شفقنا افغانستان- مسلمانان آفریقای مرکزی با یک بحران سرنوشت ساز مواجه هستند به نحوی که موجودیت شان را به کلی تهدید می کند. این در حالیست که آنان از 600 سال پیش تاکنون در این منطقه زندگی می کنند. واقعیت های تاریخی نشان می دهد نخستین گروه های مسلمان در ابتدای قرن دهم هجری (قرن دوازدهم میلادی) وارد این منطقه شدند. هیات های مذهبی به رهبری شخصیت های مسلمان و معروفی از جمله محمد بن عبدالکریم المغیلی از شمال آفریقا به این منطقه آمدند. آن زمان در شمال و شمال شرق آفریقا دولت های اسلامی حاکمیت داشته و دو منطقه چاد و غرب سودان محل استقرارشان بود.
در پایان قرن سوم و ابتدای قرن چهارم هجری، با اعزام هیات هایی از سوی سنوسی ها در لیبی و نیز هیات هایی که از سوی المهدی در سودان اعزام شدند، اسلام به آفریقای مرکزی راه یافت. در حال حاضر مسلمانان تقریبا 15 درصد از ساکنان جمهوری آفریقای مرکزی را تشکیل می دهند. دین اسلام در این کشور دومین دین به شمار می رود. حال آنکه نیمی از جمعیت این کشور تابع دین مسیحیت با دو شاخه پروتستان و کاتولیک (هرکدام 25 درصد) بوده و بقیه نیز ادیان محلی آفریقایی دارند. با کمال تاسف باید گفت گروه های شبه نظامی موسوم به «آنتی بالاکا» که گرایشات مسیحی و تروریستی دارند از چندی پیش کمر به ریشه کنی و نابودی مسلمانان این کشور بسته اند. این تنها یک برداشت سیاسی و سطحی نیست بلکه واقعیت تلخی است که هم اکنون دراین کشور جریان دارد و سازمان های بین الملل مدافع حقوق بشر نیز بدان اعتراف دارند.
در همین رابطه، پیتر بوکارت رییس سازمان دیده بان حقوق بشر بین المللی می گوید: «تنها ظرف چند روز آینده و نه مدتی طولانی، همه مسلمانان آفریقای مرکزی به دلیل خشونت ها این منطقه را ترک خواهند کرد. هم اکنون مناطق و محلاتی وجود دارد که کاملا خالی از سکنه شده است. گروه های شبه نظامی خانه های مسلمانان را به صورتی برنامه ریزی شده ویران می کنند. آنها به طرز وحشیانه ای در و پنجره و سقف خانه ها را از جا در می آورند. گروه هایی هستند که به طوری روشن تصمیم گرفته اند این منطقه را از وجود مسلمانان پاکسازی کنند».
یک نمونه دیگر، گزارشی است که روزنامه دیلی تلگراف چاپ انگلستان منتشر کرد. در این گزارش نیز به جنایاتی که شبه نظامیان مسیحی موسوم به «آنتی بالاکا» علیه مسلمانان آفریقای مرکزی صورت می دهند اشاره شده است. به نوشته این روزنامه: «حوادث آفریقای مرکزی مثل یک کتاب است. هرگاه صفحاتش را یکی پس از دیگری ورق بزنید متوجه تصویری می شوید که در آن مسلمانان با بدترین شکلی به قتل می رسند. گاه با داس به طرز وحشیانه ای آنها را شقه شقه می کنند. شکنجه آنها تا مرز مرگ و اعدام های غیرقانونی با شلیک مستقیم تیر از جمله ساده ترین اشکال کشتاری است که به صورت روزمره در این منطقه جریان دارد. استفاده از انفجار و آتش زدن خانه ها امری عادی است. هر صفحه ای از این کتاب را که ورق بزنید بر هول و وحشت شما افزوده می شود».
