زمان انتشار : ۱۳ حوت ,۱۳۹۷ | ساعت : ۱۱:۰۸ | کد خبر : 317894 | چاپ

اعضای تیم فریزبی بانوان مهاجرین در میزگرد شفقنا افغانستان؛علی رقم مشکلات بسیار زیاد، ایمان داریم که موفق می شویم

شفقنا افغانستان-ورزش مهاجرین در سال های محدو مهاجرت یکی از موفق ترین  فعالیت هایی است که توانسته است چهره های خوبی را به ورزش کشور معرفی کند. گرچه این جوانان نه از طرف سازمان های ورزشی کشور حمایت شده اند و نه توانسته اند فعالیت های خود را به صورت هدفمند در ایران ادامه دهند. ورزش در مهاجرت سختی های خود را دارد اما این سختی ها برای زنان ورزشکار دو چندان است.

خبرگزاری شفقنا افغانستان در میزگردی با برخی از اعضای تیم فریزبی بانوان مهاجرین به بررسی مشکلات و چالش هایی که این تیم با آن مواجه هستند پرداخته است.

کمیته فیریزبی مهاجرین ۸ ماه است که فعالیت خود را شروع کرده است

احمدی سرمربی این تیم درباره این ورزش می گوید: فیریزبی ورزش مفرح و جذاب است که آمریکا بنیانگذار آن است و این ورزش از مدارس شروع شده است .

با تولید دیسک فیریزبی توسط شرکت های تولید اسباب بازی این ورزش نیز گسترش یافت و از سطح دانشگاهی به مسابقات ایالتی رسید و کم کم این ورزش به خارج از کشور آمریکا نیز گسترش یافت و حالا ۳۸ کشور جهان در تورنومنت جهانی این ورزش حضور دارند و در سال ۲۰۱۵ این ورزش توسط کمیته ملی المپیک تایید می شود.

فدراسیون جهانی فیریزبی که افغانستان نیز عضویت این فدراسیون را دارد و در رنکینگ جهانی در رده ۵۳ است. فریزبی فعالیت خود را در افغانستان از ۴ سال پیش شروع کرده است و بنیانگذار این ورزش در افغانستان عبدالرشید غزنوی است  و تیم ملی فیریزبی افغانستان در تورنومنت جهانی سال پیش به میزبانی ایران نائب قهرمان شد و در سفری که غزنوی به ایران داشت تیم فیریزبی مهاجرین نیز فعالیت خود را شروع کرد این تیم در مسابقاتی چه در گروه بانوان و چه در گروه آقایان شرکت داشته است که تیم آقایان در مسابقاتی که در همدان بود توانست مقام دوم را کسب کند.

فیریزبی مهاجرین مجوزهای لازم برای فعالیت در ایران را دارد و همکاری های خوبی از طرف ایران با ما شده است و از طرف کمیته فریز بی افغانستان نیز مجوز لازم را برای فعالیت در ایران داریم.

گلشاهی عضو تیم ملی فیریزبی افغانستان درباره فعالیت های تیم ملی فیریزبی افغانستان اظهار داشت: تاکنون تیم ملی افغانستان فعالیت های منسجمی داشته است و این تیم توانسته است در مسابقاتی که در ایران برگزار شده بود مقام دوم را کسب کند. تاکنون بازیهایی انتخابی نیز برای عضویت در تیم ملی نیز انجام شده است. فدراسیون فیریزبی افغانستان چون یک فدراسیون تازه تاسیس است بودجه خاصی از طرف وزارت ورزش افغانستان ندارد و بازیکنان فیریزبی افغانستان در این مسابقات با هزینه شخصی خود شرکت کرده اند. استادان غزنوی، امید فیضی و حامد فیضی زحمات بسیاری در فریزبی افغانستان کشیده اند استاد فیضی و غزنوی توانسته اند مربی هایی را آموزش دهند و به سایر ولایات جهت آموزش و معرفی فریزبی بفرستند که در حال حاضر هر ولایات ۵تا ۱۰ تیم فریزبی دارد و در حال حاضر ۱۰ تیم در کابل مشغول به فعالیت هستند. او درباره فریزبی بانوان در افغانستان می گوید به دلیل تعصباتی که در جامعه سنتی افغانستان وجود دارد متاسفانه هنوز تیم منسجمی در افغانستان نداریم.

