شفقنا افغانستان- کاتالین دورمن، خانم روانشناس آلمانی خواهان این است که مشکلات روحی و روانی پناهجویان و عوارض ناشی از آن از همان آغاز ورودشان به آلمان ثبت شود.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، او در مصاحبه با روزنامه آلمانی «فرانکفورتر الگماینه سایتونگ» گفت، ما باید پناهجویانی را که مبتلا به بیماری های روانی هستند، از همان آغاز شناسایی کنیم. در غیر این صورت به بُن بست برخواهیم خورد. به گفته او مراقبت های اولیه طبی به طور مثال معاینه به منظور تشخیص تب و یا ابتلا به بیماری توبرکولوز کافی نیست.
خانم دورمن در ادامه افزود، از پرسشنامه ها راجع به صحت پناهجویان «تقریبا اصلا» استفاده نمی شود. این در حالی است که این پرسشنامه های موسوم به «Refugee Health Screener» (غربالگری صحت پناهجویان) به زبان های متعددی در دسترس است.
او با انتقاد از این وضعیت گفت: «هیچ کشور اتحادیه اروپا این کار را انجام نمی دهد، در حالی که چنین درخواستی در یکی از مقرره های اتحادیه اروپا ثبت شده است.»
دورمن فکر می کند که دلیل آن نگرانی مسئولان از لزوم معالجه روانی پناهجویان و هزینه های آن باشد. او در این باره گفت: «افزون براین، این تصور وجود دارد که صحت روانی بیشتر یک مساله تجملی است. این تصور به نظر من اشتباه است، پناهجویی که شب ها به خاطر کابوس نتواند بخوابد، همیشه حس کند که تهدید می شود و افسردگی شدید داشته باشد، زبان (آلمانی) را یاد نمی گیرد.»
به گفته این روانشناس آلمانی بهبود صحت روحی و روانی همیشه مستلزم هزینه های بالا نیست و هر فرد پناهجویی که دچار مشکلات روحی روانی است، نیازمند «حداکثر امکانات» نیست. بلکه اجرای یک پروسه تدریجی واقع بینانه تر است. استفاده از ترجمان و ارائه کمک گروهی از جمله اقداماتی است که می توان در چارچوب چنین پروسه ای انجام داد.
دورمن در ادامه افزود، «در نهایت، در صورت ابتلا به بیماری های روانی شدید، می شود به یک روانشناس مراجعه کرد.» در اغلب موارد معالجه سرپایی کافی است، اما در برخی موارد افراد باید واقعا در یک مرکز رسیدگی به بیماران روانی بستری شوند.
دورمن با اشاره به خشونت های اخیر که توسط پناهجویان انجام شده است، گفت، همه این مجرمان «به احتمال زیاد قربانی خشونت بوده اند، از نظر عاطفی به آن ها رسیدگی نشده است و دچار محرومیت بوده اند…».
او که ریاست «مرکز آسیب شناسی روانی» در دانشگاه کوبلنس را برعهده دارد افزود، به خصوص مردان در برابر چنین وضعیت هایی با خشونت واکنش نشان می دهند، در حالی که زنان در بیشتر موارد دچار افسردگی می شوند و یا این که خود را مجروح می کنند.
