغانستان پشت و برای کمک های خود شرط تعیین کنند.
اذهان شهروندان افغانستانی هم اکنون آرامش لازم برای قبول قطع کمک های جامعه جهانی را ندارند؛ اوضاع امنیتی در کابل و برخی از ولایات ملتهب است. زمزمه خروج نیروهای ناتو از افغانستان بعد از سال 2014، ترک بیشتر کارمندان سفارت خانه ها و سازمان های بین المللی و دلهره ناشی از افزایش حملات طالبان مواردی است که تن جامعه رنجور افغانستان را در یک ماه مانده به آغاز سال 2015 می لرزاند.
براساس یک مطلب نشر شده در روزنامه انگلیسی “گاردین” هم اکنون بیش از 7400000 نفر یعنی در حدود دو سوم کل جمعیت افغانستان در فقر کامل به سر می برند و چشمشان به کمک های نجات بخش دوستان بین المللی است.
حدود 670000 نفر به دلیل ناامنی یا حوادث طبیعی بی جا شده اند و نمی توانند به خانه هایشان برگردند.
در سال جاری تنها 140000 نفر بی جا شده اند و حادثه طبیعی سیل به بیش از 150000 نفر دیگر آسیب رسانده است.
براساس یک سروی تغذیه که به تازگی انجام شده است از هر 10 کودک افغانستانی زیر پنج سال 1 نفر از قحطی مواد غذایی رنج می برد.
تلفات ملکی ناشی از حملات انتحاری و جنگ در افغانستان در سال 2014 نسبت به مدت مشابه در سال 2013 در حدود 24 درصد افزایش یافته است که از سال 2001 تاکنون بالاترین میزان را نشان می دهد.
از سال 2010 تاکنون میزان کمک های مالی جامعه بین الملل به افغانستان به طور قابل ملاحظه ای کاهش یافته است و کمک های امریکا به کشور به حدود نصف رسیده است.
حدود 4000000 نفر در بیش از 4000 قریه افغانستان از دسترسی به امکانات اولیه زندگی محروم هستند.
با در نظر داشت موارد فوق روی کار آمدن دولت جدید وحدت ملی یک بار دیگر امید مردم به شروعی تازه، حکومت داری خوب، مبارزه با فساد اداری و کنار آمدن با دشمنان داخلی از جمله طالبان از طریق گفت و گو های صلح، زنده شد.
در این شرایط رئیس جمهور کشور به جای تلاش برای قانع ساختن جامعه بین الملل، امریکا و ناتو برای ادامه کمک به افغانستان، آنها را متوجه جنگی کنند که بیش از 10 سال به بهانه مبارزه با تروریزم، مواد مخدر و پیاده کردن دموکراسی در افغانستان به پیش بردند اما هم اکنون مردم افغانستان تاوان نتایج منفی آن را می دهند.
رئیس جمهور شاید با اتخاذ یک موضع برتر باید به ناتو امریکا بگوید که جنگ را شما ناخواسته به ما تحمیل کردید همان طور که ارتش سرخ ناخواسته مزارع گندم ما را خراب کرد، کبوتران صلح را از آسمان آبی افغانستان فراری داد و به جای قلم تفنگ در دستان کودکان و نوجوانان ما گذاشت و اینک که نقشه های سیاسی شما اقتضا می کند طور دیگری رفتار کنید از صداقت و مردانگی به دور است برای کمک به ما شرط تعیین کنید و بگویید افغانستان باید روی پای خود بایستد.
افغانستان می توانست روی پای خود بایستد اگر شما فقط چند درصد از تریلیون دالری را که در جنگ هزینه کردید، روی پروژه های زیر بنایی خرج می کردید.
رئیس جمهور شاید بهتر است بگوید افغانستانیها مفهوم استعمار را خوب درک کرده اند؛ اگر شما یک پنی برای ما خرج کردید به همان میزان افکار، فرهنگ و حتی شخصیت های سیاسی ما را نیز به بازی گرفتید تا جائیکه امروز بیشتر مردم افغانستان در یک سقوط اعتماد به نفس وحشتناک، به امریکا و ناتو به چشم تنها منجیان خود می نگرند و زندگی را با حضور آنان جاری می دانند.
اگر ما هم اکنون در این وضعیت هستیم، چیزی است که شمای امریکا و ناتو می خواستید.
پس از جوانمردی، اخلاق و عرف سیاسی به دور است ملتی را که قربانی نقشه ها و خواسته های شما شده است را در این زمان تنها بگذارید یا برای او شرط تعیین کنید.
رئیس جمهور شاید باید سر خود را بالا بگیرد و با قاطعیت به کشورهایی که پسوند “متعهد بودن به افغانستان” را با خود یدک می کشد بگوید که افزایش درصد سواد و دسترسی دختران و پسران افغانستانی به مکتب و دانشگاه که شما از آن به عنوان دستاورد های ده ساله خود یاد می کنید هم اکنون در خطر است.
رئیس جمهور و رئیس اجرائی شاید باید با صدای بلند بگوید که قطع کمک های شما در این برهه از زمان یک اشتباه بزرگ خواهد بود که پیامد آن دامان خودتان را خواهد نیز گرفت.
تیم رهبری دولت وحدت ملی حاضر در کنفرانس لندن شاید بهتر باشد به این نکته اشاره کند که این بار دنیا باید به چشم انسانیت و کمک های انسانی به افغانستان نگاه کند.
هم اکنون مردم افغانستان نیازمند کمک های انسانی جامعه بین الملل، امریکا و ناتو هستند.
نیاز مبرم مردم افغانستان به کمک های انسانی مصداق ضرب المثل انگلیسی “فیل در اتاق” می باشد.
نیاز مردم افغانستان به کمک های انسانی دوستان خارجی مصداق گفته انگلیسی “سندرلا” است.
پس رئیس جمهور شاید بهتر باشد حین ارائه طرح اصلاحاتی خود دوستان خارجی را مجاب کند که کمک های انسان دوستانه شان به افغانستان کافی نبوده است و مشکلات اساسی مردم کشور مشهود است.
امید می رود که رئیس جمهور دو نکته: نیاز بیش از 7 میلیون افغانستانی به امکانات اولیه زندگی و ناچیز بودن کمک های انسانی غرب و امریکا به افغانستان را مد نظر داشته باشد.
رئیس جمهور امیدواریم از سفر لندن خود برای مردم ما “سیندرلا” هدیه بیاورد.
حفیظ الله نجفی
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com