در دیداری که با آقای کبیر معاون تربیت بدنی کمیته ملی المپیک افغانستان داشته ایم در رابطه با فعالیت های ورزش مهاجرین صحبت هایی داشته ایم و مشکلات مطرح شد که قول همکاری هایی نیز داده شده است که اگر این همکاری ها عملی شود ورزش مهاجرین و فیریزبی تغییرات خوبی خواهد داشت.

ورزش مهاجرین اگر حمایت کافی مخصوصا حمایت مالی را داشته باشد می تواند  استعدادهای خوبی را در همه رشته های ورزشی به جامعه ورزش افغانستان معرفی کند که سبب افتخارات زیادی برای افغانستان شوند همان طور که در مدت بسیار کم فریزبی مهاجرین رشد خوبی داشته است و دستاوردهای خوبی داشته است الان ۱۷ تا از بانوان مهاجر ما عضو تیم ملی فیریزبی هستند و در بخش آقایان نیز ۴ نفر از مهاجرین عضو تیم ملی فریزبی هستند.

لیلا رضایی مربی تیم فریزبی مهاجرین که خود از افتخارات ورزش مهاجرین است در رابطه با مشکلات تیم فریزبی بانوان می گوید:بانوان با هیچ شروع کرده اند و حالا حتی ابتدایی ترین امکانات برای تمرین و آموزش را نداریم.

آقایان شاید خیلی از محدودیت ها را برای تمرین نداشته باشند اما ما خانم ها در بسیاری از پارک ها و بوستان ها نمی توانیم تمرین کنیم. تابستان هوا گرم بود و محدودیت کمتر اما با سرد شدن هوا واقعا تمرین کردن برای ما سخت شده است. ما در فریزبی بانوان مهاجر استعدادهای خوبی داریم اما چون حامی نداریم  تامین مالی برای دخترها سخت تر است. فاصله ما با حضور بعدی مان در میدان رقابت فقط ۲ماه است و ما برای این حضور نیاز به تمرین داریم .

 

غلامی عضو تیم ملی فریزبی افغانستان  می گوید دختران تیم فریزبی بانوان سختی های زیادی را تحمل کرده اند از نبود امکانات تا راضی کردن خانواده ها برای فعالیت ورزشی .رشته ای فریزبی مهاجرین دنبال می کنند و در آن فعال هستند نیاز به زمین چمن دارد که با توجه به هزینه ها و مشکلات مالی که  دختران مهاجر دارند و اکثرا دانشجو هستند تامین کردن هزینه برای زمین چمن واقعا سخت است. اما ما هرگز تسلیم نمی شویم و ورزش از عرصه هایی است که بانوان می توانند در آن با درخشش خود اعتماد لازم از جانب خانواده را کسب کنند و اجازه فعالیت پیدا کنند.

احمدی می افزاید وزارت ورزش و جوانان ایران قول همکاری که به ما داده این است که از نظر آموزش و یا سمینارهای آموزشی تاییدیه ای اگر لازم باشد در اختیارمان قرار می دهد اما همکاری هایی مثل در نظر گرفتن جا و مکان برای تمرین نداشته ایم.

