شفقنا افغانستان – از زمان تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، سیاست های افراطگرایانه، بحران اقتصادی و فقر رو به گسترش در این کشور، بیشتر از هرکس دیگر، کودکان را متأثر کرده است و باعث شده است که میلیون ها کودک در این سرزمین «خون و باورت»، کودکی نکنند.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، دفتر هماهنگ کننده کمک های بشردوستانه سازمان ملل متحد امروز به مناسبت «روز جهانی مبارزه با کار کودکان»، گفته است که 19 درصد از کودکان در افغانستان، کارگر هستند.
این نهاد گفته است که این مسئله، نگرانی جدی را در مورد رفاه و آینده این کودکان بر می انگیزد و ما باید همکاری کنیم تا اطمینان حاصل شود که هر کودکی، فرصت یادگیری و رشد در یک محیط امن را دارد.
وزارت کار و امور اجتماعی طالبان، موجودیت کودکان کار در افغانستان را تأیید کرده است، اما هیچ آمار مشخصی از میزان کار کودکان ارائه نکرده است.
سمیع الله ابراهیمی، سخنگوی این وزارت گفته است که کودکان کار در افغانستان، عمدتا یتیم و یا اعضای خانواده های فقیر هستند.
بر اساس اهداف توسعه سازمان ملل متحد، جامعه جهانی متعهد شده است که تا سال 2025 کار کودکان را حذف کند. افغانستان نیز این اهداف را امضا کرده است، اما با توجه به عدم پابندی طالبان به قوانین بین المللی و تعهدات بین المللی افغانستان، بعید به نظر می رسد که این گروه، این تعهدات را اجرایی کند.
«کودکان کار و محرومیت از آموزش»
بیش از چهار دهه جنگ در افغانستان و گسترش فقر در این کشور، باعث شده است که بسیاری از کودکان سرپرست خانواده های خود را از دست بدهند. شماری از این کودکان در سنین کودکی، مجبور هستند که به جای کودکی، بازی، تفریح و درس خواندن تن به کارهای شاقه دهند.
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسیف) به مناسبت روز جهانی مبارزه با کار کودکان، داستان زندگی شماری از کودکی را که به دلیل کار اجباری از آموزش محروم شده بودند، روایت کرده است.
یکی از کودکانی که صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد داستان زندگی او را روایت کرده است، یک دختر خردسال به اسم زینب است.
بر اساس روایت یونیسیف، زینب تا ده سالگی به آموزش دسترسی نداشت و برای دو سال در ولایت بلخ در شمال افغانستان، در کنار خیابان ها کار کرده است.
یونیسیف گفته است که این کودک از حوالی ساعت 9:00 صبح تا ساعت 4:00 عصر را در کنار یک مسجد در شهر مزارشریف، کفش های عابران را رنگ می زد و روزانه بین 20 تا 30 افغانی درآمد داشت.
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد گفته است که این کودک در کنار دو برادرش که باربری می کردند، مسئولیت تأمین مخارج خانواده پنج نفره شان را به عهده داشتند.
این نهاد گفته است که زینب که اکنون 12 ساله شده است، در یک مرکز مورد حمایت یونیسیف در حال یادگیری خواندن و نوشتن است و تلاش می شود که او از زندگی سخت و مشقت بار کارگری عبور کند.
داستان زینب، داستان بسیاری از کودکان افغانستان است که از آموزش و رفتن به مکتب محروم هستند و در خیابان ها، کوره های خشت پزی، کارخانه ها و حتی معادن، کار می کنند تا نان پیدا کنند.
گرفتار در فقر و کار اجباری
از زمان تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، بحران اقتصادی و فقر در این کشور گسترش بی سابقه داشته است.
تازه تربن آمار دفتر هماهنگ کننده کمک های بشردوستانه سازمان ملل متحد نشان می دهد که بیش از 23.7 میلیون نفر در افغانستان نیاز به کمک های بشردوستانه دارند.
در این میان، به باور نهادهای امداد رسان، کودکان این کشور بیشترین آسیب پذیری را از بحران های بشردوستانه، خشونت و فقر دارند.
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد پیش از این اعلام کرده بود که حدود ۱۶ میلیون کودک در افغانستان نیازمند مراقبت و دسترسی به کمک های فوری بشردوستانه هستند.
نماینده صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد گفته بود که به این کودکان، مسئولیت های بالاتر از سن شان سپرده می شوند.
از سوی دیگر، همانگونه که حضور طالبان در قدرت باعث بحران اقتصادی و افزایش فقر شدید و بیکاری در افغانستان شده است، ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم از سوی این گروه، باعث افزایش کودکان کار در این کشور شده است.
نهادهای بین المللی گفته اند که به دلیل ممنوعیت آموزش کودکان دختر از سوی طالبان و گسترش دامنه فقر، بسیاری از کودکان دختر از سوی خانواده مجبور به کار در محیط خطرناک می شوند؛ از جمله کار در کنار خیابان ها و کار به عنوان «گدایی گر».
سازمان های بین المللی در افغانستان بارها خواستار پایان دادن به کار کودکان شده اند، اما حاکمان افغانستان در دوره های مختلف نتوانسته اند که در این راستا موفق شوند.
