شفقنا افغانستان (خبرگزاری شیعیان افغانستان)- علا شهابی، فعال سیاسی و وبلاگ نویس معروف بحرینی عقیده دارد که آزادی مطبوعات در بحرین به شدت در معرض خطر قرار گرفته است. او در این مصاحبه تاثیر به اصطلاح دیالوگ ملی میان اپوزیسیون و دربار بحرین را نیز در این مورد بیهوده ارزیابی می کند.
س: ارزیابی شما از شرایط کار روزنامه نگاران در بحرین چیست؟
ج: در بحرین از روزنامه نگاران حمایت کافی به عمل نمی آید. از نظر سازمان دیدبان بحرین که من هم در آن فعالیت دارم، آزادی مطبوعات در این کشور از بسیاری جهات در خطر قرار گرفته است. اولا این که سرویس اطلاعات و امنیت بحرین برای دسترسی به اطلاعات موجود در کامپیوترهای روزنامه نگاران به شدت تلاش می کند و از طریق اینترنت برنامه های رصد و جاسوسی را به کامپیوترهای ما منتقل می کند. ثانیا علی القاعده برای حکومت این امکان وجود دارد که همه راه های ارتباطی از جمله تلفن های موبایل را رصد کند. سازمان اطلاعات و امنیت یک بار تلاش کرد که یکی از این برنامه های جاسوسی را به صورت یک ویروس به کامپیوتر من انتقال دهد اما من به موقع متوجه شدم و آن را کشف کردم. همین چندی پیش بود که یک فعال سیاسی بحرینی زمانی که از سوی پلیس مورد بازجویی قرار می گرفت در عین شگفتی متوجه شد که آنها به تمامی محتوای کامپیوتر او از قبل دسترسی داشته اند. تلاش سازمان اطلاعات برای حمله و نفوذ به کامپیوترهای روزنامه نگاران البته برای کشف هویت فعالان در دنیای مجازی و جاسوسی از آنان نیز صورت می گیرد. به عنوان مثال لینکی برای روزنامه نگاران از طریق ایمیل فرستاده می شود که اگر روی آن کلیک شود آی پی آدرس و دیگر مشخصات کاربر در اختیار ماموران اطلاعات قرار می گیرد.
س: در برابر این حملات چه کار می کنید؟
ج: در مرحله نخست روش هایی را که سازمان اطلاعات مورد استفاده قرار می دهد بررسی و آزمایش می کنیم. ما از متخصصین فنی برجسته ای در این مورد برخورداریم و آنها از ما پشتیبانی می کنند. این متخصصین در مورد روش های نیروهای اطلاعاتی برای نفوذ به فضای مجازی و فیلترینگ ما را مطلع می کنند. مثلا ما از چندی پیش می دانیم که بسیاری از نهادهای دولتی بحرین در سراسر جهان به دنبال خرید برنامه های جاسوسی هستند و از این برنامه ها در ابعادی وسیع و گسترده استفاده می کنند.
س: روزنامه نگاران چگونه می توانند در برابر این خودکامگی های نهادهای امنیتی، محافظت بهتری از خود به عمل آورند؟
ج: در بحرین گروهی از روزنامه نگاران مستقل وجود دارد که خود را “پاراگراف 19” می نامند و در پی احقاق حق روزنامه نگاران هستند اما وضعیت امنیتی در بحرین به صورت عمومی وخیم است و در این کشور هر گونه تظاهرات و یا راه اندازی و تاسیس نهادهای مستقل مدنی و همین طور آزادی مطبوعات در واقع ممنوع شده است. حاکمان بحرین تلاش دارند که جامعه مدنی این کشور را به طور کامل تحت اختیار خود درآورند.