وی همچنین افزود: سبکی که ما بازی می کنیم حتما باید زمین چمن باشد و شرایط فعلی واقعا برای تیم بانوان ما سخت است و نبود زمین معیاری کار ما را سخت کرده است و فضای آموزش را محدود ساخته است. برای خانم های مربی های قوی نداریم اگر بچه های خودمان به حد توان خود تلاش می کنند به آن اندازه حرفه ایی نیستند که بخواهند خانم ها را به طور مستقل آموزش دهند و من یا آقای گل شاهی حضور نداشته باشیم. در حال حاضر اگر تمرین هایی هم با بچه ها داریم از سر ناچاری است ،چون ما در ایران این قانون را داریم که مربی آقا نمی تواند با خانم ها کار کند و این خود محدودیتی برای ما محسوب می شود ،به دلیل نبود بودجه نمی توانیم برای مربی های خانم ایرانی هزینه کنیم و مجبور هستیم فعلا با این امکانات کم سازگار باشیم و تنها دلیل ادامه ما انگیزه بچه ها است که واقعا هدفمند پیش می روند و پتانسیل این را دارند ، که تیم بسیار قوی داشته باشیم .با وجود تمام این مسائل باز هم آموزش های ما برای جوانان مهاجر چه خانم ها و چه آقایان رایگان است .با وجود همه این مشکلات ما عقب نشینی نمی کنیم و امیدواریم در سال های بعد شاهد خبرهای خوبی از تیم ملی فریز بی بانوان باشیم.

خانم جعفری یکی دیگر از اعضای تیم فریزبی بانوان می گوید :در حال حاضر حدود ۵۰ بانوی فریزبی کار در بین  دختران مهاجر افغانستانی داریم که همگی مشکلات خاص خودشان ،را دارند .اما مشکل مشترک همه این دختران خانواده های متعصب آنان است که راضی کردن و به وجود اوردن حس اعتماد ،در بین این خانواده ها سختی های خودش را دارد. ما داشتیم دخترانی را که استعدادهای خوبی بودند و در ابتدا برای تمرین ها حاضر می شدند اما به دلیل مخالفت خانواده دیگر نتوانستند ادامه دهند.

گرچه که دختران دانشجو آزادی عمل بیشتری دارند اما این محدودیت برای همه دختران هست .با تمام این مشکلات دختران ما نیز باید به پیشرفت و آبادانی افغانستان فکر کنند و این سختی ها را بپذیرند و بدانند که خواستن توانستن است و تغییر از خود آنها شروع می شود.

خانم غزنوی یکی دیگر از اعضای تیم فریزبی می گوید خانواده  من در ابتدا مخالف حضور من در تیم فریزبی بودند مخصوصا پدرم و من اولین کسی بودم که در خانواده به این ورزش روی آورده ام اما حالا پدرم نیز فریزبی کار می کنند .در فریز بی محدودیت سنی نداریم و ورزشی است که همه اعضای خانواده می توانیم به آن بپردازیم.فریزبی می تواند یک ورزش خانوادگی و مهیج باشد.

خانم علیمی یکی دیگر از اعضای تیم فریزبی که در کنار تحصیل و خانه داری به این ورزش می پردازد می گوید متاهل شدن و کار خانه نباید زنان را از فعالیت های ورزشی دور کند .با برنامه ریزی و تلاش می توان در همه زمینه ها موفق بود.فعالیتی را که انجام می دهید به خوبی به خانواده خود معرفی کنید تا آن ها به شما اعتماد کنند.

رضایی مربی تیم فریزبی بانوان افغانستان می گوید:من برای فعالیت های ورزشی ام تلاش بسیاری کرده ام. در مقابل خانواده مقاومت زیادی داشته ام. روزهایی بوده که مادرم ساک ورزشی مرا از پنجره به کوچه می انداخت تا پدرم متوجه نشود که به باشگاه می روم.

حتی از طرف پدرم چندین بار تنبیه شدم اما وقتی خودم را برای پدرم ثابت کردم و در تکواندو و کونگ فو مقام هایی به دست آوردم ،پدرم نیز مرا باور کرد .طوری که از من می خواست تا بقیه اعضای خانواده را نیز به ورزش تشویق کنم. من نیز در ابتدا آموزش هایم را با مربی آقا شروع کردم و در منطقه ای ورزش می کردم که هیچ خانمی ورزش نمی کرد اما همه این روزها گذشت و موفقیت های زیادی کسب کردم .هیچ راه موفقیتی آسان نیست ما باید به ارزش های خانواده هایمان احترام بگذاریم و در کنار آن ها رشد کنیم .

انتهای پیام

af.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | فیسبوک | تلگرام