شفقناافغانستان- کانال اطلاع رسانی دفتر حضرت آیت الله العظمی وحید خراسانی، سخنان این مرجع تقلید در مورد یکی از آیات جزء هجدهم، نوزدهم و بیستم قرآن کریم را منتشر کرد.
به گزارش خبرگزاری شفقناافغانستان، حضرت آیت الله وحید خراسانی بیان کردند:
﴿يَهْدِي اللّٰهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشَاء…﴾ [النور۵۳]
خدا هر كه را بخواهد با نور خويش هدايت میكند…
امیرمؤمنان علیهالسلام فرمود: این «نُورِهِ» فرزند من مهدی موعود است.¹
اینجا بیان عاجز است؛ بالاترین کلمه، کلمهی نور است، این کلمه اعظم کلمات است؛ این است که خدا در قرآن بیانی که نسبت به خودش دارد این است که: ﴿الله نُورُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ.²﴾
کلمهی «نور» دارای این عظمت است؛ البته همهی این کلمات به نحو اجمال است، این «نور» هنگامی که اضافه شود، تارةً اضافه میشود به اسم ظاهر و تارةً به اسم غیر ظاهر یعنی به ضمیر؛ حال اگر نور به «اللّٰه» اضافه شود یک حساب دارد، اگر نور اضافه شود به «هو» حساب دیگر دارد.
چرا از امام زمان تعبیر میشود به «نوره»؟
سرّش این است که «هو» اشاره به غیب مطلق است و این ذات قدوس غیبی در اثر این غیبتِ دامنهداری که برای هیچ یک از انبیاء و اوصیاء چنین بلیهای پیش نیامده است، جای او به آنجا رسیده که خدا او را به مقام غیب الغیوب مطلقِ خود اضافه کرده است.
گذشته از این که «نور اللّٰه» ولیّ عصر است، همچنین اوست نور مضافِ به آن «غیب مطلقی» که در ﴿قُلْ هُوَ الله أَحَد﴾ است؛ آن نور مضاف به ضمیر «هو» در ﴿يَهْدِي الله لِنُورِهِ مَنْ يَشَاءُ﴾، حجة بن الحسن العسکری علیهماالسلام است. این مقام امام زمان است.
۱. تفسیر برهان، ج۴، ص۷۲.
۲. خدا نور آسمانها و زمين است. (سوره نور، آیه ۳۵)
بیانات آیت الله العظمی وحید خراسانی
۵/ دی/ ۱۳۷۵
جزء ۱۹
﴿وَ نَزَعَ يَدَهُ فَإِذا هِيَ بَيْضاءُ لِلنَّاظِرين﴾ [الشعراء۳۳]
موسی بن عمران دستش را از گریبان در میآورد، ید بیضاء میشود: «بَيْضاءُ لِلنَّاظِرِينَ»، چشم را روشن میکند.
اما در مورد ولی عصر -عجلاللهتعالیفرجه-، وقتی دست رحمتش را بر سر مردم بکشد عقول و اخلاق ایشان کامل خواهد شد.
امام باقر علیهالسلام فرمود: «چون قائم ما قيام كند دست رحمتش را بر سر بندگان گذارد؛ پس عقولشان را جمع كند، در نتيجه خردشان كامل شود و اخلاقشان کامل گردد²»؛ یعنی از دست حجة بن الحسن علیهماالسلام سیل عقل و اخلاق میریزد.
دست او با دست موسی تفاوتش این قدر است؛ اصلا قابل قیاس نیست.
او از تمام انبیاء و مرسلین و اولوالعزم من الرسل افضل است؛ مستثنی فقط یک نفر است، او هم جدّ امجد او پیامبر اسلام است…
۱. و [حضرت موسی] دست خود را [از گريبان] بيرون كشيد و ناگهان براى تماشاگران سپيد [و درخشنده] بود. (شعرا، آیه ۳۳)
۲. عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ علیهالسلام إذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ يَدَهُ [عَلَى رُؤُوسِ الْعِبَادِ فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ أَكْمَلَ بِهَا[وَ كَمَلَتْ بِه] أَخْلَاقَهُم. (كافی، ج۱، ص۲۵ ومصادر دیگر)
برگرفته از بیانات آیت الله العظمی وحید خراسانی
۲۱/ اسفند/ ۱۳۶۸
جزء ۲۰
﴿أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاءَ الْأَرْضِ ۗ أَإِلَٰهٌ مَعَ اللَّهِ ۚ قَلِيلًا مَا تَذَكَّرُونَ.﴾ [النمل۲۶]
مضطر گاهی مضطرّ مقام است و گاهی مضطرّ مال است و گاهی مضطرّ دنیاست و گاهی مضطر آخرت است.
هر مضطری در آن اضطرار اگر برای همان مَا اضطُرّ إلیه¹ دعا کند، محقق میشود.
خدا «مَن منه الوجود²» است و امام زمان که راه خدا است «من به الوجود³» است.
حکم در هر دو تا یکی است؛ همانطوری که نسبت به «مَن منه الوجود» باید دعوت او محقق شود تا استجابت شود، در «مَن به الوجود» که او «الصِّراطُ الأَقوَم» و «السَّبیلُ الأَعظم» است، بالضروره باید دعوت او محقق شود و آن وقت اجابت میشود.
کسانی که مضطرّ خود خدا بشوند و در آن حال اضطرار، خود خدا را بخوانند، میرسند به آن جایی که سیدالشهدا علیهالسلام در دعای عرفه عرض کرد: «الهی هر کس که تو را گم کرده، چه یافته است و هر کسی که تو را یافت چه گم کرده⁴»؛ آنها خود خدا را پیدا میکنند و به پیدا کردن او همه چیز را مییابند.
در اضطرار به امام هم همین است؛ اگر کسی مضطر شده که از صحرا نجات پیدا کند و به سرزمین آباد و معمور برسد، به او راه را نشان میدهند. به او میگویند: از اینجا برو، چنین کن، چنین میشود، در آن درد مضطر شده و او را خوانده، نگاهی میکنند و شفایش میدهند.
ولی همهی اینها نخود و کشمش است برای اطفال.
یکی در آن حال اضطرار، مضطرِ خود امام زمان است؛ او در آن حال اگر خواست به خود او میرسد، وقتی به خود او رسید «مَا الَّذِي فَقَدَ مَنْ وَجَدَك»؛ آنكه تو را يافت، چه از دست داد؟
۱. چیزی که نسبت به آن اضطرار دارد.
۲. کسی که وجود عالَم از اوست یعنی خداوند متعال.
۳. کسی که وجود عالَم به خاطر او برپاست یعنی امام علیهالسلام
۴. «ماذا وَجَدَ مَن فَقَدَكَ و مَا الَّذي فَقَدَ مَن وَجَدَكَ…؟» (بحارالانوار، ج۹۸، ص۲۲۰)
برگرفته از کتاب ربانی آیات الله، آیت الله العظمی وحید خراسانی