س: چندی پیش در بحرین یک جنبش سیاسی تاسیس شد که قصد دارد نوعی دیالوگ ملی میان اپوزیسیون و دولت این کشور برقرار کند. میزان مشارکت روزنامه نگاران و وبلاگ نویسان بحرینی در این رابطه چه اندازه است؟
ج: روزنامه نگاران و وبلاگ نویسان همه رویدادهای بحرین را به صورت شبانه روزی زیر نظر دارند. با این حال بنگاه های رسانه ای و خبری بین المللی توجه چندانی به رویدادهای بحرین نشان نمی دهند و به همین خاطر به ندرت خبری در مورد بحرین منتشر می کنند و از همین روست که روزنامه نگاران بحرینی خودشان این وظیفه سنگین یعنی اطلاع رسانی در مورد وقایع بحرین را بر عهده گرفته اند. روزنامه نگاران بحرین از همان آغاز انقلاب 14 فوریه در آن شرکت فعال داشته اند و آن چه را که در این کشور می گذرد مستندسازی می کنند زیرا رسانه های بین المللی در بحرین حضوری ندارند. یکی از دلایل این غیبت هم این است که از سفر روزنامه نگاران خارجی به این کشور جلوگیری می شود و سازمان دیدبان بحرین تا به امروز 230 مورد از ممانعت از ورود روزنامه نگاران خارجی را ثبت کرده است. به عنوان مثال “نیکولاس کریستف” روزنامه نگار برجسته و برنده دو جایزه پولیتزر و نویسنده روزنامه نیویورک تایمز نیز نتوانست به بحرین وارد شود. البته به عقیده من شمار روزنامه نگاران خارجی که موفق به اخذ روادید بحرین نشده یا در بدو ورود از همان فرودگاه باز پس فرستاده شده اند به مراتب بیش از این است. هدف حاکمان بحرین از این اقدام ها هم این است که از اهمیت رویدادهای سیاسی این کشور بکاهند و تصویر واقعی بحرین را از دید جهانیان پنهان نگه دارند.
س: آیا موقعیت وبلاگ نویسان در مقایسه با دوره پیش از آغاز دیالوگ ملی تغییری کرده است؟
ج: نه تنها موقعیت وبلاگ نویسان بهتر نشده است بلکه کاملا برعکس، به مراتب بدتر از گذشته شده است. من شخصا چهار یا پنج وبلاگ نویس را سراغ دارم که دستگیر شده و در زندان مورد شکنجه قرار گرفته اند. آن روزنامه نگار عکاس یعنی “حسین هوبیل” که همچنان در بازداشت به سر می برد نیز قرار است که به اتهام افترا به رژیم و انتشار اخبار جعلی محاکمه شود. در این کشور همه روزنامه نگاران مستقل سر و کارشان به دادگاه های فرمایشی می افتد. از چندی پیش استفاده از دوربین موبایل برای ثبت اتفاقات خاص نیز ممنوع و مجازات به دنبال دارد.
س: این یعنی در بحرین هیچ فضایی برای رسانه های مستقل وجود ندارد در حالی که در این کشور روزنامه مستقلی مانند روزنامه الوسط نیز منتشر می شود.
ج: البته روزنامه الوسط نشریه ای مستقل به حساب می آید اما بر اساس قانون مطبوعات بحرین و تحت شرایط خاصی منتشر می شود. اما حتی این روزنامه نیز بعد از رویدادهای 14 فوریه توقیف شد و مدیرمسوول آن یعنی منصور الجمری مورد بازجویی قرار گرفت. در آخرین گزارش های سازمان های حقوق بشری به نقض آشکار حقوق بشر و نقض گسترده آزادی مطبوعات و فقدان فضای آزاد سیاسی در بحرین اشاره شده است اما با این وجود حاکمان کشور همچنان در برابر تاسیس رسانه های آزاد و منتقد مقاومت نشان می دهند.
س: اما وضعیت روزنامه نگاران در بحرین چگونه است و چگونه می خواهند با مشکلات فعلی که در پیش روی آنها قرار دارد برخورد کنند؟
ج: در بحرین روزنامه نگاران جهانی و برجسته ای مانند “ریم خلیفه” و “ندا الوادی” که هر دو در روزنامه الوسط کار می کنند و برای روزنامه های بین المللی مقاله می نویسند، حضور دارند. از سوی دیگر بسیاری از روزنامه نگاران تحت تعقیب و آزار و اذیت ماموران دولتی قرار دارند به عنوان مثال “نزیهه سعید” گزارشگر شبکه “فرانس 24” که اوایل سال 2011 بازداشت شد و هشت ساعت در پاسگاه پلیس زندانی بود و زمانی که آزاد شد همه ما به راحتی متوجه شدیم که تحت شکنجه قرار داشته است. شکایت علیه شکنجه گران سعید و کسانی که دستور شکنجه داده بودند نیز در عمل به جایی نرسید. تا به امروز نیز هیچ دادگاهی علیه ماموران حکومتی تشکیل نشده است. به همین خاطر یک دیالوگ ملی هم نمی تواند این واقعیت را تغییر بدهد که حاکمان بحرین در آینده مطبوعات این کشور را به مراتب سخت تر و بیشتر از قبل تحت کنترل خود درخواهند آورد.
منبع: قنطره
ترجمه:محمدعلی فیروزآبادی- شفقنا
انتهای پیام