شفقنا افغانستان- با وجودی که 14 سال گذشته، سالهای پْرباری برای نسل جدید افغانستان شمرده میشود، اما بدون شک مشکلات عظیمی فرا روی آنان قرار دارد که تاکنون با بیمهریها و کمتوجهیها از آن استقبال شده است.
بر اساس گزارشها، اکنون حدود 80 درصد کودکان و نوجوانان، دانشآموز هستند و دستکم نصف روز خود را برای فرا گرفتن علم در مدرسه سپری میکنند.
دانشآموزان امروز بدون شک از خانوادههایی هستند که سالهای سال جنگ و درگیری را متحمل شدند و در آرزوی تغییر سرنوشت خود و کشور خود در سرکلاسهای درس حاضر میشوند.
آینده هر ملت و کشوری را نسل جدید همان ملت رقم میزنند و به این صورت کودکان و دانشآموزان هستند که آینده این کشور را ساخته و افغانستان را به سمت دلخواه خود حرکت خواهند داد.
با اینکه دولت کابل در سالهای گذشته اقداماتی مانند ساخت مدارس در برخی مناطق و چاپ کتابهای جدید انجام داده اما بدون شک دانشآموزان این کشور با مشکلات و چالشهای متعددی دستوپنجه نرم میکنند که در زیر به مهمترین آنها اشاراتی داریم.
کارهای سخت به جای کلاسهای درس
فقر اقتصادی محصول 3 دهه جنگ در اکثر خانوادهها وجود دارد و این فقر عامل بیسواد ماندن کودکان و نسل جدید افغانستان به شمار میرود.
با اینکه درهای مدارس در برخی مناطق به روی دانشآموزان شد، اما این فقر دامنگیر خانوادهها است که بازدارنده رفتن نوجوانان و کودکان به مدارس شده است.
کودکان زیادی هستند که کارهای سختی در کارخانهها، جادهها و بازارهای اقتصادی انجام میدهند که بدون شک نتایج غیرقابل قبولی دارد و در اینجا ضروری است تا دولت کابل، در کنار تأمین بودجههای دیگر، توجه لازم به خانوادههای فقیر کرده و زمینه درس خواندن کودکان که برای به دست آوردن لقمهای نانی در جادهها هستند را مهیا کند.
دانشآموزان قربانی تقابل دولت و طالبان
در هر منطقهای که ناامنیها شدت مییابد، «طالبان» درهای مدارس را به روی دانشآموزان میبندند و به این صورت سرنوشت آنان را تغییر میدهند.
گزارشهایی نیز وجود دارد که در برخی مناطق طالبان به جای اینکه درهای مدارس را ببندند کتابهای مورد نظر خود را که با هیچ استانداردی مطابقت ندارد به صورت اجباری آموزش میدهند.
این اقدامات که ناشی از ناامنی است توسط طالبان اجرا شده و تاکنون دولت کابل در راستای تفاهم در این خصوص هیچ اقدامی را انجام نداده و همچنان بسیاری در بلاتکلیفی رفتن یا نرفتن به مدرسه بسر میبرند.
کتابهای دهها سال پیش
دانشآموزان با تألیفات و کتابهای کهنه دستوپنجه نرم میکنند، کتابهای تألیف شده حتی از دههها سال پیش در دست دانشآموزان دیده میشود که به هیچ صورت تطابقی با علوم و فنون جدید ندارد و در برخی موارد حتی خلاف واقعیتهای امروزی است.
نوآوری در ظاهر کتابها و همچنین در برخی موارد در متن کتابها از سوی وزارت آموزش و پرورش ستودنی است، اما نباید فراموش کرد که محتوای کتابها باید با علوم جدید تنظیم شود.
کتابهایی همانند «دری» که در مکاتب تدریس میشود تألیفات قبل است و بدون شک پارسیگویان بزرگ نوآوریهایی همانند «شعر سفید» دارند که در این کتابها کمتر به چشم میخورد.
کلاسهای بدون در و پنجره
مدارس افغانستان در اکثر موارد حتی سقف، در و دیوار ندارند و به این دلیل دانشآموزان ملزم به نشتسن در مکانهای سرد در زمستان و گرم در تابستان و در زیر خیمهها هستند.
آمار دقیق مکاتب که در و دیوار و ساختمان ندارند را تاکنون وزارت آموزش و پرورش به صورت دقیق فاش نکرده اما بر اساس گزارشهاحتی برخی مدارس شهر کابل که پایتخت شهر افغانستان است نیز دارای کلاسهای درسی نیستند.
در مواردی که مدارس دارای ساختمان هستند، کلاسهای درسی استانداردی وجود ندارد و دانشآموزان علاوه بر تحمل گرما و سرما مجبور به پذیرش نبود تجهیزات کافی نیز هستند.
دانشآموزانی که با دستهای خالی به مکتب میروند
همانطوری که اشاره شد، افغانستان به دلیل جنگ و ناامنیها با فقر اقتصادی دستوپنجه نرم میکند و به این ترتیب کودکان که قادر به رفتن مدرسه هستند، قدرت خرید کتاب و قلم را ندارند.
گزارشهایی از مدارس وجود دارد که دانشآموزان حتی کتابهای آموزشی را به صورت کامل دریافت نمیکنند و در هر سال حتی یک قلم و کتاب نیز از سوی وزارت آموزش و پرورش برای آنان توزیع نمیشود.
پدر که با تحمل سختترین شرایط کمترین نیاز خانواده خود را برطرف میکند به هیچ صورت قادر به خرید کتاب و قلم برای فرزند خود نیست و به همین دلیل است که دانشآموزان زیادی دیده میشود که بدون کیف، کتاب و قلم به مدرسه میروند.
با اینکه در سالهای نخست زمامداری «حامد کرزی» از سوی خارجیها کتاب و قلم در بین دانشآموزان توزیع میشد، اما پس از قطع کمکهای خارجیها این روند متوقف شد و وزارت آموزش و پرورش و دولت کابل نیز آن برنامه را اجرا نکرد.
انتهای پیام