شفقنا افغانستان-با وجود آنکه انفجارهای انتحاری اخیر شهر ولگوگراد به دلیل نزدیکی زمان آغاز بازی های المپیک زمستانی در شهر سوچی بود که توانستند جلب توجه کنند، اما درگیری های مرگباری که پس از مخالفت ولادیمیر پوتین با مفاد توافقنامه میان شورشیان جدایی طلب چچن و رئیس جمهوری پیشین روسیه آغاز شده و تاکنون جان بیش از 200 هزار تن را گرفته، همچنان ادامه دارد و در نتیجه جنگی که بسیاری گمان می کردند به فراموشی سپرده خواهد شد، تبدیل به جنگی شده که هرگز نمی توان آن را فراموش کرد.
به گزارش شفقنا، “امیر طاهری”، روزنامه نگار، تحلیلگر سیاسی و نویسنده ایرانی در مقاله ای تحلیلی به زبان انگلیسی که ترجمه عربی آن تحت عنوان “بیوه های سیاه و جنگ علیه ولادیمیر پوتین” در شماره اخیر روزنامه فرا منطقه ای “الشرق الاوسط” منتشر شده، با اشاره به دو حمله انتحاری اخیر در شهر “ولگوگراد” در جنوب غرب روسیه در فاصله 40 روز مانده به آغاز فعاليت های بیست و دومین دوره بازی های المپیک زمستانی در شهر “سوچی” در غرب این کشور، به بررسی اوضاع اقلیت های مسلمان در سراسر خاک فدراسیون روسیه از جمله جمهوری های خودمختار واقع در منطقه “قفقاز شمالی” و همچنین سیاست های نامناسب دولت کنونی این کشور در قبال وضعیت و مشکلات آنها پرداخته، جایی که در مقاله خود آورده است:
«دو حمله انتحاری اخیر که در شهر “ولگوگراد” در جنوب غرب روسیه به وقوع پیوستند، باعث شدند همان گونه که پیش بینی می شد، بار دیگر نام این کشور در صدر خبرهای روز جهان قرار بگیرد آن هم در فاصله 40 روز مانده به آغاز فعاليت های بیست و دومین دوره بازی های المپیک زمستانی که قرار است طی ماه فوریه آینده در شهر “سوچی” در غرب روسیه برگزار شود.
در واقع، دو حمله انتحاری شهر “ولگوگراد” در 700 کیلومتری شمال شرق شهر “سوچی” که در مجموع ده ها کشته و زخمی های زیادی بر جای گذاشتند، به وسیله دو زن انتحاری انجام شدند که بر اساس برآوردها، همانند نزدیک به 10 هزار زن مسلمان دیگر، در جوانی و یا میانسالی بیوه شده اند، چرا که همسران آنها طی دو دهه اخیر و طی جنگی که “ولاديمير پوتين”، رئیس جمهوری روسیه بر علیه شورشیان مسلمان در مناطق مختلف بخش شمالی “قفقاز” که به “قفقاز شمالی” معروف بوده و بخشی از خاک این کشور به شمار می آید، به راه انداخته، جان خود را از دست داده اند.
هر چند که دو انفجار انتحاری اخیر شهر “ولگوگراد” به دلیل نزدیک بودن زمان آغاز فعاليت های بیست و دومین دوره بازی های المپیک زمستانی در شهر “سوچی” بود که توانست نگاه های جهانیان را متوجه خود سازند، اما با این حال، درگیری های مرگباری که پس از مخالفت “ولادیمیر پوتین” با مفاد توافقنامه امضا شده از سوی شورشیان چچن و فرستاده “بوریس یلتسین”، رئیس جمهوری پیشین روسیه آغاز شده و تاکنون جان بیش از 200 هزار تن را گرفته، همچنان ادامه دارد، بنابراین جنگی که بسیاری گمان می کردند به فراموشی سپرده خواهد شد، هر چیزی می تواند باشد جز جنگی که نمی توان آن را فراموش کرد.
در حالی که چند روز پیش از وقوع دو انفجار انتحاری در شهر “ولگوگراد”، “حاجی مهاشیف”، فردی که از سوی دولت فدرال روسیه به عنوان معاون نخست وزیر جمهوری خودمختار داغستان منصوب شده بود، بر اثر یک حادثه رانندگی در غرب شهر “مسکو”، پایتخت این کشور جان خود را از دست داد، رسانه های روسی گزارش دادند که دو عامل انتحاری انفجارهای اخیر شهر “ولگوگراد” نیز از اهالی همان جمهوری مسلمان نشین داغستان هستند.
در همین حال باید گفت که حوادثی از قبیل ترور شخصیت های سياسی، در جمهوری خودمختار داغستان تبدیل به بخشی از زندگی عادی شده و جمهوری های خودمختار چچن و اینگوشتیا نیز با همین مشکل دست و پنجه نرم می کنند.
