شفقنا افغانستان- شناسایی حدود هزار بیمار مشکوک به آبله میمون در کشورهایی نظیر استرالیا، بلژیک، کانادا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، هالند، پرتغال، اسپانیا، سویدن، بریتانیا و امریکا مقامات بهداشتی و درمانی این کشورها را جهت بررسی علل ظهور مجدد این بیماری و راههای مقابله با آن، به تلاش و تکاپو انداخته است.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان به نقل از یورونیوز، از هفتم ماه ژوئن تاکنون، مراکز کنترل و پیشگیری از بیماریها تعداد ۳۵ مورد آبله میمون را در ایالات و شهرهای مختلفی از امریکا شناسایی و تایید کرده است.
بایدن رئیس جمهور ایالات متحده در در بیست و دوم ماه مه، به این بیماری اشاره کرد و گفت: «گسترش و شیوع این بیماری یک زنگ خطر و علامت هشدار جدی و نگرانکننده است.»
این موضوع طبیعی و قابل درک است که پس از دو سال زندگی در سایه بیماری همه گیر کووید نوزده حالا خبر انتشار یک ویروس جدید در سراسر جهان موجی از نگرانی جهانی برپا کند، اما کارشناسان بهداشت میگویند که حتی اگر بیماری آبله میمون گسترش و نفوذ بیشتری پیدا کند بعید است که بتواند سناریویی شبیه به ویروس کرونا ایجاد کند.
کارشناسان بهداشت میگویند که حتی اگر بیماری آبله میمون گسترش و نفوذ بیشتری پیدا کند بعید است که بتواند سناریویی شبیه به ویروس کرونا ایجاد کند.
دکتر ماریا ون کرخوف، سرپرست فنی سازمان جهانی بهداشت در مورد کووید-۱۹، در یک پرسش و پاسخ آنلاین زنده در ۲۳ مه، ابراز داشت که درست است که این بیماری به مثابه کوید ۱۹ نیست ولی باید آبله میمون را جدی گرفت و در کانون بررسیها و تحقیقات ما باشد.
آبله میمون ویروس جدیدی نیست و مانند ویروس کرونا منتشر نمیشود، ولی برای شناخت بهتر این بیماری، عوامل موثر در شکلگیری و گسترش آن و همینطور تفاوتش با بیماری کووید ۱۹، نظرمتخصصان را جویا شدیم.
آبله میمون چقدر مسری است؟
احتمال ابتلا به بیماری آبله میمون در تماس بین یک فرد با یک حیوان آلوده به این بیماری، بسیار بالاست. الن کارلین، محققی که در دانشگاه جورج تاون در خصوص بیماریهای مشترک بین انسان و دام مطالعه میکند، معتقد است: «بیماری آبله میمون میتواند از طریق نیش حیوان، وجود یک خراش، ترشحات مایع بدن، مدفوع و یا مصرف گوشتی که به اندازه کافی پخته نشده است، منتقل شود.»
اگرچه اولین بار در سال ۱۹۵۸ این بیماری در میمونهای آزمایشگاهی کشف شد و به همین مناسبت نام ویروس آبله میمون به آن اطلاق شد ولی دانشمندان بر این باورند که جوندگان ناقل اصلی آبله میمون در طبیعت هستند و مناطقی از آفریقای مرکزی و غربی به ویژه در مناطق نزدیک به جنگلهای پرباران استوایی که عمدتا زیستگاه سنجابها و موشهای صحرایی هستند، بهعنوان مکانهای بالقوه ناقل این بیماری شناسایی و معرفی شدهاند.
دکتر کارلین میگوید: این ویروس به احتمال زیاد، برای مدتهای بسیار مدیدی در این جمعیتهای حیوانی بروز و بین این حیوانات در گردش بوده است.
اولین انسان مبتلا به آبله میمون در سال ۱۹۷۰ و در جمهوری دموکراتیک کنگو شناسایی شد. از آن زمان تاکنون، این ویروس به طور دورهای باعث شیوع بیماری در مقیاسهایی کوچک شده است، مواردی در حدودی کمتر از چند صد بیمار که عمدتا هم دامنه نفوذ و گسترش این بیماری محدود به ۱۱ کشور آفریقایی میشد.
«انتقال ویروس آبله میمون از انسان به انسان بسیار نادر و بعید است. انتقال این بیماری صرفا از طریق تماس فیزیکی و جسمی کاملا نزدیک تماس پوست به پوست، اتفاق میافتد و از این منظر با راهها و شیوههای انتقال کووید کاملاً متفاوت است.»
چرخه انتقال و گسترش بیماری به سایر قارهها به این شکل بوده که ویروس در مواردی معدود و توسط مسافران، خواه مسافران انسان بودهاند و خواه حیوان مبتلا، به سایر کشورها منتقل گردید و سپس ویروس بشکل چرخشی بین حیوانات اهلی و صاحبان آنها و و سایر افراد در گردش و انتقال بوده است.
دکتر ون کرخوف ولی معتقد است :«انتقال ویروس آبله میمون از انسان به انسان بسیار نادر و بعید است. انتقال این بیماری صرفا از طریق تماس فیزیکی و جسمی کاملا نزدیک تماس پوست به پوست، اتفاق میافتد و از این منظر با راهها و شیوههای انتقال کووید کاملاً متفاوت است.»
کارشناسان سازمان بهداشت جهانی ولی فعلا بر این باورند که لمس کردن و دست زدن به فرد بیمار و یا استفاده از اقلام مشترکی همچون رختخواب و لباس آلوده و همینطور قرار گرفتن در معرض قطرات و ترشحات حاصل از عطسه یا سرفه از جمله راههای سرایت بیماری آبله میمون است.
