شفقناافغانستان – محمدزاده قبل از اینکه آغز به گفتگو کند به خبرنگار شفقنا افغانستان گفته است که برخورد مردم و مشکلات اجتماعی که بعد از مبتلا شدن وی به کرونا گریبان گیر او شده است برای او دردناک تر و زجر آور تر از درد و رنجی بوده است که در دوران بیماری تحمل کرده است، بنا بر این میخواهم که با نام مستعار در گفتگوی شما شرکت کنم.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان؛ «شکرالله محمدزاده» جزء اولین های مبتلا شده به ویروس «کوید 19» است که در اوایل ماه حوت سال گذشته در شفاخانه شیدائی هرات بستری شده بود، او در گفتگویی با شفقنا مطالبی را بیان داشت که بر اساس آن می توان گفت اگر حکومت از ابتدا اقدامات لازم را برای مهار شیوع ویروس کرونا در دست می گرفت، شیوع این بیماری در هرات و افغانستان تا به این اندازه فاجعه بار نمی شد.
شکر الله محمدزاده نام مستعار شخصی است که خبرنگار شفقنا افغانستان در رابطه به چگونگی سپری کردن بیماری وی با او مصاحبه کرده است، او به هیچ عنوان قبول نکرد که نام اصلی وی را در مصاحبه ذکر کنیم، چرا که به گفته محمدزاده مبتلا شدن وی به این بیماری در زندگی اجتماعی وی تاثیر منفی گذاشته است، محمدزاده می گوید در حالی که سومین تست کرونای وی منفی آمده است و او در حال حاضر هیچ مشکل صحی ندارد مردم تا هنوز وی را به چشم یک قاتل و جنایت کار می بینند، بیماری محمدزاده حتی باعث شده که کارفرمای وی او را از کار اخراج کند.
محمدزاده در اوایل ماه حوت سال گذشته در ایران مبتلا شده است، او می گوید بعد از اینکه آگاه شده که به این بیماری دچار گردیده؛ سعی کرد که در ایران بماند و خود را قرنطینه کند، اما به چند دلیل نتوانست که برای معالجه در ایران بماند و راهی زادگاه خود در هرات افغانستان نشود، اول اینکه جایی برای اقامت نداشت، مسافرخانه ها و هتل ها و تمام مراکز اقامتی به دلیل اوضاع قرنطینه در تهران مسدود بودند، دوم اینکه وضعیت مالی او مناسب نبود و هزینه درمان در ایران بسیار سنگین؛ از سویی تبعه افغانستان بودن مشکلات او را چند برابر کرده بود. اما محمدزاده نگران این موضوع نیز بوده است که چگونه می تواند به هرات سفر کند تا در مسیر راه شخص دیگری را مبتلا نسازد.
وی مجبور شده است با بیماری به شدت ساری که شامل حال او شده تمام مسیر تا به هرات را با موتر های دربست طی کند و به همین دلیل هزینه های انتقال خود را چند برابر پرداخته است، او از تهران تا مشهد از مشهد تا مرز دو غارون و از مرز اسلام قلعه تا هرات، به نوبت تاکسی ها را دربست کرایه کرده است؛ تا کسی همسفر وی نباشد و در این مدت ماسک و دستکش را لحظه ای کنار نگذاشته است.
اما بحث اصلی در مورد تدابیری است که باید در مرز اسلام قلعه صورت می گرفته اما متأسفانه صورت نگرفته است.
محمدزاده می گوید در زمانی که بیماری در ایران به اوج خود رسیده بود در مرز اسلام قلعه برای اینکه از ورود افراد مبتلا به هرات جلوگیری شود تدابیری سنجیده نشده بود، وی می گوید پرسنل صحی مرز تنها دستگاه حرارت سنج داشته اند اما این دستگاه به دلیل تأثیر مستقیمی که شرایط جوی بر روی جسم اشخاص می گذاشته به هیچ عنوان نتیجه بخش نبوده است.
جالب تر این که محمدزاده لحظاتی با یکی از پرسونل صحی مرز اسلام قلعه گفتگو کرده و از او پرسیده اگر کسی مبتلا به کرونا باشد شما بیماری او را چگونه تشخصی می دهید؟
مسئول صحی در جواب به وی گفته است با دستگاه حرارت سنج، سپس محمدزاده از وی پرسیده است که اگر حالا من به شما بگویم مبتلا به کرونا هستم واکنش شما چیست؟ این مسئول صحی با خنده به وی پاسخ داده «تو از من هم سالم تری، برو خودت را مسخره کن»
محدزاده می گوید لحظه ای را با خود فکر کردم، باید تصمیم می گرفتم که یا باید به این مسئول صحی جدی بگویم کرونا گرفته ام و تا هرات را با این آمبولانس بروم و یا اینکه همینگونه که تا اسلام قلعه آمده ام موتر دیگری را دربست کرایه کرده و تا هرات بروم.