این در حالی است که در منطقه “قفقاز شمالی” (شامل جمهوری های خودمختار چچن، داغستان، اینگوشتیا، آدیغیه، کاراچای – چرکسیا، کاباردینو – بالکاریا، اوستیای شمالی – آلانیا و سرزمین های کراسنودار و استاوروپول) که بیشتر ساکنان آن ترک زبان هستند، گروهی از زنان وجود دارند که آنها را “بیوه های سیاه” می نامند و این اصطلاح در روسیه برای معرفی زنانی انتحاری به کار می رود که شوهرانشان طی عملیات های ارتش روسیه در بسیاری از مناطق “قفقاز شمالی”، به دست نیروهای دولتی کشته شده اند و در نتیجه آنها نیز برای گرفتن انتقام خون همسران خود، دست به عملیات های انتحاری می زنند.
در واقع، اقدامات گروه “بیوه های سیاه” بر علیه دولت روسيه به رهبری “ولادیمیر پوتين”، مخلوطی سمی است از تنفر قومی، انتقام قبیله ای و همچنین تعصب مذهبی برای شهادت طلبی از طریق دست زدن به عملیات انتحاری.
بدون شک آنچه روسيه در حال حاضر با آن دسته و پنجه نرم می کند، ادامه همان درگیری هایی است که سابقه آنها به همان لحظه نخستی برمی گردد که روس ها به عنوان ملتی ویژه، شروع به جستجوی دولت و کشور خود کردند.
در این زمینه باید به این مسئله اشاره کرد که روسيه در طول بیش از دو قرن جنگ بر علیه ملت های آلتایی زبان در مناطق “قفقاز”، آسیای مرکزی و “سیبری”، اقدام به تثبیت حاکمیت ملی خود کرده و در طول قرن نوزدهم میلادی نیز به طور میانگین روزانه 10 کیلومتر مربع از سرزمین ملت های مسلمان ترک زبان از کوه های آرال گرفته تا اقیانوس آرام به مساحت امپراتوری روسيه افزوده شد.
در همین راستا، نخستین گام مهم در راستای تثبیت حاکمیت ملی روسیه هنگامی برداشته شد که “ايوان مخوف”، نخستین تزار امپراتوری روسیه ارتش “تاتارستان” را که در شهر “کازان” استقرار یافته بودند، شکست داده و این شهر را تقریبا ویران ساخت، بنابراین جای تعجب ندارد که ملت های مسلمان و به ویژه ترک زبان ها در فرهنگ و ادبیات روسی با نام هایی همچون “دیگری” و “دشمن” توصیف شوند، جایی که آهنگ ساخته “پیوتر ایلیچ چایکوفسکی”، آهنگساز مشهور روسی در “دریاچه قو”، یکی از مشهورترین و پرنمایش ترین باله های جهان در سال 1876 میلادی نیز این درگیری را برای ما روايت می کند.
در واقع انتخاب شهر “ولگوگراد” به عنوان آخرین میدان برای این درگیری قديمی که چندین دهه است ادامه دارد، اتفاقی و تصادفی نیست، چرا که این شهر در دورانی استراتژیک، یکی از پایگاه های اصلی قوم “تاتار” به شمار می آمد و از قدیم الایام تاکنون همچنان دورازه منطقه “قفقاز” بوده و هست، با این حال روس ها “ولگوگراد” را در دهه 80 قرن پانزدهم میلادی از دست حکومت “تاتارها” خارج کرده و به کنترل خود درآوردند، پس از آن نیز به مدت سه قرن اقدام به توسعه این شهر مسلمان نشین کردند به عنوان پایگاهی برای گسترش نفوذ و سیطره خود به سمت جنوب، به این امید که در نهایت از طریق تسلط بر خاک ايران، بتوانند راهی به اقیانوس هند پیدا کنند.
در همین راستا، برای نامگذاری بهترین و مهمترین بخش از حمله های امپراتوری روسيه، نام “تساريتسينو” را انتخاب کردند و شهر “ولگوگراد” نیز پس از ایستادگی در برابر حمله نیروهای آلمان نازی و نابودسازی اصلی ترین و مرگبارترین تجهیزات جنگی ویژه نیروهای تحت رهبری “آدولف هیتلر”، دیکتاتور نازی در سال 1943 میلادی، با نام جديد خود یعنی “استالينگراد” (شهر استالين) به وضعیتی افسانه ای رسید.
با وجود آنکه “ولادیمیر پوتين” عملا دور کنونی از درگیری تاریخی و خونین میان روسیه و جمهوری های خودمختار مسلمان نشین بیرون آمده از زیر چتر اتحاد جماهیر شوروی را به راه نینداخته، اما دلیل جزئی آن به وخامت اوضاع و افزایش سختی های پیش روی رویکرد متعصبانه وی در زمینه سیاست برمی گردد.
