خبرگزاری شیعیان افغانستان(شفقنا افغانستان)-آزادی شورشیان مسلح از زندان که در برابر مردم و دولت افغانستان مرتکب جرم شده اند، از چندین سال بدین سوی همواره باعث نگرانی مردم افغانستان و جامعه ی جهانی بوده که در بسا موارد پیامد های منفی را نیز به بار آورده است.
گاهی اوقات شاید از رسانه ها شنیده باشیم که یک مهاجم و شورشی در جریان عملیات دستگیر شده باشد و اعتراف نموده باشد که قبلا از طرف دولت افغانستان و با وساطت آن از بند رها شده اند. پس از آن که طالبان در افغانستان از سوی کشورهای غربی مورد حمله قرار گرفت و سیطره ی نظام شان به پایان رسید؛ شمار زیادی از آنان بازداشت و زندانی گردیدند. به مرور زمان با تقویت جبهات طالبان و دیگر گروه های شورشی، روز به روز شورشیان مسلح در راه اندازی حملات در برابر مردم و دولت افغانستان جسارت بیشتری یافتند.
اما در چند سال اخیر، دیده می شود که شمار زیادی از زندانیان طالب، از زندان های داخل و خارج از افغانستان از قید زندان رها می شوند. آزادی زندانیان طالب در سالیان اخیر، و برگشت دوباره این زندانیان به صفوف نیروهای شورشی به عنوان یکی دغدغه های ملی و اساسی مطرح است. با رها سازی بی رویه و بدون موجب طالبان از یک طرف صفوف شورشیان مسلح تقویت می شوند و از سوی دیگر، سطح ارتباطات و روابط افغانستان با برخی از کشورهای غربی و بویژه امریکا نیز به سردی می گراید.
زندانیان طالب در حالی یکی پس از دیگری از بند رها می شوند که نیروهای طالبان سخت نیازمند یارگیری هستند. با این وصف، می توان گفت با آزادی شمار زیادی از زندانیان طالب نه تنها که شرایط صلح و فضای امن در کشور رونما نمی گردد بل، با این کار نسنجیده و حساب ناشده، صفوف شورشیان بیش از پیش تقویت شده و توان جنگاوری شورشیان مسلح نیز به شدت افزایش خواهد یافت.
شورشیان مسلح وابستگی های اعتقادی محکمی با منابع بیرونی از لحاظ دینی_مذهبی دارند که در این صورت، دشوار به نظر می رسد که آنان، تحت تاثیر برخی از شرایط سست و پیش پا افتاده ای بروند که دولت افغانستان فراراه شان ایجاد نموده اند. طالبان با سلاح اعتقادی و ایمانی به جنگ می آیند و از این که چند صباحی را در گوشه ی زندان سپری می کنند کمتر امیدواری وجود دارد که آنان، از راه رفته ی خویش دوباره برگشت نمایند. منطق طالبان، خود فریبی، جنگ و خشونت است و اینست که آنان را وادار به تخریب و به آتش کشیدن یک مملکت اسلامی نموده است. شورشیان مسلح را از خود رهیدگانی هستند که همواره تلاش می ورزند تا در پیش گرفتن راه مرگ، هر چه بیشتر این شاهد پیروزی را به آغوش بکشند تا آنجا که تمام هستی را به کناری می نهند و مرگ را بر زندگی ترجیح می دهند. وقتی از خودبیگانگی و از خود رهیدگی تا این سرحد، روح و جسم آدمی را دستخوش تغییر کند، دیگر معلوم است شرایط نامقدس و محدویت های که دولت افغانستان فراراه شورشیان وضع می کنند، نمی تواند گام های استوار آنان از جاده مرگ و خشونت منحرف نماید.
با این حساب، می توان گفت آزادی زندانیان در شرایط فعلی که دولت افغانستان با انواع چالش ها دست و پنجه نرم می کند یک امر تهدید کننده به حساب می آید. از یک طرف دایره ناامنی در کشور هر روز گسترده تر از قبل شده و از سوی دیگر، کشورهای خارجی نیز در امور داخلی افغانستان مداخلات ویرانگر را اعمال می کنند که در این حال، آزادی زندانیان و شورشیان مسلح بیش از آن که در تامین ثبات داخلی در افغانستان کمک کند بیشتر آتش جنگ و درگیری را در افغانستان شعله ور می سازد.
دولت افغانستان باید این نکته را در نظر داشته باشد که آزادی زندانیان طالب، به عنوان یک تهدید ملی مطرح است و روند آزاد سازی بی رویه این قاتلان مردم افغانستان، می تواند آینده ی مملکت را به بحران بکشاند. نباید این خیال را در ذهن بپرورانیم که صلح را با آزادی زندانیان طالب می توان در کشور نهادینه ساخت. اگر برداشت رسمی در افغانستان این گونه باشد می توان به صراحت گفت که شرایط ناگوار و آینده ی شومی در انتظار دولت و مردم افغانستان نشسته است.
فردین زرین-خبرگزاری رشد
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com