محمدزاده می گوید در مرز هیچ گونه امکانات صحی که وی بتواند از آن استفاده کند وجود نداشته و رفتن با آمبولانس دولتی تا هرات از لحاظ امنیتی مشکل ساز خواهد بود، به همین دلیل وی یک موتر سراچه را در بست می کند و خود را به شفاخانه هرات می رساند.
محمدزاده با پرس و جو از داکتران حاظر می پرسد که بخش بیماران کرونایی کجاست و داکتران هم وی را به بخش مربوطه راجع می کنند؛ داکتر مسئول وقتی نتیجه آزمایش های محمدزاده در ایران را مشاهده می کند وی را به یک شخص از کارکنان می سپارد که محمدزاده را تا اتاق مورد نظر همراهی کند و مراقب باشد تا بیمار پا به فرار نگذارد، محمدزاده در این لحظه در پاسخ به این رفتار به داکتر می گوید من به پای خودم امدم نباید نگران فرار من باشید.
محمدزاده می گوید به محض اینکه وارد اتاق می شود حس بدی به او دست داده چرا که این اتاق شبیه به یک بازداشت گاه بوده اما پس از یک ساعت محمدزاده از این اتاق به اتاق دیگری در همان بخش منتقل شد که 3 نفر دیگر در آن حضور داشتند.
محمدزاده بیان داشت که تمامی اشخاصی که در این اتاق ها بستری بودند خودشان از خود مراقبت می کردند و اصول بهداشتی را در نظر می گرفتند تا بیماری در بینشان شیوع نکند چرا که همگی مشکوم به بیماری بودند از سویی داکتران هیچ توجهی به این اشخاص بستری شده نداشتند.
محمدزاده گفت پس از چندین روز از بستری شدندش یکی از داکتران به بخش آمده و تست های لازم را از اشخاصی که بستری بودند گرفته است. به گفته محمدزاده جواب تست بعد از چندین روز آمد و مشخص شد که تست وی مثبت بوده و وی هنوز بیمار است.
محمدزاده می گوید که اوضاع بیماران بستری شده خیلی خراب بود، هیچ رسیدگی صورت نمی گرفت، شرایط روحی به هیچ عنوان مناسب نبود، برخورد ها سرد و بی عاطفه بود و از همه مهم تر در شرایطی که درمان این بیماری تغذیه مناسب و استفاده از ویتامین و پروتئین بود ما باید این ویتامین ها را از کجا دریافت می کردیم تا بهبود یابیم.
به گفته محمدزاده غذاهای شفاخانه اصلا قابل استفاده نبود، به گمان وی این موضوع نشان دهنده این بود که یا مسئولین بیمارستان با آشپز دست به یکی کرده بودند یا اینکه آشپز ها از اقوام مسئولین بودند که از آشپز ها در مورد پخت بی کیفیت غذا پرسشی نمی کردند.
محمدزاده می گوید به ما برنج جوشانده و بی کیفیت می دادند تا جایی که خود داکتران شفاخانه در رستوران ها غذا می خوردند.
محمدزاده بیان داشت که اگر حکومت به فکر ملت می بود امکانات صحی مناسب در مرز وجود می داشت، اگر حکومت به فکر ملت می بود اتباع خود که در ایران مبتلا شده اند را در ایران تحت درمان می گرفت.
به گفته محمدزاده اگر شرایط در ایران برایش فراهم می بود او هیچ گاهی تا بهبودی کامل به هرات برنمی گشت تا دیگران مبتلا نشوند.
محمدزاده که اکنون نشانی از بیماری ندارد در پایان تأکید کرد: حالا که در ایران این تدابیر سنجیده نشده حد اقل مسئولان ما باید تدابیر لازم برای جلوگیری از شیوع بیماری به افغانستان را در مرزها اتخاذ می کردند.
بیمار بهبود یافته کرونایی در هرات: حکومت مسئول اصلی فاجعه بار شدن کرونا در افغانستان است
