شفقنا افغانستان – یاسین رسولی در صفحه اجتماعی خود نوشت: در خبرها شنیدیم که «عزیز هزاره» برنده جایزه ۱۰۰ هزار دلاری هنرمندان جوان نوظهور به خاطر چیدمان ویدیویی به نام “بو اکو” (Bow Echo) شده است.
این اثر دو سال است که در چند نمایشگاه بین المللی به نمایش درآمده، بینندگانی از هر جای دنیا در برابر آن ایستاده اند و لحظاتی به مردم کابل یا افغانستان فکر کرده اند.
بیشتر بخوانید:
عزیزه هزاره، هنرمند افغان برنده جایزه ۱۰۰ هزار دالری «پینچوک» اوکراین شد
اما، فیسبوک و توییتر فارسی را که بگردی، تنها نکتهای که برخی پیدا کردند این بود که وقتی هنرمند خود نامش را «هزاره» مانده، لابد به این دلیل که من یک هزارهام، پس چرا رسانهها «هنرمند افغان» نوشته اند! اگرچه این هم نکتهای قابل تامل است اما ندیدم کسی در مورد خود اثر چیزی گفته، یا حس همنوایی یا انتظار نقد هنری که نداریم.
خیلی بد است که هنرمندان ما مخاطبان بین المللی دارند، دیگران ستایش میکنند و از هنرشان لذت میبرند اما در میان مردم خود کسی متوجه هنرشان نمیشود. بیایید کمی بیتفاوتی خود را با هنر و به ویژه هنرمندان خودی کم کنیم. آفرینش و نمایش یک اثر هنری یک اتفاق بزرگ فرهنگی است و باید مثل توپ صدا کند، سروصدا برپا کند و جامعه را متوجه اثر و حرف و منظور هنرمند بسازد و تکان بدهد.
این انستالیشن پنج ویدیوی کوتاه در اسکرینهای بزرگ گنار هم در یک اتاق بزرگ پنج ضلعی قرار گرفته اند، کودکانی را نشان میدهد که بر کوههای مشرف به کابل در حال دمیدن در سوتک خود هستند در حالی که صدای وزش باد و صدایی هواپیماهای بیسرنشین (drone) نیز فضا را پر کرده، کودک در پرده آخری در باد شدید چندین بار به پایین پرت میشود اما باز هم خود را به بالای تخته سنگ رسانده و سوتک را میزند. عزیز هزاره در مصاحبه مفصلی درباره این اثر در حاشیه نمایشگاه دوسالانه در سیدنی صحبت کرده است که خواندنش احساس نزدیکتری با هنرمند و اثرش بدست میدهد.
