شفقناافغانستان-نایب رئیس مجمع عمومی جامعه مدرسین گفت: دعای عرفه ترجمان سیر تکاملی و سیمای ملکوتی انسان است، اگر این فهم ایجاد شود، وسعت مکتب اباعبدالله الحسین علیهالسلام و جایگاه معرفت در حماسهی عاشورا و رخدادهای آن، قابل درک بیشتری خواهد بود.
حجت الاسلام والمسلمین حسین بنیادی در گفت وگو با شفقنا شناخت را از مهمترین نیازهای انسان، برشمرد و اظهار داشت: یادآوری چیستی و کیستی برای هر انسانی موجب آگاهی از وضعیت و موقعیت خود، موجب بازشناخت حقیقی خود و بازتعریفی جامعتر از سلوک مادی و معنوی خود میشود که سبب اصلی در شناخت خداوند است.
او مهمترین نیاز بشر در گام اول را معرفهالنفس دانست و افزود: معرفهالنفس نیازمند ارشاد است، چرا که حجابها و جهالتها، مانع پرداختن انسان به خود میشود که منشاء حیرتها و خودبیگانگی ثمره آن است.
نایب رئیس مجمع عمومی جامعه مدرسین گفت: قرار گرفتن در مسیر تکامل و نیل به کمالات، استعدادی از جانب خداوند و خواسته نقش بسته در فطر آدمیت است که توجه به جهات آن، اندیشه تعالیورزی را در انسان رشد و پرورش میدهد و خود را مهیا برای دستیابی به منطق زندگی و دسترسی به مقامات انسان و انسان موفق، ممکن میسازد.
او اضافه کرد: تدبر در آیات قرآن، تعمق در محتوای روایات و جهتشناسی فرازهای ادعیه و مناجاتها، راه را برای چگونگی شناخت انسان از خود و خداوند را هموار میکند و قالبی آماده را برای انسانشناسی و خداشناسی، مهیا میسازد، از همینرو توجه به ساختار کلمات و توالی جملاتِ این منابع غنی، کمتر از توجه به محتوای آنها نیست که ایندو، شاکلهی اصلی هدایتگری آیات، روایات و ادعیه که با هدف انسانسازی بیان گردیده را تشکیل میدهد.
بنیادی گفت: دعای عرفه امام حسین علیهالسلام از غنیترین ادعیه مأثوره میباشد که طریق و روش معرفهالنفس و معرفهالله را به بهترین شکل و معنا بیان میکند و کلامی نورانی از عرفان ناب و حقیقی را ترسیم مینماید.
او تصریح کرد: شناخت موضوعات و مضامین دعای عرفه و انطباق و اعتبارسنجی آنها با آیات قران کریم، گسترهای وسیع از احتیاجات بشر را در اختیار او قرار میدهد و نگاه انسان را به هستی عمیق مینماید.
نایب رئیس مجمع عمومی جامعه مدرسین بیان داشت: صفا و معنویت نهفته در محورهای دعای عرفه که تضرع همراه با خضوع و خشوع که از اصلیترین آداب دعا در برابر خداوند متعال است، حالات معنوی و روحانی برآمده از نَفْس پاک و وجود معصوم علیهالسلام روحی فزاینده در کلمات دعا و بستر دعا ایجاد میکند که خواننده را غرق در عبودیت عارفانه و بندگی عاشقانه قرار میدهد و این همان صفا و ژرفای ادعیه میباشد که انسان را غرق در توجه به ذات ربوبی و نعمتهای او قرار میدهد بویژه آنکه این دعا در روز عرفه که روز شناخت و توجه تام انسان به خداوند است.
او افزود: جامعیت مضامین در موضوعات اعتقادی، عرفانی و اخلاقی در قالب و هماهنگ با دعا، از نکاتی است که دقیقترین موضوعات و مسائل را در دل و جان انسان قرار میدهد، این بیان و لحن را در دعاهای قرانی به خوبی مشاهده میکنیم.
بنیادی خاطرنشان کرد: اساسا لطافت بیان معارف به شکل دعا از مؤثرترین روشهای اثرگذار در شناخت مفاهیم دقیق است به همین جهت دعای عرفه از جمله دعاهایی است که عموم مردم و محققین در مباحث عرفانی، فلسفی و اخلاقی از آن بهرههای فراوان میبرند.