مساله ای که خشم و نفرت آدمی را بر می انگیزاند اینکه این همه جنایت در روز روشن و در برابر چشم همه جهانیان صورت می گیرد و در مقابل آنها تنها بیانیه هایی صادر می شود بدون اتخاذ هرگونه تصمیمی جدی. قدرت های بزرگ جهانی به غیر از صدور بیانیه های خشک و خالی هیچ اقدام دیگری تاکنون برای مجازات متجاوزان یا نجات قربانیان انجام نداده اند.
محمدسعید اسماعیل، یکی از رهبران مسلمانان و مشاوران سابق رییس جمهور آفریقای مرکزی در گزارشی که شبکه الجزیره پخش کرد از نوعی همدستی بین المللی با کشتارهای این منطقه پرده برداشت. وی گفت شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه ای را به تصویب رساند که به موجب آن شبه نظامیان مسلمان موسوم به «سیلیکا» باید خلع سلاح می شدند. این اقدام در واقع به معنای خلع سلاح کردن این گروه و تحویل آنها به شبه نظامیان مسیحی بود تا به راحتی و بدون هیچ درد سری آنها را قربانی کنند.
وی در اظهارات خود تصریح کرد که تاکنون بیش از 300 مسجد در آفریقای مرکزی ویران شده است، صدها زن و بچه ذبح شده و مردان را در آتش انداخته اند. این همه بخصوص بعد از آن رخ داد که نیروهای فرانسوی اقدام به خلع سلاح مسلمانان کرده و زمینه را برای جرم و جنایت شبه نظامیان مسیحی مهیا ساختند. به دنبال خلع سلاح مسلمانان بود که گروه های تروریستی آنتی بالاکا به روستاها ریخته و خانه ها را به آتش کشیده و با ساطورهایشان مرد و زن را قطعه قطعه کردند. اسماعیل همچنین پرده از اهداف استعماری فرانسه دراین کشورها برداشت و گفت دستیابی به اورانیوم تولید شده در این منطقه از جمله اهداف اصلی شرکت های فرانسوی است.
موضع گیری منفی کشورهای غربی علیه مسلمانان این منطقه در گذشته نیز سابقه داشته است. هرکس انتظار کمک از دشمنان داشته باشد باید گفت در فهمش نسبت به واقعیت ها خللی به وجود آمده است. در واقع او فاقد یک قرائت روشن از حوادث تاریخی است. در این میان مساله ای که بیشتر آزار دهنده است موضع مسلمانان است که به صرف تماشای این قضیه اکتفا کرده اند. حیرت آور اینکه دولت ها، ملت ها، سازمان ها و هیات ها، روحانیون و روشنفکران، اصحاب رسانه و فکر در این سکوت وحشتناک کاملا همدست شده اند. همه در واقع به تماشای ذبح شدن کسانی ایستاده اند که دست کم به لحاظ فکری دارای یک عقیده مشترک هستند. ما تنها به اشک ریختن و سکوت ذلیلانه خود بسنده کرده ایم. دولت های ما نیز تنها در حد یک بیانیه خشک واکنش نشان می دهند. برخی تنها به فریادهایشان بر سرمنبرها و درمساجد اکتفا می کنند، شاید هم برخی کمک هایی که ارسال می شود. اما هیچ یک از این ها کافی نیست. دست کم باید 55 کشور مسلمان بیانیه ای تهدید آمیز صادر کرده و اقدام به تحریم متجاوزان می کردند. باید گروهی از کشورهای عربی و اسلامی در داخل سازمان ملل متحد دست به اقدامی جدی برای صدور یک قطعنامه بین المللی در حمایت از مسلمانان این منطقه و محاکمه قاتلان آنها می کردند. انتظار داشتیم شاهد برگزاری تظاهرات صدها هزار مسلمان در سراسر جهان در حمایت از این مسلمانان بودیم. توقع داشتیم مسلمانان غیور در خیابان های کشورهای اسلامی به راه افتاده و با محکوم کردن متجاوزان خواستار کمک به اقلیت مسلمانان آفریقای مرکزی می شدند. آیا سیاه پوست بودن آنها موجب شده تا سایر مسلمانان نسبت به سرنوشت آنها تا این حد بی تفاوت باشند؟!
منبع: الرایه
انتهای پیام