شفقنا افغانستان (خبرگزاری شیعیان افغانستان) – “رئیس جمهوری آمریکا در حال حاضر مشغول بررسی چهار گزینه پیش رو در رابطه با وضعیت نظامیان این کشور در افغانستان در پایان سال جاری میلادی می باشد، نخست باقی ماندن 10 هزار نیروی آمریکایی در شهرهای كابل، قندهار، بگرام و جلال آباد و پنج هزار نیروی ناتو در شمال و غرب افغانستان تا پایان سال 2015 میلادی، دوم باقی ماندن شمار کمتری از نیروهای آمریکایی در شهرهای كابل و بگرام تا سال 2016 میلادی و داشتن مجوز تردد در سراسر افغانستان در صورت نیاز، سوم باقی ماندن سه هزار نیروی آمریکایی در این دو شهر بدون داشتن مجوز تردد در سایر مناطق افغانستان و اختصاص بخشی از پایگاه هوایی بگرام به فعالیت هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا و چهارم خروج کامل نیروهای آمریکایی از خاک افغانستان.”
به گزارش سرویس ترجمه “شفقنا”، “کارن دی یانگ”، روزنامه نگار آمریکایی برنده جایزه “پولیتزر” و سردبیر روزنامه “واشنگتن پست”، در مقاله ای تحلیلی تحت عنوان “افغانستان و آینده حضور نظامی آمریکا در آن” که ترجمه عربی آن روی پایگاه اینترنتی روزنامه اماراتی “الاتحاد” قرار گرفته، با اشاره به مخالفت “حامد كرزای”، رئیس جمهوری افغانستان با امضای توافقنامه امنیتی دوجانبه میان “کابل” و “واشنگتن” که شرایط حضور نیروهای آمریکایی در خاک این کشور پس از سال 2014 میلادی را مشخص خواهد کرد، چهار گزینه احتمالی پیش روی دولت “باراک اوباما”، رئیس جمهوری آمریکا جهت تصمیم گیری در مورد وضعیت نظامیان این کشور در خاک افغانستان در پایان سال جاری میلادی را ذکر کرده و به بررسی این گزینه ها پرداخته، جایی که در مقاله خود آورده است:
«بنا بر گفته های مسئولان آمریکایی، “باراک اوباما”، رئیس جمهوری این کشور در حال حاضر مشغول بررسی چهار گزینه پیش رو در رابطه با وضعیت نظامیان آمریکایی در افغانستان در پایان سال جاری میلادی بوده که یکی از آنها همان باقی ماندن سه هزار نیروی این کشور در شهر “كابل”، پایتخت افغانستان و پایگاه نظامی “بگرام” می باشد.
هر چند که فرماندهان نظامی آمریکایی توصیه می کنند 10 هزار نیروی این کشور در افغانستان باقی بمانند و در پایگاه های نظامی بیشتری نیز مستقر شوند، اما با این حال ارتش آمریکا طی چند ماه اخیر مشغول بررسی این بوده که در راستای عمل به “گزینه کوچکتر” که برخی از مسئولان “کاخ سفید” آن را ترجیح می دهند، باید چه نوع عملیات آموزشی و مبارزه با تروریسم کم هزینه ای را در پیش بگیرد.
در این میان، “چاک هیگل”، وزير دفاع آمریکا نیز تصمیم گرفته در نشست ماه جاری وزرای دفاع کشورهای عضو سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (NATO) در مقر این سازمان در شهر “بروكسل”، پایتخت بلژیک، همتایان خود را نسبت به تصمیم آمریکا در مورد افغانستان آگاه سازد.
در همین راستا، یک مسئول بلندپایه در دولت آمریكا با بیان اینکه انتظار نمی رود در نشست ماه جاری وزرای دفاع کشورهای عضو سازمان “ناتو”، شمار نیروهای باقی مانده این کشور در افغانستان اعلام شود، افزود: با این حال باید شرکای خود را از ایده ها و برنامه ریزی هایمان در مورد آینده، مطلع سازیم.
این در حالی که “چاک هیگل” طی سفری به شهر “کابل” در ماه دسامبر سال گذشته میلادی به این مسئله اشاره کرده بود که نشست کنونی وزرای دفاع “ناتو” همان “لحظه سرنوشت ساز” و آخرین مهلت برای “حامد كرزای”، رئیس جمهوری افغانستان خواهد بود تا توافقنامه امنیتی دوجانبه با آمریکا را امضا کند، توافقنامه ای که شرایط حضور نیروهای آمریکایی در خاک افغانستان پس از سال 2014 میلادی را مشخص خواهد کرد.