در واقع “ولادیمیر پوتين” نمی تواند خود را از فرهنگ سياست شوروی که بر وی تاثیرگذار می گذارد، رها سازد و تنها کاری که رئیس جمهوری کنونی روسیه انجام داده این است که گفتمان متمركز بر مسيحی بودن این کشور را با گفتمان قديمی جایگزین کرده، بدین معنی که وی راهبرد متکی بر بدترین جلوه های سياست های دوران امپراتوری روسيه و دوره حکمرانی “ژوزف استالين”، رهبر پیشین اتحاد جماهیر شوروی را در برخورد با اقليت های مسلمان در پیش گرفته است.
با این حال، در طول این دوران پر از تغییرات تکراری، شاهد لحظه های کوتاهی بوده ایم که در آنها مسلمانان روسیه احساس کرده اند بخشی از یک حقیقت واقعی دارای کثرت گرایی و تنوع هستند، جایی که علاوه بر دوران حكمرانی “الكساندر یکم”، تزار امپراتوری روسیه در اوایل قرن نوزدهم میلادی و آخرین مرحله از دوران حکمرانی “نيکولای دوم”، واپسین تزار این امپراتوری، پس از سخنرانی “نیکیتا خروشچف”، سومین رهبر اتحاد جماهیر شوروی در بیستمین کنگره “حزب کمونیست اتحاد شوروی” نیز که طی آن، جنایت های “ژوزف استالین” را فاش ساخت و مورد انتقاد قرار داد، مسلمانان روسیه که توانسته بودند در برابر نیروهای آلمان نازی ایستادگی کنند، احساس کردند که به حق شهروندی درجه یکم دست یافته اند.
در همین حال، به نظر می رسید که “بوريس يلتسين” نیز وضعیت مسلمانان روسیه را درک می کند، جایی که برای دستیابی به راه حلی مسالمت آمیز برای مسئله مسلمانان این کشور که تاریخ آن به چندین قرن گذشته برمی گردد، تلاش های زیادی انجام داد.
اما در سوی مقابل، “ولادیمیر پوتين” تصمیم گرفت ادعا کند که چنین مسئله ای در اصل وجود ندارد، جایی که وی تاکید کرده که مشكلات مربوط به “تروریست های مسلمان” در هر کجا که باشد از روسیه گرفته تا سوریه، از بین خواهند رفت و به گفته وی “این تروریست های شبیه حشره های موذی” نابود خواهند شد.
با این حال، واقعیت این است که مسئله مذکور در حال حاضر کم اهمیت تر و پیچیده تر به نظر می رسد، جایی که با وجود آنکه افرادی همچون “دوكو عمروف”، رهبر جدایی طلبان چچن از پشتیبانی اندک اهالی این جمهوری خودمختار و داغستان برخوردارند، اما آنها چیزی جز اقليت کوچکی از شهروندان روس نمی باشند.
هر چند طی دو قرن هجدهم و نوزدهم میلادی، شهروندان روسی الاصل به دلیل شرایط دموگرافیک حاکم بر روسیه، از وضعیت بهتری برخوردار بودند، اما در حال حاضر وضعیت تغییر کرده است، جایی که از یک طرف شمار شهروندان روسی الاصل در این کشور به صورت میانگین سالانه به میزان 700 هزار تن کاهش می یابد و در طرف مقابل، شمار تمامی اقلیت های مسلمان در سراسر خاک فدراسیون روسيه به دلیل درصد بالای زاد و ولد، همچنان رو به افزایش است.
در همین زمینه باید به این مسئله اشاره کنیم که مسلمانان در اوایل قرن گذشته میلادی تنها کمتر از چهار درصد جمعیت کل امپراتوری روسیه را تشکیل می دادند، اما در حال حاضر، شمار مسلمانان در سراسر خاک فدراسیون روسيه، به 25 درصد از مجموع ساکنان این کشور می رسد.
در حالی که “ولادیمیر پوتین” به دلیل آنکه پیشتر به عنوان یک مسئول امنیتی فعالیت کرده و در این زمینه آموزش دیده، در تلاش است تا با مسائل مختلف همانند یک افسر پلیس برخورد کند، اما برای از بین بردن تروریسم نفرت انگیز در روسیه، ماموریت واقعی این است که ریشه های عوامل به وجود آورنده نارضایتی و بی عدالتی سیاسی و اجتماعی خشکانده شوند.
در پایان متاسفانه باید بگوییم که با توجه به وضعیت کنونی مسلمانان روسیه و برخورد و تعامل نامناسب دولتمردان این کشور با آنها، این احتمال وجود دارد که “بیوه های سیاه” بار دیگر دست به حملاتی انتحاری بزنند.»
ترجمه از شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com