شفقنا افغانستان
شرح عکس: کودکان سوری در یک اردوگاه آوارگان. تاکنون بیش از 10 هزار کودک سوری در جنگ داخلی این کشور کشته شده اند. بسیاری از آنها، در نتیجه استفاده طرفین جنگ از تسلیحات انفجاری در مناطق مسکونی جان باخته اند. عکس: محمد حامد/رویترز
شفقنا- پت بارکر در گاردین نوشت: جنگ در میدان نبرد به پایان نمی رسد. شعرهایی که کودکان وحشت زده و مضطرب سوریه می سرایند، به ما یادآوری می کند هراس و وحشت، همیشه با آنها باقی خواهد ماند.
سرباز – شاعرهای جنگ جهانی اول، حس سرد وحشت در میادین رزم را برای ضمیر آگاه جوامع خود معرفی و ترسیم کردند. زیگفرید ساسون (که یادداشت های وقایع روزانه وی به صورت آنلاین نیز منتشر شده است)، ویلفرد آون، آیزاک رزنبرگ و دیگران، از توصیف حقایق زندگی و مرگ در جنگ، سنگرهای انباشته از اجساد متعفن، قربانیان تسلیحات شیمیایی، گلوله ها و سرنیزه ها غافل نماندند.
امروز، با خواندن اشعار کودکان سوری که با جنگ بیرحمانه و خشن کشور خود دست به گریبانند، من آن شعرهای به جا مانده از جنگ جهانی اول را به یاد می آورم. صداهای جوان این کودکان، غم طاقت فرسایی را توصیف می کند که از مشاهده کشور نابود شده شان، خانه های ویران شده شان و خانواده های جان باخته آنها ایجاد می شود. با این که آنها هنوز کودک اند، اما نوشته های آنها لحن خسته بزرگسالان را دارد؛ بزرگسالانی که بسیار دیده اند و شنیده اند. اشعار آنها، پنجره ای است به سوی یک تراژدی انسانی مخوف و وحشت انگیز که برای جوان ترین شهروندان سوریه رخ داده است.
کودکان همواره در منازعات، آسیب دیده اند اما به طور ویژه در سوریه، آنها دارند بهای سنگینی را می پردازند. جنگ جهانی اول که “جنگی برای پایان دادن به تمام جنگها” خوانده شد، با ابعاد وسیع تخریب و مرگ آفرینی خود، تمام درگیری ها و منازعات دیگر را تحت الشعاع قرار داد. اما ما می دانیم پس از آن، جنگ های بسیار دیگری نیز شکل گرفتند؛ و سوریه یکی از آخرین و البته وحشتناک ترین ملحقات این حلقه است.
پس از حملات مرگبار شیمیایی در جنگ جهانی اول، که نفس هزاران سرباز را در میادین جنگ متوقف کرد، قدرت های اصلی جهان پروتکل ژنو را در سال 1925 امضا کردند. این معاهده، استفاده از تسلیحات شیمیایی را غیرقانونی می دانست. با این حال، همین سال پیش در سوریه، تقریبا 90 سال پس از امضای معاهده ژنو، بیش از 100 کودک سوری به علت حمله شیمیایی در حومه دمشق جان باختند.
در سال 1914، سربازان جوان همچون سیاهی لشگرهایی بی اهمیت و آماده مرگ به میادین جنگ فرستاده شدند. امروز اما، با ظهور جت های جنگنده و دیگر ماشین آلات جنگی مدرن و پیشرفته، این کودکان هستند که اغلب، قربانی جنگ ها می شوند. در جنگ سه ساله سوریه، تاکنون بیش از 10 هزار کودک کشته شدند. اغلب آنها در اثر استفاده از تسلیحات انفجاری در مناطق مسکونی جان باخته اند. منازعات و مناقشات مسلحانه در گذشته، اغلب در میادین جنگی گل آلود یا مناطق صحرایی و بیابانی شکل می گرفت. امروز اما جنگ، به طرزی فزاینده در شهرها و روستاها دنبال می شود. جنگ های امروز، خانواده ها را در خانه های شان، در بازارها، در مدارس، و در بیمارستانها هدف قرار می دهد؛ درست شبیه آنچه این روزها در غزه شاهدیم.
آثار و تبعات جنگ بر روی زندگی کودکان سوری، در اشعاری که آنها سروده اند، هویداست. کودکان سوری این اشعار را به عنوان بخشی از برنامه بنیاد “کودکان را نجات دهید” روی کاغذ آورده اند. این بنیاد قصد دارد با برنامه هایی از این دست، به کودکان سوری کمک کند تا حد امکان بر مصائبی که شاهد بوده اند، فائق آیند. یکی از این کودکان که اکنون در یک اردوگاه آوارگان زندگی می کند، نوشته است: “آه ای دمشق، ای شهر دردها/ قطره اشکی بزرگ از پلک ها فرو می غلتد/ نمی دانم چه کسی می تواند این تهاجم را متوقف کند/ چه کسی می تواند این خونها را از روی سنگها و دیوارها جارو کند؟”
یکی دیگر از این کودکان، توصیف می کند که چطور قلبش آتش می گیرد، وقتی می داند مردم کشورش هر روز می میرند. یکی دیگر، می نویسد که وقتی چشمانش را می بندد، تمام آنچه می بیند، تصاویری از تیراندازی و شلیک و بازداشت است. روایت خسارات و آسیب های غیرنظامیان بیگناه در این اشعار که توسط کودکان 6 تا 14 ساله نوشته شده، کاملا ملموس و در عین حال، بی نهایت اندوهناک است.
آنچه ما از جنگ جهانی اول و منازعات متعاقب آن می دانیم، این است که جنگ، در میدان نبرد به پایان نمی رسد. آسیب های روحی و روانی جنگ با انسان ها باقی می ماند و تمام سال های باقیمانده از عمر آنها را شکل می دهد. مردهای از پا افتاده و اندوهگین و حیرت زده ای که از سام (Somme: منطقه ای در نزدیکی رودی به همین نام در شمال شرق فرانسه که به محل چندین نبرد مهم در طول جنگ جهانی اول بدل شد. صدها هزار نفر در این محل جان باختند؛ از این رو، نام این منطقه یادآور خسارت های دهشتناک جنگ جهانی اول است) و ایپره (Ypres: نام شهر کوچکی در جنوب غرب بلژیک، محل 3 نبرد بزرگ جنگ جهانی اول) باز گشتند، اغلب با چنگ و دندان تلاش کردند تا زندگی غیرنظامی و معمولی خود را از سر بگیرند و با آنچه که تجربه کرده بودند، کنار بیایند. ترس من از آن است که، این کودکان سوری نیز به سرنوشت مشابهی دچار شوند و همان دردها و مصایب را تجربه کنند. خواست دنیا از تمام طرف های جنگ در سوریه این است که استفاده از تسلیحات انفجاری در مناطق پر جمعیت و مسکونی را متوقف کنند و جلوی افزایش تلفات جانی کودکان را بگیرند.
دنیا باید هر آنچه در توان دارد را به کار بگیرد تا همین اکنون، درد و رنج کودکان سوری را متوقف کند. اگر چنین نشود، زندگی یک نسل کامل از کودکان سوری، از هم گسیخته خواهد شد.
منبع: گاردین
ترجمه: فرهاد فرجاد- شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com