شفقنا افغانستان – از زمان تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، رویکرد جامعه بین المللی در قبال این کشور، همواره با انتقاداتی از سوی شهروندان و فعالان مدنی و سیاسی افغانستان همراه بوده است.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، این انتقادات در روزهای اخیر و پس از برگزاری دو نشست مهم بین المللی در مورد افغانستان یکبار دیگر مطرح شده است.
هفته گذشته شورای حقوق بشر و شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد افغانستان نشست هایی را با حضور مقامات این سازمان و نمایندگان کشورها و سازمان های بین المللی مختلف برگزار کرد.
مقامات و نهادهای مختلف در این نشست ها بیانیه ها و گزارش های شان را ارائه کردند و «به شدت» از وضعیت جاری افغانستان «ابراز نگرانی» کردند.
رزا اوتونبایوا، نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد برای افغانستان و رئیس دفتر سیاسی سازمان ملل متحد در افغانستان در نشست شورای امنیت گفت که حکومت کنونی طالبان در افغانستان از نظر سیاسی «رژیم منزوی و خودکامه» باقی مانده است و «ترکیب مقامات حاکم به صورت مجموعی متشکل از مردان و تقریباً تمام آن اعضای پشتون از پایگاههای سیاسی روستایی است.»
خانم اتونبایوا تاکید کرده که تا زمانی که محدودیتهای طالبان بر زنان و دختران پابرجا باشد شناسایی حکومت طالبان از سوی جامعه بینالمللی «تقریبا غیرممکن» است.
رویکردی مبتنی بر اعلامیه و انتقاد
در نزدیک به دو سال اخیر، رویکرد اصلی جامعه بین الملللی نسبت به افغانستان، مبنتی بر صدور اعلامیه و انتقاد در نشست های بین المللی و گزارش ها بوده است.
نمونه واضح چنین رویکردی را می توانیم در نشست اخیر شورای امنیت سازمان ملل در مورد افغانستان شاهد باشیم.
قبل از این نشست، تیم تحلیل و نظارت کمیته تعزیرات این شورا گزارشی را منتشر کرده بود که در آن گفته بود که طالبان نه تنها در راستای خواسته های جامعه جهانی گام بر نداشته اند، بلکه بر عکس، به «سیاست های پشتون محور و حذف دهه 1990 میلادی» بازگشته اند.
علاوه بر این، در آن گزارش گفته شده بود که طالبان رابطه خود را با گروه های تروریستی از جمله القاعده را حفظ کرده اند و به شماری از اعضای این گروه ها پناه داده اند.
اما در نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد، یکبار هیچ گام عملی برای جلوگیری از رویکرد «پشتون محور و حذف» طالبان پیشنهاد نشد.
همچنین این شورا هیچ راهکاری را برای جلوگیری از ارتباط طالبان با گروه های تروریستی دیگر و احیای دوباره آنها در افغانستان ارائه نکرد.
به باور کارشناس سیاسی، چنین رویکردی باعث شده است در نزدیک به دو سال گذشته، نه تنها تغییری در نوع حکومت داری طالبان به وجود نیاید، بلکه مقاومت این گروه در برابر خواست ها و پیشنهادات جامعه جهانی، افزایش یابد.
به جای حرف، عمل کنید
شهروندان افغانستان طی نزدیک به دو سال گذشته به صورت متواتر از جامعه جهانی خواسته اند که رویکرد خو را نسبت به طالبان، تغییر بدهند و تنها به صدور اعلامیه و جمع آوری گزارش اکتفا نکنند.
دقیقا یک روز پس از برگزاری نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در مورد افغانستان، گروهی از زنان معترض این کشور خواستار این شدند که این نشست باید سرآغاز اقدامات عملی علیه طالبان باشد.
«ما زنان افغانستان میخواهیم که شورای حقوق بشر یک تصمیم درست و عاقلانه به نفع حقوق بشر، حقوق زنان و افغانستان بگیرد و برگزاری نشست این شورا در مورد افغانستان، سرآغازی برای اقدامات عملی و جدی بر علیه تروریستان طالب باشد.»
چنین درخواستی بارها از سازمان ملل متحد و جامعه جهانی از سوی شهروندان افغانستان مطرح شده است، اما تاکنون هیچ گامی در این راستا برداشته نشده است.
پیامد فقدان عملگرایی در رویکرد جهان نسبت به طالبان، باعث شده که این گروه با جسارت رویکرد تندروانه خود را تشدید کنند و دستورات محدود کننده حتی فعالیت های سازمان ملل و سایر نهادهای بین المللی را در بر گیرد.
شهروندان افغانستان از جامعه جهانی می خواهند که علاوه بر مستندسازی «ظلم» و «جنایات طالبان» برای جلوگیری از تداوم چرخه خشونت و رویکرد تندروانه این گروه، اقدامات عملی را روی دست گیرند.
در اعتراضات و نامه های شهروندان افغانستان برای سازمان ملل متحد و جامعه جهانی فرستاده اند، از ممنوعیت سفر، تحریم مالی، قطع هر نوع تعامل و آغاز گشایش پرونده های جنایی علیه سران طالبان در دادگاه های بین المللی، به عنوان نمونه های از اقدامات عملی که باید علیه طالبان اتخاذ شود، نام برده شده است.
