یکی از رهبران واقفیه به امام (ع) اشکال کرد و حضور نداشتن آن حضرت (ع) را به هنگام تغسیل و تکفین و تدفین پدرشان امام کاظم (ع) نشانهای بر امام نبودن آن حضرت (ع) گرفت.
به گزارش خبرگزاری شیعیان افغانستان(شفقنا افغانستان) به نقل از شبستان؛ سید مرتضی حسینی شاه ترابی، پژوهشگر تاریخ اسلام و سیره اهل بیت (ع) در خصوص شیوه های روشنگری امام رضا (ع) در مواجهه و پاسخ به شبهات عصر خود گفت: شیوه های روشنگری امام رضا(ع) را در پاسخ به شبهات از زوایای مختلفی میشود بررسی کرد.وی اظهار کرد: اگر به لحاظ نوع شبهه کنندگان بخواهیم تقسیم بندی داشته باشیم، شبهه کنندگان آن روز به دو دسته مسلمان و غیرمسلمان تقسیم میشوند. شبهه کنندگان مسلمان هم خودشان به دو گروه بزرگ شیعه و غیرشیعه تقسیم میشوند و فرقه های مختلفی مثل اهل حدیث، معتزله، واقفیه و نظایر آن را شامل میشوند. غیرمسلمانان هم به دو گروه اهل کتاب و غیراهل کتاب تقسیم میشوند.
وی ادامه داد: به تعبیر دیگر، آن حضرت (ع) یک سری مناظره های درون دینی دارد و یک سری مناظره های برون دینی. بر همین اساس، در مواجهه با هر کدام از این فرقه ها و گروههای اعتقادی شبهه کننده شیوه ی مناسب و متناسب با همان فرقه و گروه را انتخاب میکند.
استاد مدعو گروه تاریخ اسلام جامعه المصطفی العالمیه (ص) افزود: آن حضرت (ع) به طور عموم در مناظره با مسلمانان با تکیه بر دو منبع قرآن و سنت پیامبر (ص) سخن میگفت، به آیات قرآن و احادیث و سیره پیغمبر(ص) تمسک میکرد و استدلال عقلی می آورد و به باورها و نصوص مورد قبول مخاطب استناد میکرد.
حسینی شاه ترابی در ادامه به مصداقی از این موضوع اشاره و تصریح کرد: برای مثال در رجال کشی؛ صفحه 465، حدیث 883 نقل شده است یکی از رهبران واقفیه به امام (ع) اشکال کرد و حضور نداشتن آن حضرت (ع) را به هنگام تغسیل و تکفین و تدفین پدرشان امام کاظم (ع) نشانه ای بر امام نبودن آن حضرت (ع) گرفت.وی عنوان کرد: امام (ع) در جواب به تدفین امام حسین(ع) اشاره کردند و فرمودند: مگر به هنگام غسل امام حسین(ع)، امام سجاد (ع) در کوفه زندانی و اسیر ابن زیاد نبود؟ جواب داد: بله. ولی مخفیانه از زندان خارج شدند و خاکسپاری پدرشان را انجام دادند و برگشتند. حضرت (ع) فرمودند: آن خدایی که او را به این شکل آورد، آیا نمیتوانست مرا هم از مدینه به بغداد بیاورد، درحالی که من نه اسیر بودم و نه زندانی؟
وی بیان کرد: امام رضا (ع) در مواردی هم به سوء برداشتها و خطاهای معرفتی آنها اشاره میکردند و با مشخص کردن خطاهای معرفتی اتفاق افتاده در استدلالهای آنها، اشتباهاتشان را گوشزد میکردند. خصوصاً این خطاهای معرفتی را در برداشتهای نادرستی که از آیات قرآن و روایات مرتکب شده بودند، نشان میدادند.
پژوهشگر تاریخ اسلام و سیره اهل بیت (ع) با اشاره به شیوه مناظره حضرت (ع) با اهل کتاب تاکید کرد: ایشان در مناظره با اهل کتاب با رعایت انصاف و اصول اخلاقی مناظره، بدون مغالطه، به دور از تعصب و با تمسک به باورها و نصوص و گزارههای مورد قبول آنها گفتگو میکردند و به باورهای آنها توهین نمیکردند.
وی همچنین در پاسخ به این سوال که امام رضا(ع) به مدعیان رویت و تجسیم خدا در دوره حیات خویش چگونه پاسخ می دادند، گفت: مدعیان رویت عموماً کسانی بودند که به ظواهر آیات تمسک میکردند و با استناد به گزارههای قرآنی مدعی رویت و تجسیم خدا میشدند. امام رضا(ع) در پاسخ به ادعای آنها به قرآن و آیات قرآنی تمسک میکردند و با توجه دادن آنها به خطاهای معرفتی و برداشتهای نادرستشان باطل بودن ادعای آنان را اثبات میکردند. همچنین در کتاب توحید شیخ صدوق، ص47، باب التوحید و نفی التشبیه، حدیث دهم از ایشان نقل شده است: “هر کس که خداوند را به مخلوقاتش تشبیه کند او را نشناخته و هر کسی که گناهان بندگان خدا را به خداوند نسبت دهد، او را عادل ندانسته است.”
استاد مدعو گروه تاریخ اسلام جامعه المصطفی العالمیه (ص) در پایان خاطرنشان کرد: آن حضرت (ع) تشبیه و تجسیم و رویت خدا را نفی میکردند و با ارائه تفسیر درست و روشمند از آیات قرآنی، باور درست از توحید و خداپرستی را به پرسش کنندگان و طالبان فهم و معرفت عرضه میکردند.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com