شفقناافغانستان-آوا؛ جیمز کنینگهام؛ سفیر امریکا در کابل خطاب به طالبان گفته که باید به این درک برسند که ترور و وحشت، آنان را به قدرت نمی رساند.
آقای کنینگهام در بیانیه ای گفته است:”طالبان اگر ساعت داشته باشند یانه، زمان آنان دیگر گذشته است. چرخه تاریخ دیگر به نفع آنان در گردش نیست.”
او گفته که دورنمای خالی و خیالی طالبان که فاقد امید و قتل انسان های بی گناه در آن، قابل تمجید است یقینا با آرمان های مردم افغانستان سازگاری ندارد.
این اظهارات جیمز کنینگهام در مراسم خداحافظی وی در کابل بیان شد.
او در سال ۲۰۱۱ میلادی به عنوان سفیر امریکا در کابل شروع به کار کرد و روز گذشته با شرکت در یک مراسم خداحافظی به کار خود در افغانستان پایان داد.
کنینگهام در اظهارات خود گفت که همسرش لیزلی و او در آرزوی برگشتن و سفر به یک افغانستان آرام و صلح آمیز هستند.
اظهارات سفیر امریکا در این خصوص که بازگشت دوباره طالبان به قدرت، خواب و خیالی بیش نیست، بدون شک برای همه مردم افغانستان، امری محرز و ثابت شده است.
هیچکس دیگر نمی تواند تصور کند که طالبان روزی چماق به دست بگیرند و در خیابان های کابل، مردم را به نماز اجباری یا اصلاح سر و صورت وادار کنند.
این نیز قابل باور نیست که ملا عمر بار دیگر در قندهار امارت بنا کند و از آنجا بر بیش از ۹۰ درصد خاک افغانستان، یکجانبه حکم براند؛ اما پرسش این است که آیا مردم در روزهایی که آقای کننگهام ماموریت خود را به عنوان سفیر کشوری که ۱۳ سال به نام مبارزه با تروریزم در افغانستان، حضور سنگین نظامی داشته است، به پایان می برد، احساس امنیت کامل می کنند؟
آیا نام طالبان هم از صحنه بازی های سیاسی و نظامی افغانستان پاک شده است؟
خیابان های کابل؛ پایتخت دیگر شاهد هیچ طالب چماق به دست نیست و نخواهد بود؛ اما آیا این باور نیز از میان رفته است که هر آن ممکن است انتحاری دیگر، جان ده ها انسان بی گناه را در یکی از امن ترین نقاط پایتخت بگیرد؟
آقای کننگهام شاید بتواند در مورد امنیت کابل، صرف نظر از ناامنی های بی سابقه دو هفته اخیر، با اطمینان و امید سخن بگوید؛ اما او باید به یاد بیاورد که افغانستان، تنها کابل نیست و وضعیت امنیتی در سایر نقاط کشور، به خوبی کابل نمی باشد و این انتظاری نیست که مردم و دولت افغانستان، از نیروهای خارجی به رهبری امریکا در ماموریت نظامی آنها در افغانستان به بهانه مبارزه با تروریزم و تامین امنیت و ایجاد دموکراسی و آبادانی داشتند.
سفیر سابق امریکا در کابل وقتی با اطمینان، ادعا می کند که طالبان دیگر برنمی گردند، آنها به زمانی غیر از زمان ما تعلق دارند و تاریخ مصرف شان منقضی شده است، باید به این مهم هم توجه کند که همان نیروی تروریست خون آشام تاریخ گذشته و خیالباف، اکنون بخش های عظیمی از کشور را با آشوب و بحران مواجه کرده و روزانه خون ده ها نفر را می ریزد؛ بنابراین، او به عنوان فرستاده سیاسی رهبر کشورهای ضد ترور، باید به جای بازی با کلمات، در راستای جلوگیری از این وضعیت، تدبیر و راهکاری ارائه می کرد.
طالبان، اکنون به گونه ای عمل می کنند که به رغم اینکه همه باور دارند آنها دیگر هرگز به تاج و تخت و قدرت سیاسی، دست نخواهند یافت؛ اما این سؤال هم هنوز پاسخ نیافته است که آنها اگر قادر به تصاحب قدرت نیستند، چرا هیچگاه کاملا شکست نمی خورند و از صحنه نمی روند؟
چه نیرو و قدرتی آنها را تا این اندازه طولانی، سر پا نگهداشته است؟
جبهه ضد ترور باید به این پرسش ها پاسخ دهد.
به باور کارشناسان، پس از امضا و تایید پیمان های امنیتی با امریکا و ناتو، ناامنی ها در سراسر کشور به ویژه در کابل، افزایش بی سابقه ای یافته است؛ بنابراین، آقای سفیر باید روشن کند که پیمان امنیتی، چرا برخلاف وعده ها و شعارهایی که داده می شد به جای آنکه زمینه ساز امنیت شود، مسبب ناامنی های بیشتر شد؟