با وجود آنکه متن نهایی توافقنامه امنیتی میان آمریکا و افغانستان در فصل پاییز گذشته تدوین شده، اما “حامد كرزای” از آن هنگام تاکنون با امضای آن مخالفت می کند و این مسئله دولت آمریکا را وادار کرده تا تصمیم گیری در مورد تعیین شمار نیروهای آمریکایی باقی مانده در خاک افغانستان پس از سال 2014 میلادی را به تاخیر بیندازد، این در حالی است که در صورت ادامه بن بست کنونی، برنامه خروج کامل نیروهای آمریکایی از خاک افغانستان در پایان سال جاری میلادی نیز در معرض تهدید قرار خواهد گرفت.
در همین راستا، آدميرال “جان كربی”، سخنگوی رسانه ای وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) نیز طی اظهاراتی در این اواخر گفته: هیچ چیزی در رابطه با تمایل ما به دستیابی به توافق با افغانستان تغییر نکرده، چرا که بدون توافق مجبور خواهیم بود در مورد خروج کامل از خاک افغانستان و تاثیرات گسترده آن بر آینده این کشور فکر کنیم.
این در حالی است که به گفته یک مسئول آمریکایی، مذاکرات با “حامد كرزای” در مورد توافقنامه امنیتی میان آمریکا و افغانستان کلا متوقف شده، جایی که این مسئول اظهار داشته: تصمیم گرفتیم دیگر مزاحم وی نشویم، چرا که این مذاکرات هیچ نتیجه ای به دنبال نخواهد داشت.
در سوی مقابل، دولتمردان آمریکایی هم اکنون در حال برقراری ارتباط با برجسته ترین نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری پیش رو در افغانستان بوده و همه آنها نیز گفته اند که در صورت پیروزی در انتخابات ماه آوریل و جانشینی “حامد كرزای”، توافقنامه امنیتی میان آمریکا و افغانستان را امضا خواهند کرد.
در واقع گزینه نخست پیش رو که در توافقنامه امنیتی میان آمریکا و افغانستان نیز به آن اشاره شده، ایجاب می کند که 10 هزار نیروی آمریکایی تا پایان سال 2015 میلادی در شهرهای “كابل”، “قندهار”، “بگرام” و “جلال آباد” باقی بمانند و پنج هزار نیروی سازمان “ناتو” به همراه نیروهای بین المللی دیگری نیز در چارچوب ماموریت این سازمان که “پشتیبانی قدرتمند” نامیده می شود، همچنان در بخش های شمالی و غربی افغانستان حضور داشته باشند.
گزینه دوم پیش رو نیز عبارت است از اینکه شمار کمتری از نیروهای آمریکایی تا سال 2016 میلادی در شهرهای “كابل” و “بگرام” باقی بمانند، اما این اجازه را داشته باشند که در صورت نیاز، برای آموزش و راهنمایی نیروهای افغانی، در سراسر افغانستان تردد کنند.
این در حالی است که بر اساس پیشنهادهای ارائه شده، می توان گزینه نخست را با گزینه دوم در هم آمیخت که در این صورت، با پایان دور دوم ریاست جمهوری “باراک اوباما”، تمامی نیروهای آمریکایی باید از خاک افغانستان خارج شوند.
به گفته برخی مسئولان آمریکایی که خواستند نامشان فاش نشود، گزینه سوم پیش رو نیز ایجاب می کند که سه هزار نیروی آمریکایی تنها در پایتخت افغانستان و شهر “بگرام” باقی بمانند و بخشی از پایگاه هوایی کنونی این شهر نیز که برای کاربرد نظامی در نظر گرفته شده، به فعالیت هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا اختصاص یابد، اما نیروهای باقی مانده این کشور دیگر مجوز تردد در سایر مناطق افغانستان را نداشته باشد.
با این حال، تاکنون مشخص نشده که در صورت در پیش گرفتن گزینه سوم، نیروهای آمریکایی مستقر در خاک افغانستان تا چه زمانی در این کشور باقی خواهند ماند.
گزینه چهارم و پایانی پیش رو نیز این است که نیروهای آمریکایی به صورت کامل از خاک افغانستان خارج شوند و این همان گزینه ای است که از نظر “کاخ سفید”، هی گونه پیامدهای سياسی فوری نخواهد داشت، جایی که بر اساس نتایج نظرسنجی روزنامه “واشنگتن پست” در ماه سپتامبر گذشته، 66 درصد از شهروندان آمریکا بر این باورند که بهتر بود این کشور جنگ افغانستان را اصلا به راه نمی انداخت.