او به قرائت دعای عرفه در روز عرفه و در صحرای عرفات اشاره کرد و گفت: وقوف در عرفات از ارکان حج تمتع است، خواندن این دعا در آغازین اعمال حج توسط سیدالشهدا علیهالسلام، حقیفت تمام حکمتهای حج است، قصد و قُرب الی الله که از آثار حج برای حاجیان است با آن بیان و صفایی که در حالات امام علیهالسلام از محورها و فرازهای دعای عرفه کاملا معلوم است، عرفانی ناب را برای حاجیان و غیر حاجیان، مسافران سرزمین وحی و غیر آنان در وجودشان تزریق میکند که این طراوت را تا پایان اعمال میشود مشاهده کرد. برای غیر حاجیان نیز این حالت به صورت غیر قابل تصوری وجود دارد، انتظارها برای رسیدن روز عرفه برای اینان به معنای دلدادگی به خدا با قرائت دعای عرفه است. حقیفتاً ابعاد سازندگی و تحولآفرینی روحی در تمام محورهای دعای عرفه موج می زند، هر جملهای جدای از اشک نیست، جدای از اندیشه خودشناسی و تصمیم بر خودسازی نیست، جدای از معرفهالله و تصمیم بر بندگی، نمیباشد و لحظههای اوج این دعا، عروجی معنادار را در وجود هر انسانی ایجاد میکند، لحظههایی که سیدالشهداء اشک میریزند و مکرر ذکر ”یا ربّ یا ربّ” را بر زبان جاری میکنند، شکوه و حماسهی بندگی را در اعماق وجود انسانها ایجاد میکند، جوهرهیی که حالت ”سرورالعارفین” را در وجود انسان به عینیت میرساند.
نایب رئیس مجمع عمومی جامعه مدرسین عنوان داشت: همهی ما نیاز به ادعیه داریم، زبان دعا، زبان نیاز و امید است، دعای عرفه آئینهی تمام نیازهای واقعی و بلکه گمشدههای بشر امروز است، خاصه در ابتلائات و امتحاناتی که نیاز به بازسازی درونی و تجدید قوت و قدرت در انسانِ خسته از تکاوپوها و هیاهوهای دنیوی، محتاج خلوت و مناجات با ربالعالمین و زمزمههای روحبخش و عارفانه میباشد.
او یادآور شد: دعای عرفه ترجمان سیر تکاملی و سیمای ملکوتی انسان است، اگر این فهم ایجاد شود، وسعت مکتب اباعبدالله الحسین علیهالسلام و جایگاه معرفت در حماسهی عاشورا و رخدادهای آن، قابل درک بیشتری خواهد بود؛ عیار بالای اخلاص، غیرت و مجاهدت، شجاعت و پایداری، ایثار و گذشت، صبر در شهادت بهترین انسانها و قرار گرفتن در مسلخ عشق، تجسم و برآمدهی از همان معرفت و دعای شریف عرفه است. امتداد این دعا را باید در آخرین دعای سیدالشهداء علیهالسلام ملاحظه کرد آنجا که حضرت در آن حالت سخت به زحمت سر به آسمان میگیرد و به خدای خود عرض میکند:
للَّهُمَّ أَنْتَ مُتَعَالِی الْمَکَانِ عَظِیمُ الْجَبَرُوتِ شَدِیدُ الْمِحَالِ غَنِیٌّ عَنِ الْخَلاَئِقِ عَرِیضُ الْکِبْرِیَاءِ قَادِرٌ عَلَی مَا تَشَاءُ قَرِیبُ الرَّحْمَهِ صَادِقُ الْوَعْدِ سَابِغُ النِّعْمَهِ حَسَنُ الْبَلاَءِ قَرِیبٌ إِذَا دُعِیتَ مُحِیطٌ بِمَا خَلَقْتَ قَابِلُ التَّوْبَهِ لِمَنْ تَابَ إِلَیْکَ قَادِرٌ عَلَی مَا أَرَدْتَ وَ مُدْرِکٌ مَا طَلَبْتَ…
