شفقنا افغانستان- بیست سناتور امریکایی، در نامهیی به وزیر خارجۀ ایالات متحده، خواهان دادن پناهندهگی به شهروندان هندو و سیک افغانستان شدهاند.
آنان، با ابراز نگرانی از وضعیت امنیتی در افغانستان، گفتهاند که این شهروندان افغانستان با تهدید داعش و چالشهای آزار و اذیت روبهرو استند.
شهروندان هندو و سیک افغانستان، در سالهای اخیر آماج حملههایی در کابل، ننگرهار و دیگر شهرهای افغانستان قرار گرفتهاند.
در ماه مارچ سال روان میلادی، مهاجمان بر عبادتگاۀ این شهروندان افغانستان در کابل حمله کردند که در آن ۲۵ تن جان باختند.
در بخشی از نامۀ سناتوران امریکایی آمدهاست: «جوامع سیک و هندو در افغانستان بدلیل مذهب خود با یک تهدید جدی از سوی داعش روبهرو هستند. برای محافظت از آزادی مذهبی، ما فوراً از وزیرخارجه پومپیو میخواهیم که برای دفاع از این اقلیتهای مذهبی اقدامات بنیادی انجام دهد.»
در همین حال، با گذشت در حدود دو هفته از ربوده شدن یک شهروند سیک در پکتیا هنوز هم از سرنوشت او خبری نیست.
نمایندهگان شهروندان هند و سیک کشور حکومت را به کوتاهی در تأمین امنیت خود شان متهم میکنند.
نادان سینگ، دوهفته پیش در ولسوالی سمنگی پکتیا ربوده شد. همسر نادان سینگ، در نامهیی به نرندرا مودی، نخست وزیرهند خواستهاست تا در رهایی او کمک کند.
نرندر سنگ خالصه، نمایندۀ اهل هنود در مجلس نمایندهگان گفت: «اگر حکومت تدابیر امنیتی جدی و حق و حقوق ما را ندهد و ممکن ما وطن را ترک کنیم و از این خاک برویم.»
طارق آرین، سخنگوی وزارت امور داخله نیز بیان داشت: «وزارت امور داخله مسؤول تأمین امنیت همه شهروندان است و به خصوص توجه به شهروندان اهل هنود متمرکز است.»
در همین حال، منطقۀ شور بازار کابل، محلهیی که شماری از شهروندان هندو و سیک زندهگی میکنند، پس از حملۀ ماه مارچ گروۀ داعش وضعیت دیگری به خود گرفتهاست.
باشندهگان این منطقه، میگویند پس از آن حمله آرامش ندارند.
ویس، یکی از باشندهگان این منطقه گفت: «در گذشته بیروبار و جمع جوش داشت اینجا. زیادتر شان [شهروندان هندو و سیک] از این ساحه رفتند و مالهای خودرا هم به فروش رساندند و احتمال دارد بعد از قرنطین اکثریت شان کشور را ترک کنند.»
محمد، باشندۀ دیگر این منطقه نیز افزود: «اهل هنود و کسانی که اینجا بودند؛ تعداد شان زیاد بود. بعد از اینکه حمله شد، آنها کمتر شد و اینجا را ترک کردند.»
بربنیاد نامۀ سناتوران امریکایی، شمار شهروندان سيك و هندو در افغانستان به ۲۵۰هزار تن میرسیدهاست اما اكنون بدليل تهدیدهای امنیتی و آزار و اذيت چند دهه اخیر، شمار آنان به كمتر از یک هزارکاهش یافتهاست.