تز سوی دیگر، نتایج نظرسنجی اخیر موسسه معتبر “گالوپ” نیز نشان داد که برای نخستین بار از زمان حمله آمریکا به خاک افغانستان در سال 2001 میلادی، شمار شهروندان آمریکایی که دخالت نظامی این کشور در افغانستان را اشتباه می دانند، با شمار شهروندانی که آن را اشتباه نمی دانند برابر ی می کند که این یک تغییر قابل توجه در گرایش های افکار عمومی آمریکا در قبال ماموریت این کشور در افغانستان به شمار می آید.
در همین حال، یکی دیگر از مسائلی که انتظار می رود مسئولان آمریکایی آن را با شرکای خود در سازمان “ناتو” در میان بگذارند، این است که کشورهایی از قبیل ایتالیا و آلمان که پیشتر با حضور شماری از نیروهای خود در خاک افغانستان پس از پایان سال 2014 موافقت کرده، اما گفته اند که در صورت باقی نماندن نیروهای آمریکایی در افغانستان، برای باقی ماندن نیروهای خود در این کشور اهمیتی قائل نیستند، آیا در صورت باقی ماندن شمار اندکی از نیروهای آمریکایی در خاک افغانستان و محدود شدن گسترده تردد آنها، همچنان به وعده خود پایبند خواهند ماند؟
این در حالی است که وزارتخانه های دفاع و امور خارجه آمریکا و سازمان اطلاعات مرکزی این کشور (CIA) نیز به صورت روشنی به اطلاع “کاخ سفید” رسانده اند که هر چیزی جز گزینه نخست، نقشه های آنها برای فعالیت های پس از سال 2014 در افغانستان را به طور قابل توجهی محدود خواهد کرد.
در همین راستا نیز، یک مسئول آمریکایی اظهار داشت: تنها افرادی که از کاهش شمار نیروهای آمریکایی در خاک افغانستان نفع می برند، در “کاخ سفید” هستند.
در همین چارچوب، وزارت امور خارجه آمریکا اعلام کرده که در صورت عدم حضور نیروهای این کشور و نیروهای سازمان “ناتو” در خارج از شهر “كابل”، شرایط امنیتی اجازه نظارت بر پروژه های کمک رسانی و پیگیری سایر برنامه های کمک رسانی غير نظامی در خاک افغانستان را نخواهد داد.
علاوه بر این، نیروهای ارتش وظیفه تامین امنیت عمليات “سی آی ای” در خارج از شهر “کابول” و به ویژه در مناطق شرقی از خاک افغانستان را نیز بر عهده دارند، مناطقی که جولانگاه فعالیت گروه “القاعده” و گروه های شبه نظامی دیگر بوده و این گروه ها، پایگاه های مرزی خود در این مناطق را برای عبور از مرز به کار می گیرند.
به گفته مسئولان آمریکایی، “سی آی ای” برای انجام عملیات در خاک افغانستان و همچنین موارد مربوط به برنامه های حملات هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا در خاک پاکستان، تمامی منابع اطلاعاتی انسانی خود را به کار می گیرد، با این حال در صورت در پیش گرفتن گزینه ای جز گزینه نخست، این سازمان مجبور خواهد شد بخشی از این عمليات را به نیروهای ارتش واگذار کند و یا اینکه متوقف سازد.
در همین حال، ادامه حملات هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا در خاک پاکستان نیز که در مقایسه با سال های اخیر کاهش قابل توجهی داشته، در انتظار تصمیم گیری مسئولان آمریکایی و افغان می باشد.
در واقع بر اساس دستور العمل هایی که در ماه مه سال گذشته میلادی به امضای “باراک اوباما” رسیدند، مجوز حملات هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا به برخی افراد شبه نظامی افغان موجود در خاک پاكستان از قبیل عناصر وابسته به شبکه “حقانی” داده شده، چرا که این حملات به عنوان اقدامی در راستای حمایت از نیروهای آمریکایی مستقر در افغانستان قلمداد شده اند.
با این حال، تاکنون مشخص نشده که در صورت خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان و با فرض اینکه باندهای لازم برای فرود و پرواز هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا در خاک این کشور نیز همچنان فراهم باشند، آیا حملات این هواپیماها جهت مورد هدف قرار دادن عناصر شبه نظامی غیر وابسته به گروه “القاعده” ادامه خواهد یافت یا اینکه چنین حملاتی دیگر در کار نخواهند بود؟”
ترجمه از “شفقنا”
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com